VOLLEDIG VERKNIPT

Redactie: Sabine Mourits

Correctie: Suzanne van Bilderbeek

Omslagbeeld: Magdalena Russocka via Trevillion Images
Ontwerp en vormgeving: Hannie van den Berg
Auteursfoto: Liberty Biesma

E-book: Epublicist

NUR 332

ISBN 9789083263731

Eerste druk

© 2023 Dennis Biesma
Palm Uitgevers

Niets uit deze uitgave mag openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Ik denk, dus ik ben
René Descartes

Wij denken, dus wij zijn
Lara Jade Cains

1

1976

Het natuurkundig congres in Cambridge is al jaren een deftige aangelegenheid. Wetenschappers pronken met revolutionaire ontdekkingen en investeerders zoeken naar toekomstig fortuin. Het zondagprogramma wordt afgesloten door Francis Crick. Hij vertelt over hoe hij de bouwstenen van het menselijk DNA ontrafelde en deelt zijn hypothese over de toekomst. Bewust mijdt hij de term eugenetica, daar had Alexander Graham Bell ruim vijftig jaar geleden zijn handen al aan gebrand.

Toch realiseert hij zich heel goed dat als je woorden als DNA en bouwstenen noemt, het publiek zelf die relatie legt. De wetenschap gaat de biologische samenstelling van de mens bepalen. Wil je een kind met blauwe ogen? Geen probleem. Slim en atletisch? Komt voor elkaar. Als je eenmaal weet welke erfelijke eigenschap door welk element wordt beïnvloed, is het een kwestie van tijd voordat je die kennis in je voordeel kan toepassen.

Na afloop omarmt de rook van dure sigaren de ornamenten op het bijna acht meter hoge plafond. Prestigieuze hapjes worden uitgedeeld aan bezoekers van over de hele wereld. Met een trotse blik loopt hij rond in de koningszaal, die verlicht wordt door zestien kolossale kroonluchters. Francis schudt vele handen en praat met verschillende journalisten en vakgenoten. Hij vulde het middagprogramma met ruim tweeduizend aanwezigen en krijgt nu de volledige aandacht. De komende maanden zal zijn naam rondgalmen in kranten, tijdschriften en verhitte discussies. Zijn onderzoek is baanbrekend en vernieuwend.

Na twee uur zoekt Francis de rust op, ergens in een hoek van de zaal. Hij zakt in een leren fauteuil en steekt zijn hand op naar een serveerster. Nog voordat ze reageert, gaat er iemand tegenover hem zitten. Een jongeman wiens uiterlijk afsteekt bij de massa. Hij draagt een rood gilet, een minuscule bril en een geruit overhemd. Door zijn opgestroopte mouwen komt hij zowel nonchalant als zelfverzekerd over.

‘Mijn naam is Joseph Werner. Ik ben Egyptoloog.’

Uit beleefdheid steekt Francis zijn hand uit.

‘Uw lezing intrigeerde mij. Meer dan ik had verwacht.’

‘Het is een controversieel onderwerp, daar ben ik me volledig van bewust.’ Het standaardantwoord dat Francis geeft, al bijna de hele avond.

‘Mag ik gebruikmaken van uw intellect en u een vraag stellen waarover u ongetwijfeld nooit heeft nagedacht?’ Joseph kijkt naar de serveerster, die naast hen opduikt.

‘Joseph Guy VSOP alstublieft, tweemaal,’ zegt hij tegen de jongedame met een witte blouse en een zwart kokerrokje.

De serveerster knikt en snelt weg.

‘U had het in uw lezing over de bouwstenen van de toekomst, maar hoe zit het met de bouwstenen uit ons verleden? Het oude Egypte is meer dan piramides en speculatieve verhalen, het herbergt de verloren kennis van wie de mens ooit was.’ Joseph pakt een plat doosje uit zijn binnenzak. ‘Sigaar? Handgedraaid uit Colombia.’

Met een glimlach gaat Francis op het aanbod in. Hij wacht tot de lucifer ontvlamt en langzaam het uiteinde van de sigaar verwarmt. Hij blaast zachtjes en neemt vervolgens een lichte haal. ‘Waar denkt u precies aan? Het onderwerp intrigeert me wel.’ Een perfecte cirkel van rook stijgt op en hij laat zich onderuitzakken in de Chesterfield.

Joseph neemt ook een trek. ‘De technologie van destijds is niet eens ontrafeld en we zijn al bezig met het hier en nu. Er zijn twintig meter hoge obelisken gevonden met een snijprecisie die wij met onze moderne technologie niet kunnen evenaren. Er zijn zware objecten verplaatst over duizenden kilometers en we kunnen nog steeds niet verklaren hoe ze dat gedaan hebben. Er is kennis verloren gegaan. Misschien wel meer dan kennis.’

Francis draait zijn sigaar af in de glazen asbak. ‘Zeer interessant inderdaad, maar wat brengt jou met dit onderwerp naar dit congres? Wat hoop je te vinden?’

Er worden twee glazen op tafel gezet. De serveerster maakt een geruisloze buiging.

Een zelfingenomen lach trekt over het gezicht van Joseph. Hij pakt het dichtstbijzijnde glas, neemt een slok en leunt achterover. ‘In uw lezing had u het over de bouwstenen van de toekomst. Ik geloof dat er vroeger goden op aarde leefden. Wat zou u ervan vinden als wij die terugbrengen op aarde? Ik heb toegang tot Egyptische pronkstukken, het DNA van mummies, van ver voor Christus werd geboren. Goden of halfgoden. Een unieke kans. Het is geen toeval dat wij elkaar vandaag ontmoeten. Uw kennis van het menselijk DNA. Mijn kennis van het verleden. We hoeven het alleen maar te bundelen. Wat denkt u ervan? Mag ik u binnenkort een voorstel sturen?’

2

Heden

Het halfje begint langzaam te werken. De kleuren in de kamer worden feller en de zwarte spaghettibandjes van Lottes topje trekken mijn aandacht. Op haar beide schouders zit een moedervlek en het valt me nu pas op dat ze beide links van haar bandjes zitten. Toen ik vier maanden geleden een kamer bij haar huurde, wist ik dat ik mezelf op glad ijs zou begeven. Nu ik een poging doe om haar moedervlekken in een symmetrische perfectie te positioneren, weet ik dat ik gelijk had.

‘Je handen zijn lekker koel. Wacht even, ik draai me om.’ Ze staat op en laat zichzelf met haar rug naar me toe op de bank ploffen. ‘Ga door, dit is lekker.’

Mijn vinger speelt met de sluiting van haar ketting en glijdt via donzen rughaartjes naar de haakjes van haar bh.

Ineens verschijnt Manon op mijn netvlies, zes jaar geleden. Er stonden ijskristallen op het schuine dakraam en op de achtergrond klonk No Ordinary Love van Sade. De brandende Rituals geurkaars – die ze me die dag cadeau had gedaan – vulde de ruimte met witte bloesem, warme kruidige elementen en zachte vanille. Ze kronkelde onder mijn vingertoppen en neuriede zachtjes met de muziek mee. Het was hemels.

Ik verdring de gedachte en leg mijn andere hand op Lottes schouder. Ze kreunt en ik bijt zachtjes op mijn lip. Haar bijna zwarte haar glijdt als zijde langs mijn vingers. De Rituals kaars uit het verleden maakt plaats voor de lichte appelgeur van de shampoo die ik vorige week heb gekocht. Ze laat zichzelf achterovervallen en ik sla mijn armen om haar heen.

‘Ik hou van je, dat weet je toch?’

De kamer wordt troebel, ik wend mijn blik af en haal diep adem om mijn tranen tegen te houden. Ze ziet het niet, maar het komt te dichtbij. Ik heb dit eerder gehoord. Mijn hand gaat door haar zachte haar en ze deint met elke beweging mee. Ik sla mijn rechterbeen om haar heen en ze masseert me naar haar toe. De sensatie trekt omhoog en ik kreun met haar mee.

In een vlaag van een herinnering zie ik hoe Manon met haar tong langs haar tanden gleed. Zo fucking sexy.

Ik geef me over en laat mijn hand langs Lottes borst glijden. Heel subtiel, maar ze kronkelt.

Spontaan krijg ik zin in nog een halfje, ik wil dit vasthouden. Mijn lichaam tintelt en ik draai haar om zodat we in elkaar verstrengeld en op onze zij liggen. Haar warme ademhaling raakt mijn lippen en ik krijg een onweerstaanbare drang om haar lipgloss niet alleen te ruiken, maar ook te proeven. Ik leun iets naar voren. Onze lippen raken elkaar en ik streel met mijn tong over mijn eigen lip. Meteen daarna zoen ik haar. Ik wil zo graag genieten, maar ik moet huilen en mijn lichaam schokt. Jezus, wat is er mis met mij?

Het kost even voordat ze het merkt, ze trekt zichzelf naar achteren en wrijft een traan uit mijn ooghoek. ‘Wat is er? Doe ik iets verkeerd?’

Ik raap mezelf bij elkaar en mompel: ‘Nee.’ Niet nu. Ik wil genieten, het is te lang geleden. Ik weet dat het egoïstisch is en dat ik hier spijt van krijg, maar het boeit me niet. ‘Alles is perfect.’ Ik doe een greep naar de tafel, stop het tweede halfje in mijn mond en werk het weg met een slok wodka.

‘Ik wil ook.’

Ze rekt zich uit en ik volg haar slanke arm die de xtc wegspoelt met het glas dat ze ongecontroleerd uit mijn hand trekt.

Wat een ironie. Een paar uur geleden kwam ik na drie jaar Christiaan weer tegen, mijn vroegere psychiater. Ik zei dat het goed ging. Ik had mezelf onder controle. En nu gooi ik drugs achterover, spoel het weg met wodka en heb Manon, die zeker de helft van de reden was dat ik hem destijds bezocht, vervangen door een surrogaat. Maar het interesseert me niet. Niet op dit moment. Morgen heb ik spijt, maar morgen is morgen. Nieuwe dag, nieuwe zorgen.

Lotte gaat overeind zitten en trekt haar topje uit. ‘Ik krijg het ineens heet. Heb jij het niet warm?’

Warm? Ik sta in de fik. Ik knik en speels trekt ze mijn shirt omhoog. Met haar vinger draait ze een rondje om mijn navel en in gedachten doe ik hetzelfde met haar tepel.

Ik laat haar mijn shirt volledig uittrekken en val tegen haar aan. Onze huid plakt een beetje aan elkaar van het zweet. ‘Ik ga morgen langs het politiebureau.’ Geen idee waarom ik dit zeg.

‘Het politiebureau? Waarom dan? Wat ga je daar doen?’ Ze klinkt slaperig, dromerig en speelt met het bandje van mijn bh, zoals ik eerder bij haar deed.

‘Christiaan zei dat het goed zou zijn voor me. Dingen afsluiten.’ Ik beantwoord haar zoen, maar de passie is weg. Kutzooi.

‘Christiaan de zielenknijper?’

‘Die ja.’

‘Wat zei hij dan?’

‘Ik heb je toch weleens verteld dat ik bang was dat ik iemand iets had aangedaan?’

Ze humt, maar mijn woorden komen niet meer aan. Misschien hadden we die tweede pil toch niet nodig.

De warmte en mijn drang naar intimiteit stijgt, maar toch vertel ik haar over de avond na een groepssessie bij Christiaan. Hoe Lucas, een van zijn andere patiënten, me volgde tot in het park. Dat hij me achterover trok, dat ik gilde en dat Jade, de stem in mij, ook gilde.

Ik vertel over de black-out en dat ik wakker werd in het park, dat hij dood tegenover me lag. Volledige angst en daarna naar huis rennen. Het bloed dat ik onder de douche van me afspoelde. Bloed waarvan ik niet wist of het van mij of van hem was. Daarna die radeloosheid. Niet weten wat ik moest doen. Hoe ik uiteindelijk mijn tas inpakte en vertrok. Dat ik uren door de stad slenterde en uiteindelijk de ochtendtrein naar Berlijn pakte.

‘Douchen kan zo lekker zijn. Die warme straal over je heen.’

Nee, ze heeft niets begrepen van wat ik zei. De blik in haar ogen is zacht en lief. Totaal ongedwongen.

Als ik Lotte in deze positie zou moeten beschrijven, dan denk ik aan de geur van de lente of versgebakken brood. Nu ik daarover nadenk, heb ik eigenlijk geen idee waarom die gedachte bij me opkomt, maar ze heeft iets onschuldigs en ze ruikt zo lekker. Heel natuurlijk. Ze is mooi zoals ze is. Volledig omringd door onschuld, met haar spitse neus en haar guitige glimlach. Het is bij haar alsof ik thuiskom in een thuis dat ik nooit heb gehad. De manier waarop ze naar me kijkt, soms net iets te lang, speels en verleidelijk.

Op een bepaalde manier doet ze mij aan Manon denken, maar toch anders. Manon was impulsief en spannend. Lotte is behoudend, ze overweegt meer.

‘Weet je wat me lekker lijkt?’ Haar vinger glipt onder mijn bh.

Er schiet een vonk door mijn tepel. Toch die tweede, hij begint in te kakken. ‘Wat lijkt je lekker?’ Ik laat mijn hand in haar broek en over haar string glijden. Haar lichaam drukt zichzelf strak tegen me aan.

‘Douchen. Samen douchen.’

Ik word wakker met verkrampte kaken, een droge mond en een pijnlijke steek achter in mijn hoofd. Meteen spreek ik met mezelf af dat ik nooit meer drink, net als ik gisteren deed en de dag ervoor.

Tussen mijn wimpers door laat ik mijn ogen voorzichtig wennen aan het flauwe schijnsel dat zichzelf langs mijn half opengeslagen gordijn naar binnen wurmt. In de verte hoor ik glas rinkelen en ik probeer het geluid te plaatsen. Meestal komt het van het café schuin tegenover ons huis, maar deze keer lijkt het uit onze keuken te komen. Zou Lotte het slagveld aan het opruimen zijn?

O shit, Lotte. Er schieten beelden van de vorige avond door mijn hoofd. Alleen zoenen of meer? Nee toch?

In een reflex grijp ik onder de dekens. Fuck, waarom heb ik niets aan?

Ik kom iets te snel overeind en een golf van misselijkheid vliegt door mijn lijf. Er ligt niets op de grond en niets over de stoel. Nee… ik vervloek mezelf binnensmonds, grijp mijn kussen, duw het tegen mijn mond en schreeuw luidkeels.

