Logo Dennis Biesma

Schrijfsels

Recente artikelen

Schrijfsels2022-09-07T16:24:42+02:00

Wat leuk dat je meeleest…

Tot in de sterren

Ik won de eerste prijs

Een wedstrijd van de Schrijversacademie

Lees het winnende artikel

Liefde is… soms doen alsof

‘Nou, ik moet zeggen, het zit allemaal wel heel mooi in de verf. Nergens een druiper.’    ‘Ja, dat klopt. Het had alleen fijn geweest als dit wel goed was gegaan. Ik had de verf bewust in de kamer hiernaast neergezet, naast de kwasten, de afplaktape en alle emmers.’    ‘Maar hoe kwam hij er dan bij om deze kamer ineens te gaan verven?’    ‘Werkelijk geen idee. Normaal gesproken is hij altijd gestructureerd. Misschien heeft hij alles uit die andere kamer gehaald om het daar stofvrij te maken en heeft hij daarna een kleine pauze genomen. Hij is vaak [...]

maart 18th, 2022|1 Comment

Het schoentje in de berm

Ik geef graag die stroomstoring de schuld. Of de moeder zelf, die nooit zonder licht naar huis had moeten fietsen. Een smalle dijk, dikke wolken, twee auto’s die op elkaar reageerden en mijn achteruitkijkspiegel die alleen maar horror reflecteerde. Die knal. Het kleine lichaam vloog door de lucht. Meteen daarna piepten zijn remmen en duwde ook ik mijn voet omlaag. Mijn gordel haperde, ik raakte in de stress van het ijzingwekkende gegil. Het eerste dat ik zag was dat schoentje, vlak naast de berm. Een klein maatje. Roze. Daarachter een fiets met een verbogen voorwiel en iets verderop de moeder, [...]

januari 15th, 2022|0 Comments

Postzegel, wodka en condoom

Dat had je niet aan zien komen hè? Kutwijf. Het eindigt hier, vandaag. Geen manipulerende spelletjes meer en ik laat me niet meer meeslepen naar therapeutische sessies die veel geld en tijd kosten. Er zit geen enkele verandering in je gedrag en het voelt verschrikkelijk oneerlijk dat ik door jou aan de pillen moet. Al jaren loop ik rond als een zombie. Verdoofd, verlamd, versuft. Elke keer als ik probeer een normaal leven te leiden, moet jij het weer verpesten. Je hebt mij laten verkrachten door die gore klootzak. Dat was de druppel. Dacht je dat ik het niet bewust [...]

december 31st, 2021|1 Comment

Tot in de sterren (1ste prijs)

Lieve Manon, Ik doe nu even alsof het precies zes jaar en een dag geleden is. De dag voordat jij zelfmoord pleegde. Wat ik je toen had moeten vertellen en wat ik je nu graag alsnog wil vertellen, is dat het oké is. We hoeven inderdaad geen haast te maken en ik kan ermee leven als we het nog even geheim houden. Richting je ouders zal ik een gewone vriendin zijn. Als we over straat lopen zal ik niet meer van je vragen om mijn hand vast te houden. We kunnen onze momentjes ook plannen. Bij mij op de zolderkamer [...]

november 16th, 2021|2 Comments

Het uimteschip

Het is zeven uur en ik lig al in mijn bed. Normaal mag ik tot acht uur opblijven, maar mijn ouders waren weer boos. Eerst op elkaar en daarna op mij. Zo gaat het helaas al een paar maanden. Meestal begint mijn vader ineens hard te praten. Op dat moment zegt dat stemmetje in mijn hoofd: ”Oh nee, daar gaan we weer”. Daarna begint mijn moeder met spullen te gooien. Dat gooien is dus ook de reden dat ik vandaag geen t.v. kan kijken. De afstandsbediening vloog vorige week tegen de muur aan en de hele vloer lag vol met [...]

september 22nd, 2021|0 Comments

Titel