Godver de godver, niet met Lotte. Ze is te lief. Met een plof laat ik mezelf achterovervallen en probeer te beseffen wat ik of nee, wat wij gedaan hebben. Terwijl de film langzaam in mijn geheugen afspeelt, zie ik ons dansen op een nummer van Cyndi Lauper, met lege flessen als microfoon. Haar handen glijden weer over mijn huid en ik proef de zachte plekjes van haar lichaam.

Ik begraaf mezelf in schaamte en kreun hopeloos diep. Waarom moet bij mij altijd alles escaleren? Ik had zo mijn best gedaan om haar op afstand te houden. Langzaam laat ik de verkreukte deken los en wrijf met mijn handen over mijn gezicht.

Na een paar minuten grijp ik mijn telefoon en zie dat het iets over tienen is. Zaterdag. Oké, dan heb ik dus over minder dan drie uur met Christiaan afgesproken. Ik wieg mijn benen uit bed en grijp het kaartje, dat Christiaan mij gisteren gaf, van mijn bureau.

Krampachtig visualiseer ik hoe het gesprek zal gaan. Kom ik binnen, vertel ik wat er is gebeurd en mag ik dan weer gaan? Zouden er vingerafdrukken genomen worden of moet ik DNA afstaan? Of erger, zou ik in de gevangenis kunnen belanden?

Christiaan zei dat het goed was om dingen af te sluiten en hij had gelijk. Misschien is dat nodig. Alles afsluiten en vanaf een nulpunt een normaal leven beginnen. Het verleden onder ogen komen. Het verleden en het heden.

En opnieuw denk ik aan Lotte. Waarom maak ik het mezelf altijd zo godsallejezus moeilijk?

Met veel pijn en moeite sta ik op, trek een oude joggingbroek uit de kast, hijs mezelf in een slobbertrui en strompel mijn kamer uit. In de keuken plakt Lottes blik op me. Ze heeft haar eenhoornpantoffels weer aan. Aarzelend glijdt haar vinger langs mijn schouder, maar ik pak mijn sigaretten en een aansteker van de tafel en loop naar het dakterras zonder een woord te zeggen. Nadat ik zijn nummer heb ingetikt, steek ik een sigaret aan en puf mijn schaamte uit over de daken van oud Amsterdam.

De telefoon gaat amper over en ik hoor al een stem. ‘Met Tom Grainger. Hallo?’

Ik zucht diep in en uit. In de verte rolt een plastic bekertje over het terras. Een paar grote grijze wolken schieten door de lucht. ‘Hi Tom. Je spreekt met Lara. Ik heb je nummer gekregen van Christiaan Westerpark.’

Op de achtergrond hoor ik wat gerommel en hij schraapt zijn keel. ‘Ja. Hoi Lara. Cotton is het toch, je achternaam?’

Ik hum voorzichtig.

‘Christiaan zei inderdaad dat je contact zou opnemen. Wat goed dat je belt. Ik spreek graag met je af.’

Ik zoek naar de juiste woorden. ‘Ik kan en wil wel afspreken, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik ook wat huiverig ben.’

Het is even stil en ik neem een hijs van mijn sigaret. De rook zoekt zijn weg via mijn neusgaten naar buiten.

‘Dat begrijp ik.’

‘Ik ben onschuldig.’ Ik wil er zoveel aan toevoegen, maar het lukt niet. Zinnen zonder woorden en een keel als schuurpapier.

‘Dan hoef je nergens bang voor te zijn, Lara.’ Zijn stem klinkt minder formeel en zachter dan eerst. ‘Wanneer komt het je uit?’

‘Als het niet te lang duurt, zou ik vanochtend langs kunnen komen. Maar je werkt zeker niet in het weekend? Wil je liever dat ik…’

‘Ik kan over een uur op de Lijnbaansgracht zijn,’ onderbreekt hij mij.

‘Over een uur al.’ Ik wrijf in mijn oog en pulk een stukje slaap weg. ‘Is rond twaalf uur ook goed?’

Na zijn bevestiging ronden we het gesprek af. Mijn telefoon weerspiegelt mijn brakke gezicht. De wind steekt op en een rilling schiet over mijn lichaam. Ik loop tussen de bloembakken door en ga achter het windscherm van de buren op een van hun stoelen zitten. Mijn maag is onrustig en hoewel mijn keel droog is van mijn eerste sigaret, steek ik een tweede op.

Hoeveel zou Christiaan aan Tom hebben verteld? Er bestaat zoiets als beroepsgeheim, maar een moordzaak is waarschijnlijk voldoende reden om die restrictie opzij te schuiven. Zou hij de naam Jade hebben genoemd of alleen maar gezegd hebben dat zijn patiënt met een stem in haar hoofd leeft? Hoe zou Tom daar straks mee omgaan? Zou hij me behandelen als een of andere gestoorde?

Terwijl de wolken voorbijvliegen en de gedachten in mijn hoofd alle kanten opschieten, neem ik een laatste trek en duw mijn sigaret uit in de plantenbak. Ik sta op en schuifel met hangende schouders weer naar binnen. Lotte.

Onderaan de trap hoor ik nog steeds gerommel in de keuken. Ik haal adem en draai de hoek om. Ze staat bij het aanrecht, veegt een pluk haar achter haar oor en onze ogen vinden elkaar. Alles verstijft en ik bijt op mijn lip.

‘Ik ben een smoothie aan het maken. Wil jij ook?’

We spelen dus poppenkast. ‘Ja, is goed. Lekker.’

Ze heeft een zijden pyjamabroek aan en volgens mij het zwarte topje van gisteren. Haar haar zit wild, ongekamd. Best leuk. Eigenlijk wil ik naar haar toelopen en zeggen dat het fijn voelde om gisteravond zo intiem en vertrouwd met haar te zijn, maar eerlijk, het liefste zou ik gisteravond vergeten. Ik had afstand moeten bewaren. Muur omhoog. Fort Lara. ‘Ik ga even douchen, ik heb veel te doen vandaag.’

Lotte giet de smoothie in een glas en doet voorzichtig een stap in mijn richting.

Instinctief zet ik mijn gewicht op mijn achterste been. Ik zie haar twijfel.

Ze zet het glas tussen ons in op de tafel en knakt met haar vingers. ‘Je wilde vandaag naar de politie, toch?’ Ze spreekt zachtjes en hapert in haar beweging. ‘En je hebt een afspraak met Christiaan om één uur?’

Kutzooi. Ik raap mezelf bij elkaar en probeer normaal te antwoorden. ‘Ja, dat heb je goed onthouden.’

Met vochtige ogen loop ik naar de douche, draai de kraan open en kleed mezelf pas uit als de koude straal langzaam warm wordt. Ik schop mijn kleding in een hoek, stap in de douchebak, draai de kraan iets warmer en ga op de grond zitten. De tranen stromen over mijn gezicht en ik weet eigenlijk niet waarom.

Een uur later loop ik via het betonnen trappenhuis twee verdiepingen naar beneden. Ik duw de veel te zware deur van het fietsenhok open en worstel mezelf onhandig naar buiten. Naast de uitgang staat een oudere vrouw in een van de brievenbussen te gluren. Schuin onder haar staat een sacherijnig klein hondje dat precies op zijn baasje lijkt.

‘Doe je de deur wel goed dicht?’ Haar stem kraakt door mijn kater. ‘Er wordt de laatste tijd veel gestolen.’

Er is zoveel wat ik wil zeggen, maar ik slik elke vorm van sarcasme en onvriendelijkheid in. Het kleine kuthondje volgt mijn bewegingen, precies zoals de hondjes van mijn ouders.

God, wat had ik een hekel aan die beesten. Als ze moesten poepen, moest je ergens op een knopje drukken. Doorgefokt tot er niets anders meer over was dan een apathisch, klein mormel dat je evengoed door een pluche hond kon vervangen. Als ze een paar brokjes te veel aten, scheten ze de hele vloer onder. Als je ze van je bed afduwde – want waarom zou je in hemelsnaam een hond in je bed willen? – zaten ze drie dagen depressief voor zich uit te staren en konden ze, net als mijn moeder, aan de Seresta om bij te komen.

Zonder een reactie te geven, trek ik mijn fiets naar voren en wacht tot de deur achter me dichtknalt. Ik beantwoord haar goedkeurende blik met een diepe zucht en plug mijn oordopjes in. Ik gooi mijn rugzak over mijn schouder en zie dat de lucht is dichtgetrokken. Een uur geleden was hij grotendeels blauw. Jammer. Op de auto’s in de straat liggen kleine druppels en ik knoop mijn spijkerjack dicht.

Terwijl ik wegfiets, probeer ik mijn hoofd leeg te maken. Even genieten van muziek en de frisse wind in mijn gezicht.

Mijn trappers voelen zwaar en mijn benen als lood. Een paar keer kijk ik naar beneden of een van mijn banden zacht is, maar ik kan er niets raars aan ontdekken. Bij het stoplicht probeer ik met een voet op de stoeprand te balanceren, maar ook dat gaat niet van harte.

Echt alles is gammel vandaag. Heb ik gisteren na dat tweede halfje nog iets anders geslikt? De fles wodka vond ik vanochtend zonder dop en met lippenstift op de vloer naast het toilet. Dat moet ik zijn geweest. Geen idee waarom, maar na een avond goed doorzakken staan er vaak meerdere glazen en lege flessen op het toilet.

Lotte is meer van de gebroken glazen. Elk weekend sneuvelt er weer een glas. Of twee, of drie. Alsof haar ruimtelijk inzicht even vlug verdampt als de inhoud van mijn glas. Alleen al daarom ben ik blij dat ik haar wodka heb leren drinken en ze niet meer van die zoete studentenbende drinkt. Cosmo’s zijn leuk, maar ons hele huis meurde de volgende ochtend.

Als ik denk aan die avonden met haar, ben ik best trots op wat ik had opgebouwd. Het begon met alleen een kamer huren. Ik wilde afstand houden. Het is te vaak gebeurd dat ik iemand dichtbij liet komen om vervolgens te merken dat ik die persoon pijn doe. Ik heb een onzichtbare magneet voor drama.

Gelukkig leek Lotte ook tevreden met de afstand. We lieten elkaar ons ding doen. Zij werkte veel in de avond en ik was overdag altijd weg. Als we toevallig samen thuis waren, at ik meestal een kant-en-klare maaltijdsalade in mijn eigen kamer of dook de keuken pas in als zij ging slapen. Ik heb nooit zo’n behoefte gehad aan vaste tijdstippen voor eten. Het dakterras was ook een uitkomst, niets lekkerder dan thuiskomen, een gin-tonic inschenken en met een boek genieten van de lange avond in de zomerzon.

En zo hadden wij elkaar bijna drie maanden feilloos ontweken, tot ze met een fles wodka in haar hand het terras op kwam lopen. Haar mascara droop over haar wangen. Al snotterend kwam eruit dat ze haar baan kwijt was. Ze werkte in de horeca om haar studie te kunnen betalen en verhuurde een kamer om een deel van haar huur te compenseren.

Voor die bewuste avond had ik geen idee wat voor werk ze deed en al helemaal niet dat ze psychologie studeerde. Anderhalf uur later was de fles leeg en wist ik nagenoeg alles van haar. Waar ze opgroeide, dat ze een oudere zus heeft, over haar muzikale verleden, dat ze op vrije avonden en in de weekenden vaak op een conservatorium piano speelt en nog altijd les krijgt. Kosteloos, omdat de muziekdocent een vriendje van haar vader is.

Na de wodka gingen we, bij gebrek aan beter, verder aan een of andere gore droplikeur die al vier maanden stof stond te happen. Ik bleef selectief in wat ik vertelde, maar het voelde goed om echt contact te hebben.

Ze vond, net als ik, dat ik verschrikkelijke ouders had en huilde mee toen ik vertelde over de zelfmoord van Manon. Na veel knuffels en omhelzingen perste zij de laatste druppel uit de fles, likte ik mijn glas leeg en zagen wij er beiden uit als bezopen wasberen. Misery loves company.

Vanaf dat moment was het ijs gebroken. We aten geregeld samen. Ik trok mezelf minder vaak terug en we zochten keer op keer een goed excuus om iets te vieren met een grote hoeveelheid alcohol. Soms zakten we diep in de bank met een goed boek of netflixten we de ene serie na de andere. Vaak onderbraken we wat we deden voor een leuk, lang en diepzinnig gesprek.

Lotte kon de meest zinloze hypothetische vragen stellen, die ik op een zo belachelijk mogelijke manier beantwoordde. Stel dat je een fetisj voor een specifieke diersoort zou hebben, hoe zou zich dat uiten in de kleding die je draagt? Mijn antwoord: Dan zou ik een schildpaddenfetisj willen hebben, karate leren en verkleed als een Ninja Turtle door de stad gaan rennen.

Als ze eenmaal begon, kon ik mijn boek voor die avond wel wegleggen en rolden we vaak van de bank van het lachen. Het maakte het samenwonen heerlijk ongeremd en vrij. Het gewicht van mijn verleden werd lichter en er gingen soms dagen voorbij waarin ik alles vergat.

In het begin vroeg ik me af of ze trucjes uit haar studie toepaste: hoe krijg ik een emotrut uit haar zelfmedelijden? Maar na een tijdje merkte ik dat dit is wie zij is, gewoon een leuk meisje met een prettig gestoorde gedachtegang. Ik begon te geloven dat ik het misschien wel kon, een normale vriendschap hebben. Geen onnodig drama in mijn leven.

Tot gisteren. Kutzooi.

3

Hoofdstukken uit
het verleden afsluiten

Het politiebureau op de Lijnbaansgracht ligt er deze zaterdagochtend wat grauwig bij. Het pand is kaal, hoekig en zou zichzelf moeten schamen dat het aan een Amsterdamse gracht staat. Voor de deur ligt een oud schip dat is omgebouwd tot een grote fietsenstalling. Ik loop er via een ijzeren brug naartoe, zet mijn fiets op slot en krijg het plotseling erg warm. Mijn maag draait om en ik slik opnieuw de smoothie weg, die Lotte me vanochtend gaf. Ik wrijf een pluk haar van mijn klamme voorhoofd en knak mijn vingers.

In de welkomstruimte zitten vier andere personen. Drie hoofden draaien mijn kant op en een persoon groet terug. Bij de balie staat een jongen met een helm in zijn hand te praten. De politieagente zit veilig achter een glazen wand. Ze mompelt iets over een formulier en wijst naar de tafel in de hoek van de kamer.

Net als ik wil gaan zitten wenkt ze me naar haar toe. ‘Komt u maar, hoor.’ Ze heeft een donkerblauwe polo met gele strepen aan. Haar bruine vlechtjes hangen sierlijk over haar schouders.

‘Hi, ik heb een afspraak met ene Tom Grainger.’

Ze kijkt me aan en tikt wat in op haar computer. ‘Wat is uw naam.’

‘Lara. Mijn naam is Lara en ik heb om twaalf uur een afspraak.’

‘En wat is uw achternaam?’

Ik wrijf over mijn binnenzak. Ja, ik heb mijn paspoort bij me. ‘Cains. Lara Cains.’ Ik vraag me af onder welke naam ik in hun systeem sta.

‘Zou u dat voor me willen spellen?’

‘L.A.R.A.’ Ik merk dat ik haar irriteer en heb moeite om mijn lach te onderdrukken. Oké. ‘C.A.I.N.S.’

Lange opplaknagels vliegen over het toetsenbord en een vel papier rolt uit de printer. Ze drukt op een knop van een intercom en sommeert haar collega. Vlak daarna schuift achter haar een gordijn opzij. Er duikt een man op. Donker, naar achter gekamd haar en een baard met grijze plukken. Naast de balie gaat een deur open en hij neemt haar mapje aan.

‘Hi Lara, ik ben Tom.’ Hij geeft een krachtige hand en glimlacht vriendelijk. ‘Wat goed dat je er bent.’

Ik weet niet wat voor houding ik moet aannemen, maar knik vriendelijk en loop door de deuropening.

‘Ga maar rechtdoor, we zitten aan het eind van de gang, die kamer met de groene deur, aan de rechterkant.’

Ik volg zijn instructies. Elke stap staat gelijk aan afscheid nemen van mijn oude leven.

Doe het touw om je nek en trek het een beetje aan. Zo goed? Ja, perfect. Het trekt vanzelf strak. Ga maar op het bankje staan. Oké, en nu, Tom? Controleer alles nog een keer en bereid jezelf voor op de sprong. Alleen het neerkomen doet pijn.

De eerste twintig seconden zijn het makkelijkst. Daarna slaat de angst toe. Je lichaam begint te protesteren. Je gaat worstelen, je lijf schreeuwt om zuurstof. Paniek. Je wil terug. Maar het is goed. Doe je ogen dicht. Laat het over je heenkomen. Je kan het. Het is de enige manier. Zorg dat je klaar bent. We zijn er bijna. Ik ga de deur opendoen, dat is het moment om te springen. Ben je klaar?

Tom klikt de deur open en ik schrik me helemaal de tering.

‘Je boft Lara, we hebben vandaag de gezelligste kamer in het hele gebouw.’

Ik grijp naar mijn hals en haper tijdens het uitademen. Tom merkt het ook, ik zie het aan zijn gezicht.

De kamer voldoet inderdaad niet aan mijn verwachting. Niet dat ik er een had, maar toch. Een ruime vierkante kamer met twee groene bankjes, een rechthoekige plantenbak en een salontafel met een glazen snoeppot. Een paar zielige Engelse dropjes vragen om opgegeten te worden. Ik draai een rondje en twijfel.

‘Je kan daar je jas ophangen. Hoeft niet, mag wel.’ Hij wijst naar een kapstok vlak naast de deur. ‘En ga maar zitten waar je wil.’

Ik leg mijn jas over de leuning van de bank, ga zitten en probeer de stress uit mijn gezicht te wrijven. ‘Christiaan zei dat ik je kon vertrouwen, maar ik heb geen idee wat ik precies van dit gesprek moet verwachten.’ Het voelt alsof het touw nog steeds om mijn nek zit. Ik weet alleen niet of hij het eraf gaat halen of dat hij het bankje onder mijn voeten zal wegtrekken.

‘Christiaan. Ja, wij gaan ver terug.’ Tom lacht en gaat ontspannen achterover zitten. ‘Hij kwam vroeger vaak bij ons thuis. Mijn jongere broer volgde destijds dezelfde studie, hier aan de VU. Aardige gast die Christiaan. Een echt mensenmens.’

Ik knik. ‘Hij is goed met mensen.’

‘Ja, inderdaad. Maar toen mijn broer op zichzelf ging wonen, raakte ik het contact met Christiaan een beetje kwijt, tot we elkaar bij een politieonderzoek tegenkwamen.’

‘Mijn onderzoek bedoel je?’

Zijn gezicht verraadt geen enkele emotie. ‘Het onderzoek naar het overlijden van een van zijn patiënten.’

Hij pakt de archiefmap van tafel en ik zie de handgeschreven naam erop staan. Lucas Dahmer. Ik realiseer me dat ik zijn achternaam niet kende. Ironisch genoeg moet uitgerekend hij de achternaam van een necrofiele seriemoordenaar hebben. Een ijskoude rilling schiet langs mijn rug.

Ik bijt op mijn lip en draai weg van de archiefmap. In een flits zie ik hem weer voor me tijdens de groepssessies bij Christiaan. Een grote gast met reusachtige handen die bulderend kon lachen. Ik gok dat hij minimaal een meter negentig was. Als we naast elkaar stonden, stopte mijn hoofd waar zijn schouders begonnen. En dat terwijl ik gemiddeld genomen echt niet klein ben. Zijn kaaklijn was zo breed dat hij eruitzag alsof hij brokken metaal kon wegkauwen, maar zijn blik was een soort van aardig. Een goedsul. De grote vriendelijke reus. ‘Lucas Dahmer.’ Ik spreek zijn naam zachtjes uit, alsof ik me wil verontschuldigen voor wat er die nacht is gebeurd.

Tom gaat wat meer voorover zitten. Zijn elleboog leunt op zijn knie. ‘Klopt, het overlijden van Lucas. Daar gaan we het nu over hebben. Jij was daarbij, daar kwam ik later pas achter.’ Hij slaat de archiefmap open en haalt er een plastic zakje uit.

Ik zie meteen wat het is en mijn lichaam schokt. ‘Mijn ketting.’ Ik steek in een reflex mijn hand uit en laat hem trillend in de lucht hangen. ‘Die is van mij. Is hij daar gevonden? Bij Lucas? Ik ben die ketting al jaren kwijt.’

Tom trekt het zakje open. ‘Ja, die hebben we daar gevonden. Zo kwamen we uiteindelijk bij jou terecht. Christiaan identificeerde hem als jouw ketting.’ Hij haalt hem uit het plastic, ik strek nogmaals mijn hand uit en hij laat de ketting erop vallen.

‘Dank je wel. Echt, enorm bedankt. Je wil niet weten… poeh… zo veel herinneringen.’ Ik wrijf er met mijn duim overheen en beloof mezelf dat ik hem nooit meer kwijt zal raken. ‘Ik ben blij dat je er blij mee bent. Mooi om te zien. Maar we moeten ook even over andere dingen praten.’ Zijn stem wordt wat zakelijker en hij trekt een paar vellen papier uit de dossiermap. ‘Ik ben een tijdje naar je op zoek geweest, Lara, en heel soepel ging dat niet. Eigenlijk liep ik al snel vast en je weet vast wel waarom. De achternaam die jij gebruikte bij Christiaan en eigenlijk alle gegevens die je had opgegeven, er klopte niets van.’

O, shit. Ik kijk angstvallig naar de foto die ik een paar jaar geleden van het internet heb geplukt.

‘Wie is Lara Cotton?’

De foto van het meisje op het formulier lijkt op mij, maar hij zal ongetwijfeld hebben uitgevonden dat ik het niet ben. Iemands identiteit gebruiken is strafbaar. Kutzooi. Zou hij haar gesproken hebben? Nee, deze Lara woont al jaren in New York.

Mijn gedachten vliegen alle kanten op, maar ik kan zo snel geen andere oplossing verzinnen dan de waarheid vertellen. Precies zoals Christiaan zei. De demonen uit mijn verleden confronteren, alles verwerken en die shit voor eens en altijd achter me laten.

‘Ik kan het uitleggen. Ik had echt een goede reden, denk ik. Vond ik toen.’ Ik wrijf met mijn handen over mijn gezicht en bijt in mijn knokkel. ‘Zit ik in de problemen?’

Toms ogen onderzoeken me. Hij tikt met zijn pen op de tafel en gaat weer achterover zitten. ‘Vertel maar. Ik ben wel benieuwd waarom jij jezelf zou inschrijven onder een andere naam, met een adres dat niet van jou is en waarom het nummer dat je had opgegeven als noodnummer, je raadt het waarschijnlijk al, wederom niet bestaat.’

Ik hakkel de verkorte versie van ons drama. Het bi-curieuze meisje dat worstelde met haar ouders en hun religieuze dogmatiek. Dat Manon, net als ik vroeger, een pleaser was, die iedereen tevreden wilde stellen, al was het overduidelijk dat het niet mogelijk was. Hoe ze zichzelf, haar emoties en onze gevoelens steeds wegcijferde. Dat ik haar onder druk had gezet om een keuze te maken. Met haar rug tegen de muur die haar ouders krampachtig hadden opgebouwd. De muur waar ze geen afstand van wilde en durfde doen.

En uiteindelijk het schuldgevoel, versterkt door de snijdende woorden van haar moeder: ’Het is jouw fout dat onze dochter dood is’. Het ratelt eruit, ongestructureerd en met veel tranen.

Na mijn relaas lijkt Tom verbouwereerd. Ja, hij moet haast wel overtuigd zijn dat ik gek ben. Ik sta op en loop naar de hoek van de kamer en schenk een beker vol met water. Het beweegt alle kanten op. ‘Wil jij ook?’

Hij buigt voorover, legt zijn aantekeningboekje op de tafel en schudt zijn hoofd.

Mijn benen zijn slap als ik terugloop naar mijn plek. Met een plof zak ik terug op mijn stoel. Ik kijk naar alle hoeken van de kamer, behalve naar die waar Tom zit. Na twee slokken haal ik mijn neus op en knak mijn vingers. ‘Ik had het niet zien aankomen. Had ik het maar zien aankomen.’ Een paar tellen is het doodstil in de kamer en ik slik een klodder snot weg. Ik merk dat ik geïrriteerd ben van de emoties die dit gesprek oproept.

Tom zwijgt.

‘Nou, dat dus. Is dat wat je wilde horen? Ik had er geen enkele behoefte aan dat Christiaan ging wroeten in mijn verleden. Toen ik me bij hem inschreef had ik geen idee wie hij was en of ik hem wel wilde of kon vertrouwen. Het zou niet de eerste gast zijn die mijn psyche onder een vergrootglas zou leggen, om me vervolgens met de meest zinloze medicatie plat te willen leggen.

Nee, ik had geen zin in hem. Ik had geen zin in wie dan ook. Ik had helemaal nergens meer zin in, maar tegelijkertijd zag ik in dat het nodig was om met iemand te praten. En wat deed ik? Ik zocht op het internet naar de combinatie van Lara en Jade. Ja, Jade… daar zal hij je ook wel over verteld hebben? De stem in mijn hoofd. Zo kwam ik op haar profiel.’

Hij volgt mijn vinger als ik naar de foto wijs.

‘Lara Jade. Toevallig had ze dezelfde naamcombinatie en ze leek op mij. Haar oudere foto’s dan, want inmiddels is ze een heel stuk ouder en blond. Een succesvol fotografe. En ja, ik heb haar foto’s gejat en gebruikt. Het is niet netjes en, alhoewel ik daar natuurlijk helemaal geen behoefte aan heb of wat dan ook, als dat repercussies tot gevolg heeft, ja, dan accepteer ik dat.’

Tom blijft stil. Jemig, wat heb ik zitten ratelen, maar wat voelt het goed om dit eruit te gooien. Ik giet de laatste paar druppels water in mijn keel en zet het bekertje op tafel. ‘Is dit wat je wilde horen? Nu weet je waarom ik iemands identiteit heb gebruikt. Ik wilde niet gevonden worden. Ik schaamde me dood en nam het mezelf kwalijk. Alles.’

‘Om je gerust te stellen,’ begint Tom met een heel rustige en zachte klank in zijn stem, ‘je hoeft je geen zorgen te maken over die foto. Het is niet netjes om te doen, maar er is geen aanklacht en jij bent niet de eerste die een foto van het internet gebruikt, met welke reden dan ook.’ Hij pauzeert en pakt zijn notitieblok weer op van de tafel. ‘Waar ik met name benieuwd naar ben, is wat de relatie tussen Lucas Dahmer en jouw verdwijning is. Wil je dat misschien toelichten?’

Godver, Lucas, ik was hem al bijna weer vergeten. ‘Wat wil je erover weten?’

‘Alles.’

‘Van het begin tot het eind?’

‘Ja.’

God, wat zou ik een moord doen voor een glas wodka of een sigaret. ‘Heb je iets lekkers te drinken?’

Hij lacht. ‘Ik kan een kop thee voor je zetten?’

Ik hum en hij staat op om een waterkoker aan te klikken en twee ranzige zakjes pickwickthee in de bekertjes te hangen.

‘Lucas.’ Ik spreek zijn naam uit en probeer onze eerste ontmoeting voor de geest te halen. ‘Grote gast. Aardig wel. Christiaan probeerde hem met psychotherapie te behandelen, maar dat was gedoemd te mislukken.’

‘Omdat?’ Tom krabbelt wat in zijn boekje.

‘Het bij hem niet geestelijk was.’

‘En hoe wist jij dat?’

Over die vraag moet ik even nadenken. Het echte antwoord is omdat Jade dat vertelde, maar daarmee geef ik te veel over mezelf weg. Wat zou het meest plausibele antwoord zijn? ‘Dat wist ik niet echt,’ reageer ik. ‘Ik dacht het gewoon. Zo kwam hij over. Geen idee waarom ik dat dacht.’

Hij krabbelt weer wat in zijn boekje en ik vraag me af wat het is. ‘Ik heb met Christiaan gesproken over Lucas en jou. Hij vertelde me dat jullie, en dan citeer ik hem: “een speciale band” hadden.’

‘Dat klopt,’ reageer ik impulsief. ‘Ik was, nee… Lucas had het idee dat ik de enige was die hem echt begreep.’

In gedachten vlieg ik terug naar het moment. Op een geforceerde manier had ik Jade altijd buiten de sessies gehouden, maar er zat iets in de blik van Lucas dat me niet aanstond en ik kon mijn vinger er niet op leggen.

Ik visualiseerde Jade en de ruimte werd lichter. Stemmen vervaagden. Bewegingen vertraagden. Volkomen in mijn eigen wereld vroeg ik haar om de situatie te analyseren en met een conclusie te komen. Een noodgreep, maar dat was wat ik nodig had. Jade bevestigde direct dat hij deed alsof en niet oprecht was. Hij loog over alles. Overtuigend gebracht, dat wel.

Terwijl Jade langzaam wegzoemde en ik weer luisterde naar wat er werd gezegd, zag ik voor het eerst wie hij werkelijk was. Hij was niet gebroken, maar wilde breken. Hij had geen pijn, maar was op zoek naar pijn. Een verdorven geest die zich voorbereidde op een volgend slachtoffer.

‘Lara?’ Tom tikt weer met zijn pen op de tafel.

‘Ja, sorry. Ik zat na te denken over de hele situatie. Het klopt, ik vermoed dat hij een soort van connectie met me voelde. Alsof ik de enige was die hem echt kon zien.’

‘En die specifieke avond. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet noemen, maar de avond waarop het gebeurde? Kan jij jouw versie daarvan vertellen?’

Zijn manier van vragen irriteert me ineens verschrikkelijk. Ik ken dit, herken dit. Het patroon in zijn ondervraging is een klassieker, ik las erover in de boeken die bij Christiaan in de kast stonden. Formuleer een vraag expres zo vaag mogelijk en verleid de ondervraagde tot het geven van extra informatie. Analyseer de houding en probeer vast te stellen of het antwoord wordt verzonnen of uit een herinnering komt.

Helaas voor hem is hij te doorzichtig. Ik knipper bewust om de zeven seconden, raak mijn gezicht niet aan en staar naar links en omlaag terwijl ik mijn antwoord formuleer. ‘Zo veel herinner ik me niet meer van die bewuste avond. Ik kwam er net iets te laat achter dat hij me achtervolgde en toen trok hij me achterover. Snel daarna werd het zwart voor mijn ogen. Wat er exact is gebeurd weet ik niet, maar toen ik wakker werd, was het donker.’

Tom kijkt me ongemakkelijk lang aan en zoekt daarna in zijn notities.

Ik neem een slokje van mijn thee en probeer de ultieme rust uit te stralen voor de eventuele andere vragen die gaan komen.

‘Zei hij iets? Of is er een ander detail dat je kan herinneren?’

Ik speel een lange denkpauze en schud mijn hoofd.

‘Een bepaald geluid?’

‘Nee, niets.’

‘En toen je wakker werd? Wat deed je toen?’

‘Ik rende weg.’

‘Waarom?’ Zijn ritme gaat omhoog. ‘Omdat ik bang was.’

‘Waarvoor precies?’

Slachtofferrol. ‘Ja, wat denk je? Ik word aangerand in een park. Na een black-out word ik wakker en heb geen idee wat me is overkomen. Waarom denk je dat ik daar weg wilde? Ik was als de dood dat hij me iets zou aandoen.’

‘Dus toen jij daar wegging, leefde hij?’

Slachtofferrol 2.0. ‘Sorry hoor. Ik dacht dat ik hier met terugwerkende kracht een aangifte kwam doen van een poging tot verkrachting, voornamelijk omdat Christiaan zei dat het goed voor me zou zijn om dit af te sluiten. Hoe de fuck moet ik weten wat er daar verder gebeurd is?

Ik durf al jaren amper over straat. Zodra het donker is, krijg ik last van angstaanvallen. Het is lang geleden dat ik in een park ben geweest. Daar loop ik het liefst met een zo groot mogelijke boog omheen. Maar wat is je vraag precies? Waar ben je naar op zoek? Of ik hem iets heb aangedaan?’

‘Dat is niet waar ik naar op zoek ben.’

Hij reageert de-escalerend. Bingo. ‘Is er iets anders waarover je wil praten? Dit roept allemaal nare herinneringen op. Ik ben er eigenlijk wel een beetje klaar mee.’

Ik volg naadloos de patronen waarover ik in Christiaans boeken las. Tijdens onze eerste samenkomst zag ik een boekenkast vol met psychologieboeken in zijn praktijk. Drie dagen later had ik in de bibliotheek bijna twintig boeken doorgebladerd. De meest belangrijke informatie was blijven hangen en daardoor herkende ik of en wanneer Christiaan een bepaalde techniek toepaste.

‘Ik heb nog een paar vragen. We zijn zo klaar,’ antwoordt Tom. ‘Heb je hem gezien toen je wakker werd?’

‘Heel vaag,’ reageer ik, terwijl ik net doe alsof ik de scène opnieuw beleef. ‘Het duurde een paar seconden voordat ik me realiseerde wat er was gebeurd. Zoals ik net al zei, hij trok me achterover en daarna werd alles zwart. Toen ik wakker werd, had ik overal pijn, het was alsof ik door een trein was aangereden. En ja, ik zag zijn silhouet, maar ik hoop dat je begrijpt dat ik op dat moment niet zo geïnteresseerd was in zijn welzijn. Wat had jij gedaan in mijn situatie? Die gast was een reus. Zijn pols beetpakken om zijn hartslag te meten? Vragen of hij lekker geslapen had?’ Er schiet een bijna hysterische lach uit mijn keel.

Toms lippen trekken naar binnen.

‘Nee, natuurlijk niet. Ik kroop zo vlug mogelijk weg. Bij elk brekend takje hield ik mijn adem in, bang dat hij me vast zou grijpen. Pas na een paar meter kruipen durfde ik op te staan. Ik heb nooit eerder zo hard gerend en stopte niet voordat ik bij de rand van het park was. In het schijnsel van de lampen zag ik schaafwonden op mijn handen. Uit mijn haar trok ik klonten geronnen bloed.’

Tom maakt een aantal notities en knikt. Ik zie dat hij peinst over mijn antwoord. ‘Dat moet heel eng zijn geweest.’

‘Ik denk niet dat het woord eng de lading dekt. Maak er maar een afschuwelijke nachtmerrie van.’

Het blijft even stil. ‘Dat kan ik me heel goed voorstellen.’ Zijn stem is zachter. De blik in zijn ogen ook. ‘Helaas moet ik ook een heel persoonlijke vraag stellen. Zelf ben ik niet bekend met, hoe zal ik het noemen, je ziektebeeld. Dat waarvoor je in behandeling was bij Christiaan. Een dissociatieve identiteitsstoornis heet dat, toch?’

God, wat heb ik een hekel aan dat woord. Ik zucht hardop. ‘Ja, dat klopt.’

‘Als jij het over een black-out hebt, betekent dat in jouw geval dan,’ ik zie hem even zoeken naar de juiste formulering, ‘dat je wisselt van identiteit? Werkt dat zo?’

‘Ik snap je vraag en ook waar je naartoe wil. Daar heb ik ook over nagedacht, want ook ik wil weten wat daar is gebeurd. Zeker toen ik hoorde wat hem was overkomen. Maar nee, ik moet die nacht mijn hoofd hebben gestoten of hij heeft me gewurgd tot ik buiten bewustzijn raakte. Iets in die richting, een andere verklaring heb ik er zelf ook niet voor.’

Toms gezicht vertrekt. Waarschijnlijk had hij gehoopt hiermee te kunnen scoren.

Voordat hij verder gaat, stel ik een wedervraag: ‘Nu we het daar toch over hebben. Ik ben zelf ook heel benieuwd naar wat er die nacht is gebeurd. Hoe is hij om het leven gekomen?’

Indringend kijkt hij recht in mijn ogen. Daarna verplaatst hij zijn blik naar mijn handen en vervolgens weer naar mijn gezicht. ‘We hadden een hypothese. In het begin duidde alles erop dat er een gevecht had plaatsgevonden. Een fataal gevecht. Na een grondig onderzoek van de patholoog-anatoom bleek dat de meest voor de hand liggende doodsoorzaak een hartaanval was. Mocht je het jezelf afvragen, dat is ook de reden waarom we jou al vlug als verdachte hadden afgeschreven. Misschien was de spanning te groot. Escaleerde het op een manier die hij niet had voorzien en raakte hij in paniek.’

Ik slaak een diepe zucht. ‘Dus het lijkt op een natuurlijke dood?’

‘Daar lijkt het wel op, ja. Technisch gezien is er dan ook niets dat we jou ten laste kunnen leggen, behalve dat je ons een grote berg werk had kunnen besparen door aangifte te doen.’

Er valt een last van mijn schouders. Christiaan had gelijk. Het was een goed idee om hierheen te gaan en hopelijk kan ik hiermee dit hoofdstuk uit mijn verleden afsluiten.

Na een paar minuten verder praten met Tom breien we een eind aan het gesprek.

Hij drukt me nogmaals op het hart om voortaan niet weg te rennen, maar naar de politie te gaan. En dat ik er dit keer met een waarschuwing van afkom dat ik iemands identiteit heb gebruikt, maar dat er een aantekening in mijn dossier staat en dat ik hier een volgende keer flinke problemen mee kan krijgen.

Na een stevige handdruk en meerdere bedankjes van mijn kant, loopt Tom mee naar de uitgang. Daar laat ik mijn telefoonnummer, adres en een kopie van mijn identiteitsbewijs achter. Bij de deur kijkt hij me niet alleen vriendelijk, maar nogmaals indringend en weer onderzoekend aan. Zou het hiermee echt afgerond zijn?

4

Snode plannen

Francis zit op een knie bij de Windsor schouw. Hij propt een oude krant onder de aanmaakhoutjes en steekt hem aan. De krant vat langzaam vlam en tekent sierlijke kleuren op de achterwand van de open haard. Met opeengeklemde kaken duwt hij zichzelf omhoog en wrijft over zijn been. Hij draait zich om en ziet zijn vrouw staan met opgestoken haar.

‘Je bent jezelf aan het uitsloven, schat.’

De geur van de Shepherd’s Pie die in de oven staat, trekt de kamer in en vult ongetwijfeld het hele huis. ‘Het ruikt heerlijk.’

Ze knoopt het schort op haar rug los en vouwt het netjes op. ‘Ik hoop dat het net zo lekker smaakt. Het is leuk dat we bezoek krijgen.’

‘Ja, daarom heb ik hem ook aangestoken.’ Een open haard doe je aan als het koud is, of als er iets te vieren is. Hij hoort het zijn vader zo weer zeggen, terwijl de oude man met de pook in het hout zat te porren, vlak voor hij er een nieuw blok opgooide.

‘Ik zal ook een paar kaarsen aandoen.’ Ze trekt een la open en haalt er een doos lange, witte kaarsen uit. ‘Dat maakt het compleet. Ik verplaats mezelf na het eten naar boven, dan kunnen jullie met elkaar praten. Ga je straks in de voorkamer zitten of liever hier?’

‘O, dat weet ik nog niet. Het is hier wel gezellig, maar we kunnen ook aan de leestafel zitten. Laten we maar afwachten wat Joseph wil. En van mij hoef je niet weg hoor, ik schaam me niet voor je. In tegendeel, ik vind het leuk als je erbij bent.’

‘Is goed. Totdat jullie het gaan hebben over dingen waar ik niets van begrijp.’ Ze werpt hem een lieve glimlach toe, pakt haar schort op en draait zich om. ‘Ik loop even naar de oven.’

Na het eten ruimt Mary Crick de tafel leeg. Twee uur daarvoor stelde Francis haar voor als de mooiste vrouw op aarde, die ook nog eens de beste ovenschotels maakt. En dat was niet gelogen. Ze had de keramieken schaal gevuld die ze vroeger gebruikte toen hun twee kinderen nog thuis waren, en nu, met zijn drieën, kwam de bodem net zo ver in zicht.

Al snel hadden Mary en Joseph Werner een klik voor wat betreft Egypte. Zij was er al drie keer geweest, twee keer met Francis en een keer met haar jongere zus. Ze spraken over de pracht en praal rondom de piramiden, de vriendelijke mensen en de mooie hotels waarin ze destijds verbleven. Joseph ontpopte zich als een ware charmeur. Hij complimenteerde haar over haar goede smaak en gaf tips voor als ze ooit een keer op reis zou gaan. Sterker, hij stond erop om dan hun persoonlijke gids te zijn.

Ze zet twee kopjes espresso en een zilveren schaal met petitfours op tafel. ‘Zo heren, een klein digestiefje. Veel meer zal er, vermoed ik, niet ingaan. Ik ga naar boven om wat te lezen zodat jullie verder kunnen praten.’

Joseph staat op en pakt haar hand met beide handen beet. ‘Bedankt Mary, voor je gastvrijheid, ik heb werkelijk genoten.’

‘Ik vond het erg leuk om jou als gast te hebben, Joseph.’

Francis knipoogt, Mary glimlacht terug en loopt de kamer uit.

‘Dan kunnen we het er nu over hebben waarom je hiernaartoe bent gekomen.’ Hij pakt een zoetigheidje van de schaal en duwt hem naar Joseph die er ook een pakt. ‘Je had het vorige keer over het terugbrengen van de goden op aarde. Ik heb die zin na onze ontmoeting een paar keer voor mezelf herhaald, en bij elke keer dat ik het je hoor zeggen, vraag ik me af of je wel helemaal goed in orde bent daarboven. Ik bedoel dat niet verkeerd, maar je weet dat ik een wetenschapper ben.’

‘Ik ben ook een wetenschapper.’

‘Je bent een onderzoeker, Joseph.’

Hij lacht en neemt een slokje van zijn espresso. ‘Jij ook.’

‘Dat klopt. Maar mijn onderzoek heeft als doel om meer van de bouwstenen van ons lichaam te leren. En misschien wel belangrijker, over hoe wij op termijn die bouwstenen kunnen beïnvloeden.’

‘Ik hoor wat je zegt, Francis, en ik snap het niet helemaal. Ik heb onderzoek naar jou gedaan, jij bent niet iemand die de gebaande paden bewandelt, anders zat ik hier niet. Jij gelooft in wat nog niet bewezen is, je bijt je daarin vast. Er zijn ongetwijfeld genoeg mensen geweest die je voor gek hadden uitgemaakt als je in een vroeg stadium je ideeën had gedeeld. Of niet?’

Francis schuift zijn stoel naar achteren en trekt een voor een zijn schoenen uit. ‘Sorry, Mary wil altijd dat ik er netjes uitzie als er bezoek komt, maar ik krijg last van die ondingen als ik ze lang draag.’ Hij loopt naar de hoek van de kamer en trekt zijn sloffen aan. ‘Zo, dat zit een stuk beter. Mag ik je een sigaar aanbieden?’ Hij schuift de tussendeur dicht.

‘Dat mag altijd.’

Francis loopt naar het raam, zet het op een kleine kier en pakt een donkerbruin doosje en een asbak uit een van de lades van naast hem. ‘Om in te gaan op je vraag, ja… er zijn genoeg mensen geweest die vonden dat ik mijn tijd beter had kunnen besteden.’ Hij gaat weer zitten en opent het doosje. ‘En ik ben blij dat ik niet zo veel waarde hecht aan de meningen van de mensen om me heen. Ik doe wat ik goed acht.’

Hij kauwt een tweede petitfour weg, gaat wat meer achterover zitten en legt zijn enkel op zijn knie. ‘Heel goed.’ Hij trekt een zelfvoldane glimlach. ‘Dan wil ik je een vraag stellen, Francis. Hypothetisch gezien, geloof jij erin dat de mens in de afgelopen duizenden jaren is geëvolueerd?’

Francis houdt het doosje open en Joseph pakt er een sigaar uit. ‘Ja, natuurlijk is de mens geëvolueerd.’ Hij pakt er zelf ook een, strijkt een lucifer af en steekt beide sigaren aan. Een dikke rookpluim walmt door de kamer.

‘En ben jij van mening dat de mens alleen vanbuiten is geëvolueerd? Of ook vanbinnen? Of wacht, denk je dat het menselijk DNA misschien ook geëvolueerd kan zijn? Ik geloof namelijk van wel.’

‘Er is geen enkele reden om aan te nemen dat het menselijk DNA is gewijzigd. Maar…’

‘Omdat? Waarom is daar geen reden voor?’

Francis wiebelt met zijn slof. ‘Omdat het nooit eerder onderzocht is.’

‘Precies.’

De wereld staat op zijn kop. Hier zit hij dan, zestig jaar oud, tegenover een achtentwintigjarige Egyptoloog met belachelijke ideeën. Hij moet hem wel meegeven dat hij een goed inhoudelijk gesprek kan voeren. ‘Oké, dan draai ik het om. Hypothetisch gezien, hoe zie jij dit voor je?’

Joseph gaat rechterop zitten. ‘Ik verwacht, om te beginnen, dat ik jou DNA-materiaal moet verschaffen.’

‘Dat lijkt me een lastige opgave.’

‘Wat heb je nodig? Menselijk weefsel? Botten? Tanden?’

‘Liefst alle drie.’

Hij glimlacht. ‘Ik kan je alles geven, behalve de tanden. Dat zou te veel zijn opgevallen als ik die had meegenomen.’

Francis schudt zijn hoofd. ‘Meegenomen? Heb je serieus samples meegenomen?’

‘Ja, ik heb van vier verschillende opgravingen botresten en weefsel meegenomen. Luister Francis, ik ben serieus hier. Ik begrijp goed dat jij denkt dat ik een broekie ben. En dat ben ik ook, vergeleken met jou. Maar ik ga dit doen. Ik wil dit onderzocht hebben.’

Francis neemt een diepe haal van zijn sigaar en staart langs hem de ruimte in. ‘Je begrijpt dat dit echt een belachelijk idee is, hè?’

‘Absoluut. En precies daarom kan ik hier zo van genieten. De vraag is alleen, Joseph: ben jij de juiste persoon om mee samen te werken? Als we dit gaan doen, wordt het een klein onderzoeksteam. Niemand mag hiervan weten. Ik wil geen ruchtbaarheid, we moeten de eerste zijn. Een handjevol onderzoekers en geen bekenden. We praten er met geen mens over.’

Francis staat weer op, loopt naar de wandkast en doet hem open. ‘Cognac of whisky? Als we voor cognac gaan, dan heb ik Joseph Guy. Wel zo toepasselijk. Laten we eigenlijk maar voor cognac gaan. Daar heb ik wel trek in.’ Hij pakt twee glazen, schenkt ze ruimschoots in, zet ze op tafel en laat zich in zijn stoel ploffen. ‘Ik veronderstel dat je je vergist, Joseph. Ik kan niet zomaar een onderzoek doen zonder er met iemand over te praten. Dat is simpelweg onmogelijk.’

Hij nipt van zijn drankje. ‘Waarom?’

‘Nou, ik zit bij het Cavendish Laboratory en ik werk samen met andere onderzoekers. Ik heb de leiding over mijn onderzoek, maar ik kan niet ongestoord iets onderzoeken en iedereen buitensluiten. En dit soort onderzoeken doe je niet vanuit je eigen achtertuin, daar heb je een speciaal ingericht lab voor nodig.’

‘Dan moeten we naar een ander lab. Ben je bereid om naar Californië te komen?’

‘Amerika? Nee, dat kan ik Mary niet aandoen. Maar wat is er in Californië?’

‘Een lab en enkele van je toekomstige collega’s. De rest moeten we daar invullen. Je wordt ruimschoots betaald, huisvesting en reiskosten worden vergoed. Je hoeft alleen maar ja te zeggen, Francis, alles is al geregeld.’

‘Je bent gek, weet je dat?’

‘En jij bent nieuwsgierig.’

5

Vriendschappelijke therapie

Achter me klapt de deur van het politiebureau dicht. Met een nog altijd gesloten hand en trillende benen schuif ik de trap af. Tranen uit de lucht vermengen met die van mijzelf. De wolken zijn veel grauwer dan op de heenweg. Ik laat mijn hoofd naar achter vallen, sluit mijn ogen en proef de regen. De zuurstof ontsnapt langzaam uit mijn keel.

Hoe ironisch. Als ik niet gestopt was met geloven in een god, zou ik ervan overtuigd zijn dat er iemand daarboven een sadistisch spel met me speelt. De ketting van Manon. Het enige wat ik van haar had. Drie jaar lang was ik hem kwijt en op het moment dat ik een hoofdstuk uit het verleden wil afsluiten, duikt het zilveren hangertje weer op en rijt het oude wonden open.

De regen klettert nog harder in mijn gezicht. Natuurlijk. Ik schop een paar stenen in de gracht en geschrokken eenden zwemmen weg. Mijn vingers ontspannen, ik wrijf over de ketting en slik een brok weg. Ze voelt zo dichtbij, maar tegelijkertijd verder weg dan ooit.

Flarden uit het verleden en emoties schieten door mijn hoofd. De eerste keer dat ik haar zag, in die leuke bagelshop waar ze werkte. Ze moest lachen om mijn bestelling: een bagel met zalm, roomkaas en extra veel kappertjes.

Mijn god, wat had ze een gruwelijke hekel aan die dingen, maar waar we later ook gingen eten, ze vroeg altijd om extra kappertjes zodat ze die van haar broodje af kon plukken. Stuk voor stuk stopte zij ze in mijn mond. Altijd met diezelfde pretoogjes.

Of die keer bij mij op de zolderkamer. We hadden urenlang zitten lachen en huilen om stomme dingen uit het verleden. Ze lag achterover op mijn bed. Ik zat naast haar en plukte wat haren uit haar gezicht.

Ze keek me betoverend aan. ‘Weet je, Lara, ik vind jou eigenlijk best wel leuk.’ Haar mondhoek krulde en ik kroop dichter tegen haar aan.

Ik was nog nooit zo gelukkig geweest. Het was eng en ik herinner me dat ik terughoudend wilde zijn, maar ik proefde haar lippen voordat ik het besefte. Ja, ik vond haar ook leuk. Vriendin en vriendin. En ik maar denken dat ik hetero was. Hilarisch.

De stem van haar moeder, toen ik onuitgenodigd op Manons begrafenis kwam, snijdt nog steeds door mijn ziel. Alsof de haat van iedereen die daar begraven lag uit de grond opsteeg en via haar ogen zijn nagels in mijn gezicht zette. Als ik haar dochter met rust had gelaten, dan had ze nu nog geleefd.

Ik sloeg haar recht in haar gezicht. ‘Als jullie je dochter niet zo bekrompen hadden opgevoed… nee godverdomme, dan had ze zichzelf kunnen zijn. Bij mij kon ze zichzelf zijn.’

‘En nu is ze dood.’ Ze keek me ijzig aan.

Iedereen keek me ijzig aan. De wind blies dwars door me heen en haar moeders stem echode van steen naar steen.

Ik had van alles willen zeggen. Dat ik niet haar eerste vriendin was en dat ze klemzat in haar geloof. Over de hoeveelheid tranen die gevloeid waren omdat haar ouders haar niet accepteerden. De angst om verstoten te worden. Er kwam letterlijk van alles in me op, maar ik bleef de echo horen en de echo had gelijk. Het was dom en naïef geweest om haar met zo’n keuze te confronteren. Manon kon geen kant op.

Als ik afstand had genomen, als ik mijn verlies had genomen, was zelfmoord niet haar enige optie geweest. Dan had ik haar van afstand kunnen bewonderen. Dan was ze er nog en kon ik af en toe zo’n kutbagel met extra veel kappertjes halen en genieten van haar glimlach.

Haar moeder had gelijk, het was mijn schuld.

Met een opkomende koppijn loop ik naar mijn fiets. Mijn vingers haperen als ik probeer de sleutel in mijn slot te steken en inwendig vervloek ik mijzelf.

Ik wrijf over de ketting van Manon, druk hem tegen mijn lippen en fluister ‘sorry’. Vanaf nu alleen maar mooie herinneringen.

Bij de ingang van het Vondelpark stopt het met regenen. Ik ontwijk grote plassen en een paar hardlopers, en spring in de knarsende kiezelstenen voor de ingang van het Blauwe Theehuis. Mijn fiets glijdt tussen de stangen van het afgebladderde fietsrek en ik wurm mijn telefoon uit mijn broekzak. Nog drie minuten. Perfect.

Uit mijn rugzak pak ik een elastiekje, veeg de natte strengen uit mijn gezicht en verzamel ze in een slordige knot. Ik kijk om me heen, maar ik zie Christiaan niet lopen.

Ik draai mezelf om en stap in de richting van het hek. Vlak bij de ingang staat hij naast een tafel op. Mijn hand schiet omhoog en daarna naar het pakje sigaretten in mijn binnenzak.

‘Je hebt vast wel een aansteker bij je? Die van mij is nat geworden.’

Met een glimlach tovert hij er een uit zijn jaszak en gooit hem op tafel. Daarna loopt hij mijn kant op, roept ‘Hey Lara,’ en geeft me onverwachts een grote en wat ongemakkelijke omhelzing.

Ik klop twee keer op zijn rug en draai mezelf los en om hem heen. Hij pakt een peuk uit zijn pakje en gaat zitten. Mijn spijkerbroek lijkt op het tegenovergestelde van iemand die in zijn broek heeft gezeken. Alles is nat, behalve mijn kruis en het deel onder mijn kont. Het plakt en trekt. Gelukkig is de wind gaan liggen en komt er in de verte een verdwaalde zonnestraal door het wolkendek.

‘Hoe gaat het?’

Ik denk aan Lotte, de xtc en het gesprek bij de politie. Genoeg emotie voor een maand, maar ik ben er nog niet. ‘Ik heb betere dagen gehad, geloof ik.’ De aansteker licht op en ik inhaleer diep. ‘Ik heb je vriend gesproken, Tom.’

Christiaans wenkbrauwen schieten omhoog. ‘Serieus? Heb je hem gebeld?’

‘Ik ben bij hem langsgegaan nadat ik hem vanochtend had gebeld.’

‘En?’

‘Het ging wel goed, denk ik.’

Ik proef dat hij geen genoegen kan nemen met het antwoord, maar dat hij ook niet te opdringerig wil zijn. Hij speelt met een onderzetter en knikt. Zijn wenkbrauwen buigen naar beneden.

‘Ik was zo blij toen ik je gistermiddag zag. Je spookte de hele avond door mijn hoofd.’

Er trekken groeven in zijn gezicht en ik realiseer me dat dit het punt is waarop ik me schuldig moet opstellen. ‘Het was ook niet netjes van me om zomaar te verdwijnen.’ Ik zucht en tuur langs hem het park in. ‘We hebben dit beiden niet zien aankomen, toch?’

Hij fronst. ‘Met Lucas bedoel je?’

Ik hum bevestigend.

‘Het is wat lastig voor me om daarover mee te praten. Buiten wat ik van Tom heb gehoord en wat persoonlijk giswerk, ben ik blanco over wat er precies is gebeurd.’

Net als ik wil reageren, duikt er uit het niets een serveerster op. Ze legt zonder iets te zeggen een menukaart op onze tafel en verdwijnt sneller dan ze zichzelf tevoorschijn toverde. ‘Wat is dat nou weer voor een kutwijf?’

Hij haalt zijn schouders op en moet ook lachen. ‘Geen idee wat er met haar aan de hand is, maar je zei iets over dat we het beiden niet hadden zien aankomen. Iets over Lucas. Zou je dat misschien willen toelichten?’

‘Nou, ik denk dat je wel zag dat hij een bepaalde connectie met me ervaarde tijdens de groepssessies. Het viel mij in ieder geval op en enkele anderen uit de groep ook.’

‘Ja, dat klopt. Dat heb ik gemerkt.’

‘Wat jij alleen niet zag, is hoe hij tegen me deed als jij er niet bij was.’

Christiaan fronst en friemelt met zijn vingers. ‘Wat deed hij dan?’

Ik bijt zichtbaar op mijn lip en probeer walging uit te stralen. ‘Heel veel zin heb ik niet om op alle details in te gaan, maar het was overduidelijk seksueel gedreven. Dat merk je als vrouw. En die specifieke avond… tja, wat moet ik erover zeggen. Hij volgde me door het park, schopte me bewusteloos en randde me aan.’ Ik laat mijn hoofd naar beneden zakken en pulk aan een opstaand randje van de menukaart. ‘Nou, dat was het dus. Kunnen we het nu over iets leuks hebben?’

Christiaan schudt zijn hoofd en zijn vingers trillen. ‘Jemig, Lara.’ Hij schuift ongemakkelijk op zijn stoel. ‘Het spijt me zo. Ik had het moeten zien aankomen.’ Met waterige ogen vecht hij tegen zijn emotie. ‘Echt, dit had je nooit mogen overkomen. En was dat de reden voor je verdwijning?’

Ik zucht, knik en staar in de verte naar een blonde vrouw die van buiten het hek onze kant op kijkt tot de serveerster weer opduikt en in mijn gezichtsveld gaat staan.

‘En hebben jullie al een keuze kunnen maken?’ vraagt ze, met een plat Amsterdams accent.

Christiaan twijfelt en tuurt daarna op de menukaart.

Het eerste wat in me opkomt, is om een dubbele wodka te bestellen, maar mijn maag is nog steeds van streek. ‘Voor mij een koffie. En heb je iets als een tosti, of zo? Met ham en kaas?’

Ze schrijft iets op haar notitieblok en zucht zijn kant op. ‘En wat mag het voor meneer zijn?’

Na zijn bestelling opgenomen te hebben, verdwijnt ze weer geruisloos. Ik zoek naar waar we waren gebleven. ‘Ja, ik kon hier niet meer blijven. Bij jou was het altijd een vertrouwde plek en al kon je er persoonlijk niets aan doen, dat vertrouwen was weg. En ik voelde me niet meer veilig, dus ik vertrok. En voordat je het aangeeft, ik had je inderdaad iets moeten laten weten, maar ik kon het niet. Ik wilde tijd voor mezelf en nadenken over alles. Resetten of kalibreren, zoals je dat altijd noemde.’

Hij slaat zijn handen in elkaar en werpt een geforceerde glimlach mijn kant op. ‘Oké. Ik ben benieuwd wat er precies gebeurd is, maar ik realiseer me ook heel goed dat het voor jou niet prettig is om dit elke keer opnieuw te beleven. En waarschijnlijk heb je hier vanochtend met Tom ook over gesproken. Zullen we van onderwerp veranderen? Is dat goed? Wat doe je momenteel? Werk of studeer je? Waar woon je? Ben je gelukkig?’

Hoewel ik zijn poging om een ander onderwerp aan te snijden waardeer, overvalt het me een beetje, maar nadat ik een tweede sigaret heb opgestoken, vertel ik hem over mijn half jaar in Berlijn en de master die ik daarna in Santa Cruz heb gevolgd.

Daarna vertel ik over de kamer die ik huur. Ik sla het drama van gisteravond met Lotte over en vertel over hoe fijn het is om terug te zijn, dat ik het naar mijn zin heb en dat ik net een maand geleden bij een nieuwe werkgever ben gestart nadat ik een paar maanden heb gezocht naar een uitdaging die goed aansloot bij mijn opleiding.

Tussendoor dumpt de serveerster twee borden en onze drankjes op tafel. Mijn maag knort spontaan. ‘En hoe gaat het met je vrouw en dochter? Chalyce heette ze, toch? Die moet, wat is het, bijna vier jaar zijn?’

Terwijl hij wat afstandelijk opsomt hoe het bij hen gaat, beweegt zijn hoofd een paar keer opzij. Ik volg zijn blik en opnieuw staat daar die blonde vrouw.

‘Ken je haar?’

‘Sorry?’ Hij schrikt op uit een eentonig verhaal over de school van zijn dochter, dat ze zelfstandig kan fietsen en dat ze qua gedrag en uiterlijk als twee druppels water op haar moeder lijkt. ‘Wat bedoel je?’

‘Je zit elke keer die kant op te kijken. Die vrouw daar.’ Ik wijs haar met mijn ogen aan en hou mijn hoofd voornamelijk op Christiaan gericht. ‘Ken jij haar?’

Als een verstrooide professor verschuift zijn blik naar het park, de muur naast ons en uiteindelijk zelfs omhoog, alsof daar iemand zou kunnen staan. Het ziet er onnozel uit. Ze is alweer uit het zicht verdwenen en ik vraag me af of dat bewust is.

‘Ik weet niet over wie je het hebt, sorry. Wie bedoel je?’ Met zijn vinger dipt hij een verlaten pijnboompit van zijn bord en stopt hem in zijn mond.

Het is half drie als we afrekenen. Ik had mijn portemonnee gepakt, maar Christiaan stond erop om de lunch voor zijn rekening te nemen. We spreken af contact te houden en ik geef hem mijn telefoonnummer. Of we binnenkort een keer wat konden gaan drinken? Ja, waarom niet, toch? Ik ben de gekste niet.

Terwijl ik wegfiets en nog een keer achterom zwaai, knaagt ons verleden aan me. Vroeger was de verstandhouding duidelijk. Dokter en patiënt. Nu lunchten we in een park en is er naast het therapeutische deel ook een semivriendschappelijke band.

Geen praktijkafspraak die gemaakt was bij de stoffige Oost-Europese secretaresse die mijn nep-achternaam uitsprak alsof haar verstandskies net onder een zware verdoving was getrokken. Ook geen wachtruimte die gevuld was met dodelijk saaie magazines en geen rekening achteraf.

Waarschijnlijk is dit hoe Christiaan buiten het werk om is, een andere versie van dezelfde persoon. Eentje die ik nog niet had leren kennen.

Ik rij vol in gedachten weg en stop bij de uitgang van het Vondelpark. Er staan drie kinderen in felle regenjassen naast een stel eenden die zichzelf tegoed doen aan een paar stukken brood. Ironisch genoeg staat op minder dan twee meter afstand een bord met het verzoek om geen dieren te voeden, maar de man die achter hen staat, vermoedelijk de vader, is druk in een telefoon aan het schreeuwen en ziet er elitair genoeg uit om schijt te hebben aan dit soort regels. De Oud Zuid-mentaliteit.

Het jongste kind, een meisje met een bijna doorschijnend witte huid en nog lichter haar, springt in een plas en lacht naar me. Ik smelt. Dat heb ik altijd gehad. Kinderen dragen een bepaalde mate van onschuld met zich mee. Zo schattig.

Ik zwaai voorzichtig haar kant op en plug daarna mijn oordopjes weer in. De zon is inmiddels gaan schijnen en voor een moment heb ik het idee dat ik nu misschien eindelijk kan gaan genieten van mijn weekend. Zou Lotte thuis zijn?

Onderweg haal ik wat elementaire boodschappen bij de supermarkt en de Gall & Gall die daarnaast zit. Wat stokbrood, een Italiaans worstje, wat gehakt om zelf gehaktballetjes in tomatensaus van te maken, een paar verschillende kaasjes en voor de sier wat groenvoer.

Verder twee flessen Pinot Grigio, haar favoriet, en een fles wodka voor mezelf, als toetje. Als ze lief is, mag ze daar ook wel een slokje van.

Ik haal het zonder een concreet plan te hebben. Misschien hoop ik dat ik hiermee op een magische manier de tijd kan terugdraaien en we net als vroeger een gezellige avond op de bank kunnen hebben.

Ineens realiseer ik me dat ze op zaterdagmiddag sinds kort pianoles geeft. Het vervangende baantje voor het zwoegen in de horeca, dat een stuk meer verdiende en perfect aansloot bij haar wens om meer met muziek en kinderen te doen.

Ze was zo blij als een kind toen ik dat voor haar had geregeld. Het kostte maar een paar uur telefoontjes plegen en een beetje creativiteit.

“Kansen komen niet aanwaaien, die moet je creëren”, riep mijn vader vroeger altijd. Ondanks de negatieve emoties die naar boven komen als ik aan hem terugdenk, moet ik hem wel nageven dat hij de ene motivatiespreuk na de andere uit zijn mouw kon schudden. Het was misschien wel het enige waar hij goed in was. Op een wrange manier zijn ze blijven hangen en komen ze geregeld weer boven drijven. Jammer dat hij er zelf nooit wat mee gedaan heeft.

Op het moment dat ik onze straat inrij, is de lucht helderblauw en staat het zweet op mijn voorhoofd van de volle tas die ik meesleur. Hoewel de meeste regen in mijn kleding is opgedroogd, voelt alles klam en geenszins fris. Ik besluit na binnenkomst een bruisbal in het bad te gooien en de gehaktballetjes te draaien, terwijl de kraan zijn ding doet.

De gedachte om kaarsen aan te steken, verdring ik. Veel te romantisch. Ook maar geen luchtje opdoen als ik uit bad kom. Wat slobberkleding en niet te veel aandacht besteden aan mijn uiterlijk. Alleen mijn haar droogföhnen en daarna nonchalant op de bank hangen totdat ze thuiskomt. Terloops melden dat ik iets te eten heb meegenomen. Als ze afhaakt en gelijk haar kamer induikt, is het goed. Als ze aanschuift en komt netflixen, ook goed.

Godver, ik zit echt alles te plannen. Soms kan ik zo moe worden van mezelf.

Terwijl ik me door de deur van het fietsenhok wurm, lijkt het alsof ik word bekeken. Al sinds mijn jeugd neem ik dit soort signalen serieus en mijn intuïtie heeft me nooit in de steek gelaten, en vandaag is het gevoel intenser dan ooit. Alsof er iemand met een krijtje langs mijn ruggengraat strijkt.

Het licht wordt feller en Jade springt naar boven zonder dat ik haar heb geroepen. Ik voel boosheid opborrelen, omdat ik dacht dit onder controle te hebben, maar kort daarna volg ik haar instructie en kijk vanuit het fietsenhok de straat in.

In de verte zie ik inderdaad de twee personen die zij beschreef. Een strak geklede Aziatische man en een wat kleinere gezette man.

Ik doe een stap naar achteren, sluit mijn ogen en probeer de details te visualiseren. Ze zijn hier voor mij? Hij was ook in het park, vlak nadat ik die blonde vrouw voor de tweede keer had gezien. Stond hij buiten bij de Albert Heijn toen ik op mijn fiets stapte? Ja, hij stond daar in een telefoon te praten.

Tom. Dat meen je niet. Heeft hij nou serieus een team op me gezet? Wat hoopt hij daar in hemelsnaam mee te winnen? In een recordtempo ren ik omhoog en sluit onze voordeur voordat ze de galerij oplopen. Na een paar keer te hebben geroepen, realiseer ik me dat Lotte inderdaad niet thuis is.

Ik draai de deur op slot en prop mijn laptop in mijn overvolle tas. Sinds Lucas is dat een gewoonte geworden. Zorg dat je altijd klaar bent om alles achter je te laten. “Travel light, travel fast”, opnieuw zo’n wijsheid van mijn vader. Al zat hij altijd uitgezakt op de bank met de afstandsbediening in zijn hand, hij vond het noodzakelijk om hardop tips te geven aan elke acteur die in een precaire situatie terecht was gekomen.

Met een voet op de trap naar boven hou ik angstvallig de voordeur in de gaten. Vanaf de andere kant hoor ik iemand zeggen dat dit de plek is waar ik woon.

Er klinkt gerammel in het slot en er is geen haar op mijn hoofd die twijfelt om te wachten.

Zo geruisloos mogelijk ren ik de trap op en wacht bij de deur van het dakterras tot ik van beneden een harde plof en stemmen hoor.

Mijn hart klopt in mijn keel en ik vloek binnensmonds de hele teringbende bij elkaar. Waarom? Je kan ook kloppen of aanbellen. Als je op deze manier binnenkomt, kom je met een doel.

Ik laat de deur zo zacht mogelijk in het slot vallen, sprint in de richting van de buren en sla meerdere treden over op de metalen brandtrap.

In minder dan tien seconden sta ik in de tuin achter ons huis. Ik glip langs struiken en tussen twee bomen door, kijk omhoog en zie dezelfde personen nu in onze woning rondlopen.

Het enige waaraan ik kan denken, is Lotte. Hoe ga ik dit ooit uitleggen?

Ik krijg alleen maar voicemails. Eerst twee keer die van Tom en nu die van Lotte. Gelukkig neemt Christiaan wel op, maar hij zweert meerdere keren dat zijn vriend nooit zoiets zou doen.

Snel daarna laat ik mezelf tegen een stenen muur onderuitzakken. Ik heb geen idee wat ik moet doen of waar ik naartoe kan. Uit mijn tas haal ik de wodka, draai de dop eraf en neem een grote slok. Die gast staat nu voor ons keukenraam. Hoewel ik in de schaduw en deels achter bladeren verscholen zit, trekt alles in mijn buik samen. Wie is hij en waarom zit hij achter me aan? Heeft Tom hier mee te maken? Zou er dan geen politiewagen voor de deur moeten staan? Is het logisch als agenten in dit soort situaties geen uniform aanhebben?

Opeens bonst het in mijn keel, hij kijkt te lang mijn kant op. Godver. Vlug sta ik op en ren weg via een smalle steeg.

6

Paranoïde

Andrea Strijker loopt voor me uit de zolderkamer in. Er staan andere meubels, de geur is veranderd en vrijwel alles heeft een nieuwe plek gekregen, maar verder ziet het er precies uit zoals ik het me herinner.

Met mijn vinger glij ik over de bruine vlek in het raamkozijn, waar de wind mijn peuk uit de asbak had geduwd. Ik tik tegen de dromenvanger, die ik op de markt had gekocht. De punaise in het gipsplatenplafond is omringd met tientallen gaatjes.

Wie hier ook heeft gewoond de laatste tijd, het ritueel dat ik had geïntroduceerd, hebben zij voortgezet. Het maakt niet uit hoe vaak hij valt, je hangt hem steeds weer op. Zelfs de vloer kraakt op de vertrouwde plekken. Alles schreeuwt nostalgie.

Ze sloft met een piepende ademhaling achter me aan en wijst met haar kruk naar het houten bed. ‘Kijk meisje, het staat er nog. Je moet het alleen even opfrissen.’

Ik was krap zestien toen ik hier voor het eerst naar binnenliep. Een oudere vrouw, toen pas weduwe geworden, slecht ter been en iemand die het liefst zonder administratie haar zolderkamer wilde verhuren. Ze vertroetelde me als de kleindochter die ze nooit heeft gehad, vond dat ik te weinig fruit at en kwam geregeld met een schaaltje druiven of kiwi’s aanlopen.

De druiven at ik op en de kiwi’s gooide ik zo ver mogelijk uit het raam, bang voor de aangeprate anafylactische shock, die ik volgens mijn beide ouders daarvan zou krijgen. Pas na een mislukte zelfmoordpoging (acht kiwi’s in nog geen vijf minuten) kwam ik erachter dat ik jarenlang voor niets bang was geweest. Sinds die dag tolereer ik ze. Ik zou ze zelf nooit kopen en ik krijg nog steeds de kriebels als die kleine pitjes tegen mijn gehemelte kruipen.

Ook weet ik zeker dat de overburen zichzelf hebben afgevraagd waarom er ineens geen kiwi’s meer in hun tuin lagen.

‘Weet je zeker dat ik hier een paar dagen kan blijven, Andrea? Ik wist niet dat je gestopt was met verhuren.’

Ze glimlacht zoals oude oma’s glimlachen. ‘Ja, natuurlijk meisje, anders had ik toch nee gezegd toen je belde? Het staat hier toch leeg.’

Ik leg mijn overvolle rugtas op het bed, bedank haar met een knuffel en beloof dat ik morgen honderd euro zal neerleggen om de ruimte een week te huren.

Nadat ze de deur achter zich heeft dichtgetrokken, laat ik me achterover op het bed vallen, tik op mijn iPhone en zie een gemiste oproep van Lotte en vlak daarna het bericht dat ze via WhatsApp heeft verstuurd: ‘Slotenmaker, politie, WTF!’

Kutzooi, ik had hem op stil gezet toen ik het politiebureau inliep. Haar telefoon gaat drie keer over en na een klik hoor ik verschillende geluiden op de achtergrond.

‘Wacht even, Laar.’ Haar stem klinkt gehaast en gespannen.

Uit het gedempte gesprek op de achtergrond vang ik flarden op over een verzekering bellen en iets over aangifte doen. Na wat gerommel hoor ik haar zeggen dat ze even met haar huisgenote wil praten.

‘Ja, hoi. Kan je zo vlug mogelijk hierheen komen? Er is ingebroken. Ze hebben overal aangezeten.’

Haar emoties kruipen door de telefoon en ik wil het liefste een arm om haar heen slaan. Tegelijkertijd heb ik geen enkele behoefte om die kant op te gaan, niet voordat ik precies weet wat er aan de hand is.

‘Lara, hoor je mij? Hallo?’

‘Jaja, ik hoor je,’ reageer ik snel.

‘Kan je nú hierheen komen? Er is ingebroken en het huis ligt overhoop.’

‘Lotte, ik… ik denk niet dat ik kan komen.’ De gedachten in mijn hoofd gaan te snel om de juiste woorden te kunnen kiezen, maar de stilte dwingt me om verder te praten. ‘Ik was erbij toen ze inbraken.’

‘Hoe bedoel je, ik was erbij? Was jij thuis toen er werd ingebroken? Lara, waar ben je?’

‘Ik… kwam net thuis,’ haper ik. ‘Twee mannen, ik had ze zien aankomen.’ Met mijn duimnagel pulk ik aan een scherp randje van de nagel van een andere vinger.

‘Maar waar was je dan?’ Haar stem slaat over van angst.

‘Het dakterras. Ik ben via de brandtrap bij de buren naar beneden gevlucht. Daarna kreeg ik tot twee keer toe je voicemail. Tom Grainger, die politieagent waar ik vanochtend was, nam ook niet op. Ik ben naar een adres in de buurt gegaan, waar ik vroeger een zolderkamer huurde.’

Ze haalt haar neus op en slaakt een diepe zucht. ‘Jemig Laar, je moet me niet meer zo laten schrikken. Dus je bent veilig weggekomen?’

Ik kijk naar het raamkozijn en laat mijn blik langs het puntige dak glijden. ‘Ja, ik ben veilig.’

‘Gelukkig. Maar kan je hierheen komen? Als het goed is komt er over een paar minuten een slotenmaker en de politie staat in de kamer hiernaast. Ze zijn bereid om te wachten tot hij er is, maar als ik ze vertel dat jij de daders hebt gezien, wachten ze heus wel iets langer.’

‘Lotte, ik weet dat dit heel raar klinkt, maar ik denk niet dat dat een goed plan is.’

‘Hoezo is dat geen goed plan?’ Er zit frustratie in haar stem. ‘Wat is er aan de hand, Lara?’

Ik vertel haar een gehaaste versie van mijn bezoek aan het politiebureau en wat ik over mijn betrokkenheid bij Lucas’ dood heb verteld. Dat ik aan het eind mijn adres moest achterlaten en dat kort daarop bij ons werd ingebroken. Als laatste bral ik mijn hypothese eruit over die personen in het park, waarbij ik achterwege laat dat Jade, en niet ikzelf, ze had gezien.

‘Maar zeg nou zelf, Lotte, het ligt toch voor de hand dat ze me naar het park volgden omdat ik al eerder een nepadres heb opgegeven? Ik kan serieus geen andere verklaring verzinnen. Als ze me hadden willen oppakken, hadden ze dat daar gedaan. Ik zat drie kwartier binnen.’

Er gaan een paar seconden voorbij waarin ik haar alleen maar hoor in- en uitademen. De stilte zegt genoeg. Ja Lara, je bent weer gestoord aan het doen. Je ziet geesten. Je stelt je aan.

‘Weet je, Lara,’ ze onderbreekt de stilte met een blikkerige stem, ‘ik rond het hier wel af.’

Nog voor ik kan reageren, hoor ik dat ze de verbinding verbreekt.

Spijt bekruipt me. Stel ik me inderdaad aan? Zie ik een gevaar dat er niet is? Er is net bij ons ingebroken. De koele klank in haar laatste woorden maakt me verdrietig, maar wat ik ook doe en hoe vaak ik mezelf ook voor gek probeer te verklaren, ik kan de feiten niet negeren en diep vanbinnen weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt.

Aarzelend tik ik een bericht. Ik geef het adres door waar ik ben en schrijf dat ik borrelhapjes heb gehaald. Op het moment dat ik op verzenden klik, komt er een bericht binnen van Tom.

Hij heeft mijn voicemail gehoord en ook met Christiaan gesproken. Mijn adresgegevens heeft hij samen met de rest van mijn dossier na onze afspraak mee naar huis genomen. Niemand anders heeft de gegevens gezien. Hij is even druk met familiebezoek, maandag belt hij me terug.

Leugenaar. Of niet?

Fuck deze shit. Echt, hoe krijg ik het voor elkaar. Net nu ik het idee had goed bezig te zijn, lijkt het hele universum zijn stront over me te willen uitschijten.

De telefoon glijdt uit mijn hand en ik wrijf over mijn gezicht. Kan ik niet een week teruggaan in de tijd? Of een dag? Dat is al genoeg.

Ik kijk op mijn iPhone en inderdaad, als ik gisteren via een andere route naar huis was gelopen, was ik Christiaan niet tegengekomen. Na ons gesprek kreeg ik de onweerstaanbare drang om mijn hoofd te legen van de naar boven gekomen emoties. De xtc en de wodka zorgden op hun beurt voor de hele situatie met Lotte.

Als ik Christiaan niet had ontmoet, was ik vandaag niet naar het politiebureau gegaan en was er niet bij ons ingebroken. Bizar, hoe een kettingreactie van gebeurtenissen me terug in de tijd slingert: het maakt niet uit wat je doet, het verleden is niet uit te wissen en je kan er zeker niet aan ontsnappen.

Ik haak mijn tenen achter een lus van mijn tas en trek hem naar me toe. Aarzelend spelen mijn vingers met de ritssluiting. Heb ik zin om nog een slok te nemen? Of zal ik een paar toastjes maken?

Mijn maag lijkt het met geen van beide opties eens te zijn en ik gaap, rillend van vermoeidheid. Ineens weet ik waar ik zin in heb. Ik sta op en strompel naar de badkamer. Ook daar ziet alles eruit zoals vroeger. Een bruin touw om het licht mee aan te trekken en een beige bad van zeker tachtig jaar oud. De stop ontbreekt nog altijd.

Traditiegetrouw prop ik een kleurloos washandje in het afvoerputje en draai de kraan open. Mijn kleding schop ik op een hoop en ik omarm de warme straal.

Terwijl de muren en de spiegel het vocht in de ruimte vasthouden, laat ik mezelf achterover zakken en wacht tot er zo veel water in het bad zit dat alleen mijn neus erboven uitsteekt. De warmte op mijn oogleden is heerlijk ontspannend. Een voor een ploppen mijn oren. Het enige dat ik verder hoor zijn mijn ademhaling en mijn hartslag. Door mijn oogleden heen is alleen het schijnsel zichtbaar van de bolvormige lamp aan het plafond.

Ik visualiseer weer, net als vroeger, dat ik in de woestijn zit, in het midden van een glazen piramide. De zon draait kleine rondjes en ik volg de warmte die zich over mijn lichaam verplaatst. Als ik in gedachten mijn ogen open, verschuiven er achter de glazen wanden slechts eindeloze bergen zand en de verzengende hitte die erboven danst.

Het is de enige meditatieoefening die me ooit heeft geholpen en ik ben Christiaan dankbaar dat hij me dit heeft geleerd. Ik focus op de leegte. De rust. Helemaal alleen.

Elke porie van mijn lichaam opent zich en absorbeert de warmte, alsof het regenputten zijn in een gebied waar het jaren niet heeft geregend. Mijn huid tintelt en de donzen haartjes op mijn armen deinen statisch naar het glas van de piramide. Ik begin langzaam lichter te worden.

Zoals Christiaan het mij geleerd heeft, focus ik me op positieve gebeurtenissen uit mijn verleden. De lichtpuntjes in de duisternis. Verschillende scènes lopen in elkaar over.

Het eerste moment zit ik thuis en ben ik zeven jaar oud. Ik had geen goede band met mijn vader, we deden nooit iets samen, behalve de kruiswoordpuzzel. Hoezeer ik hem ook ben gaan haten, ik koester de momenten waarop ik zijn mondhoek een trotse trilling zag maken als ik het juiste woord had gevonden.

Ook moet ik nadenken over het moment dat ik ervoor koos om Jade te accepteren als een onderdeel van mezelf, nadat ik haar jarenlang probeerde weg te duwen. De last die toen van mijn schouders viel was onvoorstelbaar groot.

En als laatste mijn eerste date met Manon, samen op rolschaatsen. God, wat was ze klunzig in die McDonalds. Haar verbouwereerde gezicht toen haar milkshake op de grond viel. Een medewerker pakte een emmer en dweilde de boel op. Schaapachtig en verontschuldigend pakte ze van achter de balie een nieuwe beker aan, zette zich af met haar skates en liet vervolgens nummer twee van haar dienblad vallen. Toen hield ik het niet meer. Ik zakte schaterend door mijn knieën en piste bijna in mijn broek.

Uiteindelijk plantte ik haar buiten op een bankje en even later kwam ik naar buiten met twee verse milkshakes en een grote grijns op mijn gezicht.

We genoten van de zon, de zonsondergang, van elkaars aanwezigheid en koude frietjes, omdat we elkaar veel te veel te vertellen hadden. Het was zo mooi en pril. We waren aan het ontdekken. De ik-hou-van-jou was er nog niet uit. We zagen elkaars uiterlijke schil en nog niet de kwetsbare binnenkant. Overal vlinders. In mijn buik, mijn hoofd en aan haar gezicht en houding af te lezen, ook in haar. Zo mooi.

Met die ontmoeting in gedachten val ik in een grote zwarte ruimte.

Ik word wakker in een leeg bad en met een nat washandje in mijn bilnaad. In de verte klinkt mijn ringtone en ik worstel mezelf gedesoriënteerd uit bad. Na een paar stappen graai ik mijn telefoon van het bed en zie dat het Lotte is.

‘Hey meis,’ mompel ik versuft.

‘Ben je daar nog? Ik heb een paar keer aangebeld, maar er wordt niet opengedaan.’

‘Ja, de bel. Die is al zo’n tien jaar kapot.’

‘Handig.’

‘Niet echt.’

‘Nee, dat zei ik vroeger tegen Andrea ook al, maar ze vond het wel lekker rustig.’

‘Ik vind het echt een superinteressant verhaal, maar kom je opendoen?’

‘O shit, ik kom eraan.’

In een recordtempo vlieg ik in alleen mijn spijkerbroek en een T-shirt de eerste trap af. Ik mis net het lichtknopje op de gang, maar stap en spring op de automatische piloot en verwonder me erover hoe soepel dat gaat. Het zou echt wat voor mij zijn om half mijn nek te breken en aan Lotte te moeten vragen me naar het ziekenhuis te brengen.

Bovenaan de laatste trap trek ik naast de leuning aan het touwtje waardoor er bij de voordeur een klik te horen is. Ik sla een paar treden over en land met mijn blote voeten op een stapel reclamefolders. Net als ik de deur naar me toe wil trekken, komt Lotte naar binnen.

Ze ziet er verwilderd uit. Zonder iets te zeggen onderzoeken haar ogen mijn gezicht en ze haalt diep adem. En nog een keer.

Ik wil haar omhelzen, maar ze draait om me heen. Kutzooi. Het voelt ongemakkelijk en ik wuif haar mee naar boven. ‘Ga je mee?’

Achter me hoor ik een diepe zucht en de deur die hard in het slot valt. We lopen drie trappen omhoog en wisselen alleen blikken, maar geen woorden uit.

Bij elke keer dat ik in haar vermoeide ogen kijk, groeit mijn schuldgevoel.

In de zolderkamer duw ik met mijn voet een staande lamp aan. Ik grijp mijn string en bh van de vloer en ook het natte washandje dat ik halverwege was verloren.

Ik slinger mijn tas van het bed en ga erop zitten. ‘Kom zitten, meis.’ Ik wijs naar de plek naast me en strijk een paar vouwen uit het dekbed, alsof dat ook maar ergens voor nodig is.

Ze zet haar rugtas op de grond, gaat zitten en staart met laaghangende schouders in het niets. Door de manier waarop ze op haar lip bijt, lijkt het alsof ze elk moment in huilen kan uitbarsten.

‘Heb je trek?’ begin ik, om het ijs te breken. ‘Of wil je wat drinken?’

Ze snuift, lijkt iets te willen zeggen en slikt het meteen weer in. Fronsende wenkbrauwen en ogen die me twijfelend aankijken. ‘Ja, wat fijn dat je het vraagt. Het is inderdaad goed gegaan vandaag. We hebben een nieuw slot en ik heb bijna een uur op het politiebureau gezeten. Alleen. En weet je wat het hilarische is? Daar kwam ik pas achter toen ik een tas met kleding voor je aan het inpakken was. Het hele huis was een teringzooi. Alles lag overhoop. Maar weet je wat er ontbrak?’

Aarzelend schud ik mijn hoofd, overrompeld door haar spontane uitbarsting.

‘Onze tandenborstels zijn weg.’

Ze praat verder over wat ze voor me heeft meegenomen, maar mijn gedachten blijven hangen bij de tandenborstels. Een sporenonderzoek. Er moet iets gevonden zijn bij Lucas. Waarom zou je anders tandenborstels meenemen?

Zou er een wettelijke restrictie zijn waarom er op het politiebureau geen DNA van me is afgenomen? Waren ze bang dat ik nee zou zeggen en leek dit de beste oplossing? Dan heeft Tom glashard gelogen en speelt Christiaan het spelletje mee. Heb ik dat gemist? Heeft Jade dat gemist?

Het lijkt de meest logische verklaring en tegelijkertijd is het belachelijk.

Verdomme, ik kan mijn vinger er niet op leggen. Ik mis iets. Ergens in deze berekening zit een variabele die ik niet zie of niet begrijp. Tom deed supermeelevend en gaf me zelfs de ketting van Manon. Christiaan klonk bezorgd. Er was niets in het gesprek waar ik over twijfelde. Hij leek oprecht.

Kan ik dit soort dingen tegenwoordig zo slecht inschatten? Het klopt gewoon niet. Het klopt niet.

‘Lara?’ Haar stem trekt me naar het hier-en-nu.

‘Ja, ik luister,’ lieg ik.

‘Dus, wat denk jij dat ik moet doen?’ Ze kijkt me prangend aan.

Shit. Ik heb wat gemist. In mijn gedachten speel ik opnieuw af wat ik bewust heb meegekregen uit haar monoloog. Ze heeft een tas met kleding ingepakt. Wat precies weet ik niet meer. Ze had het volgens mij over haar zus, maar ik heb geen idee hoe die in relatie staat tot het hele verhaal. Godver, ik heb niet geluisterd. ‘Tja, het is lastig. Wat denk je zelf dat het beste is?’

‘Ik geloof dat ik het beste naar haar kan gaan vanavond.’ Ze laat haar hoofd in haar handen zakken.

‘Waarom blijf je niet hier? Slaap er een nachtje over.’ Opnieuw doe ik een poging om wat dichterbij te komen en onverwacht laat ze zich tegen me aanvallen. Ik wrijf een pluk haar achter haar oor en masseer haar slaap. Ze sluit haar ogen en geeft zich over.

Op een vreemde manier heeft het iets erotisch. Als een krols katje knort ze in een comfortabele houding en de spanning ontsnapt uit haar lichaam. ‘Blijf bij mij, alsjeblieft,’ fluister ik zachtjes in haar oor. Ik beantwoord haar hoopvolle ogen en knik bevestigend. ‘Hier zijn we veilig. Je hoeft niet weg.’

Ze snikt. ‘Veilig voor wat?’

‘Voor alles,’ reageer ik. Lieg ik. Ik heb geen idee. Mijn gedachten spinnen cirkels en welke kant ik ook op redeneer, er is geen enkel antwoord dat bevredigend overkomt.

Haar ogen onderzoeken me. Ze schieten van links naar rechts en ze slikt een brok in haar keel weg. Nog een keer een diepe ademhaling. ‘Lara?’ Ze spreekt het zacht, lief en vragend uit.

Ik streel opnieuw Lottes haar. ‘Ja?’

‘Wat vertel je me niet?’ Er loopt een traan uit haar ooghoek, die ik opvang met mijn vinger.

Ik ontwijk haar blik en volg het touwtje van de luxaflex, dat naast het raam zenuwachtig het ritme van de wind opvangt.

Is dit het moment dat ik mijn muren laat vallen en alles zonder remming opbiecht? Zou ze het pikken als ik vertel dat ik al die tijd heb gelogen? Dat er een monster in me leeft en dat ik daar eigenlijk wel content mee ben? Dat ik Lucas’ ware aard zag op die laatste avond en dat ik het zelf heb uitgelokt? Dat ik hem bewust vertelde hoe ik naar huis zou lopen, omdat ik wist dat hij me dan zou volgen? Dat er geen moment was waarin ik bang of onzeker was, omdat ik wist dat hij geen partij zou zijn voor mij en Jade?

Nee, dat kan ik niet vertellen. ‘Ik weet ook niet wat er aan de hand is, maar ik beloof je dat ik het op ga lossen.’

Ze kijkt me vragend aan.

‘Geloof je me, Lotte?’

‘Ik wil je graag geloven.’

‘Waarom?’ Meteen nadat ik die vraag heb gesteld, heb ik spijt. Ik ben haar aan het bespelen.

Ze knijpt zachtjes in mijn hand en kroelt tegen me aan. ‘Dat weet je wel.’

Precies dit moment, haar woordkeuze, de manier waarop ze ligt en de manier waarop ze zichzelf volledig lijkt te hebben overgeleverd, doet me denken aan Manon en mij.

Ik ben de meester van dit spel en ik ben er goed in. Het is niet iets waar ik trots op ben en ik vervloek mezelf elke keer als ik het doe, maar dit is schijnbaar wie ik ben.

Terwijl ik rustgevend over haar slaap wrijf en een paar lieve woordjes fluister, zegt Jade tegen me dat ze weet wat de volgende stap is. Mijn god, ik zag het helemaal verkeerd. Natuurlijk.

7

Muis en kat

Anne Kers lijkt op een mislukte versie van Lotte. Ze is een paar jaar ouder, heeft een minder gaaf gebit en mat, futloos haar. Alsof haar ouders perfect op de hoogte waren van de mislukking, geleerd hadden van hun fouten en met Lotte het kind op aarde hadden gezet dat ze altijd al wilden hebben.

De kleding van Anne werkt daarentegen in haar voordeel. Lotte is van de slobbertruien en kan gerust een week dezelfde spijkerbroek dragen. Haar zus ziet eruit alsof ze net de Bijenkorf heeft leeggekocht, maar de decadentie die haar Louis Vuitton sjaal, Jimmy Choo pumps en Michael Kors tas uitstralen, maken niet goed wat er in haar gezicht en houding ontbreekt.

‘Dus jij bent de befaamde huisgenote?’ Ze onderzoekt me van top tot teen, glimlacht naar het onopgemaakte tweepersoonsbed en vervolgens naar haar zus die moeizaam een paar klitten uit haar haar borstelt.

Lotte sabelt haar neer met haar ogen, zwaait dreigend met haar borstel en roept ‘silencio’.

‘Ja, dat klopt,’ reageer ik alsof ik een tiener ben die gesnapt is na de seks.

‘Je moet echt geschrokken zijn van die inbraak. Lotte zei dat je thuis was toen het gebeurde.’

‘Ja, het was echt heel eng.’ Ik veins een rilling en reageer weer op de sociaal acceptabele manier.

In films zie ik personen helemaal over de zeik gaan. Tranen, hyperventileren en bevriezen als een konijn dat in de koplampen van een tegemoetkomende auto staart. Als ik zulke beelden zie, vraag ik me af of er iets ontbreekt in mij. Alsof ik achteraan de rij stond toen Moeder Natuur dit soort emoties uitdeelde.

Soms ben ik meer een robot, waarbij afwegingen wiskundige berekeningen en geen menselijke reacties zijn. Heeft het zin om te gillen? Nee? Waarom zou ik het dan doen?

Anne begint een saai verhaal over een vroegere klasgenote waarbij ook was ingebroken. Ik knik en reageer een paar keer met ‘O, wat verschrikkelijk’, terwijl Lotte tergend traag met een eyeliner in de weer is. Ze is zo ontzettend schattig.

Mijn telefoon geeft weer dat Christiaan nog altijd niet heeft gereageerd. Hij moet zo langzamerhand het briefje toch gevonden hebben dat ik gisteravond bij hem in de bus heb gedaan? Ik hoop dat hij vandaag een stuk minder eigenwijs is en doet wat ik van hem vraag.

‘Moet ik voor jou wat meenemen uit het huis?’ vraagt Lotte. ‘Of ga je straks zelf die kant op?’

‘Als je toch gaat, boven in mijn kast staat een lege reistas. Zou je daar wat kleding in willen gooien? Maakt niet uit wat. Het scheelt een hoop gesleep als ik dat ding niet op de fiets hoef te halen.’

‘Is goed. En wat ga jij doen?’

‘Ik heb weer met Christiaan afgesproken, we gaan lunchen.’

‘Dat is die vijftien jaar oudere psychiater die haar zo leuk vindt,’ zegt Lotte, terwijl ze haar wenkbrauw optrekt naar haar zus.

Ze wisselen lachende blikken uit en ik snap geen fuck van wat er gebeurt. Wat hebben die twee besproken?

Lotte schiet een paar keer van de ene naar de andere kant van de kamer. Ze lijkt iets te zoeken, maar ritst uiteindelijk haar tas dicht zonder er wat bij te proppen.

Bij de deur geeft ze me een voorzichtige kus op mijn wang, waarna haar zus opnieuw grinnikt.

Ik mompel doei en speel wat met de onderkant van mijn T-shirt. De deur valt in het slot en ik slof nog steeds verbouwereerd terug naar mijn bed. Na een paar minuten plafondstaren, bliept mijn telefoon. Een bericht van Christiaan. ‘Ik zie je om 13:00 bij het Boothuys.’

Het is buiten net zo druilerig als gisteren. Grote wolkenpartijen schieten door de lucht en de wind is mistig. Zo’n vochtigheid die zich door elk klein gaatje van je jas naar binnen weet te wurmen.

Met de capuchon van het regenjack van Lotte ver over mijn hoofd getrokken, onderzoek ik de omgeving en bepaal mijn ultieme locatie.

Ondanks het weer is er veel activiteit langs het water. Verschillende hardlopers en stellen die samen met de hond en soms met de kinderen erbij genieten van het oer-Hollandse klimaat. Op het water volgen verschillende kano’s het tempo dat door een fietser aan de zijkant door een megafoon wordt opgelegd.

In het restaurant loopt de bediening ijverig van de ene tafel naar de andere. De scheepsbar, bestaande uit een kolossaal schip dat gevuld is met koffiezetapparaten, flessen drank en een diversiteit aan glaswerk, wordt vandaag bediend door twee of misschien wel drie personen. Door de reflectie van de zon kan ik weinig van de contouren op hun gezichten zien, wat hen reduceert tot dansende silhouetten op een bijna kartonnen achtergrond.

Op het terras is het stil. Veel rustiger dan ik gewend ben van deze locatie. Er zijn maar drie tafels gevuld, twee daarvan met sportief geklede mensen, die kan ik waarschijnlijk negeren. Aan de derde tafel zitten twee mannen van wie er eentje een krant leest. De andere is druk op zijn telefoon, maar is overduidelijk op de hoogte van wat er om hem heen gebeurt. Om de paar tellen kijkt hij om zich heen.

Ik loop verder en stop bij een boom om wat rek- en strekoefeningen te doen. Opgaan in de omgeving.

Aan de overkant van het water zit een man alleen op een bankje. Hoeft niet verdacht te zijn.

Een paar meter verder kom ik op de voor mij meest optimale plek aan. Ik schiet door een paar bosjes heen en leun met een knie op mossige ondergrond. Het vocht trekt door de ademende stof van mijn legging. Er gaan minuten voorbij. Het lijken wel uren.

Soms hoor ik stemmen achter me op het pad en elke keer schrik ik me het apelazarus, maar ik zit stil en focus zo goed als mogelijk op wat er voor me gebeurt. Ook Jade is in opperste paraatheid. Ze attendeert me op details die ik zelf niet had waargenomen en op de een of andere manier is het fijn om dit samen met haar te doen.

Er zijn jaren voorbijgegaan dat ik haar onderdrukte. Dat ik wat ze zei negeerde, alsof ze er niet was. De jaren waarin ik probeerde normaal te zijn, in overeenstemming met de standaard om me heen. Normaal tegenover personen die niet met een stem rondlopen. Normaal volgens de DSM-V, de handleiding voor psychiaters waarin elk afwijkend gedrag gecorrigeerd moet worden met therapie of een shitload aan pillen die al het leven uit je zuigen.

Ik wilde er nooit aan toegeven, maar Christiaan zei dat mijn situatie een gevolg was van een religieus trauma in combinatie met huiselijk geweld en dat Jade en ik moesten samensmelten. Alleen als ik haar zou accepteren, zou ik kunnen genezen. Hij had werkelijk geen idee waar hij over sprak.

De blonde vrouw duikt uit het niets op, net als gisteren in het Vondelpark. Vandaag draagt ze een bril en heeft ze een paardenstaart in haar haar, maar zelfs van deze afstand herken ik haar. Ze lijkt geen moeite te doen zichzelf te verstoppen. Ze draait rondjes op haar plek en houdt continu haar horloge in de gaten.

Uit automatisme kijk ik zelf ook en zie dat het tien voor één is, Christiaan kan elk moment arriveren. Ik scan parkeerplaatsen op binnenkomende auto’s en volg wie eruit stappen.

Op het terras is er minimale activiteit. Een sportief stel vertrekt en een gezin met een kinderwagen neemt plaats. De vrouw van het stel valt op met haar kobaltblauwe jas. Haar kale man lijkt het niet eens te zijn met de tafel die ze heeft uitgekozen. Ze gaan zitten, staan weer op, lopen naar een andere tafel en herhalen het tafereel nog een keer.

Mijn linkerbeen tintelt. Ik kom overeind, schud een paar keer en ga op mijn andere knie zitten.

Snel daarna komt Christaan aangesloft. Zoals gewoonlijk plakken zijn ogen op de grond en beweegt hij als een verstrooide professor die telkens net op tijd een paaltje of stoeprand opmerkt.

Achter de blonde vrouw duikt de Aziatische man op. Hij verrast haar.

Godver, had ik maar een verrekijker. Er zijn wilde bewegingen. Hebben ze ruzie? Ik kan de mimiek niet lezen, maar het lijkt alsof ze weg wil lopen en hij haar tegenhoudt.

Een stuk naar rechts staat Christiaan op het terras. Hij zoekt naar een plek. Hem kennende, wacht hij met bestellen tot ik er ben.

Bij de blonde vrouw pakt de Aziatische man zijn telefoon.

Hij is in gesprek. Het stoort haar.

Er gebeurt veel, te veel tegelijkertijd.

Ik laat de situatie op me inwerken.

En nu, ja nu, is het tijd om de regie te pakken. Ik pak mijn iPhone uit mijn rugzak en klik het nummer aan. De telefoon gaat drie keer over.

‘Restaurant Het Boothuys, met Lisanne,’ zegt een vrouwenstem.

‘Hi Lisanne,’ reageer ik, terwijl ik probeer iedereen in de gaten te houden. ‘Ik heb je hulp nodig. We staan op het punt om met een groep mensen bij jullie te komen lunchen, maar het is een verrassing voor mijn man. Hij zit momenteel nietsvermoedend op het terras.’

‘O, een verrassing, wat leuk.’ Ze giechelt en er zijn geluiden op de achtergrond.

‘Ja, het is inderdaad een verrassing en ik wil vragen of je iets voor me wil doen.’

‘Oké, en wat wil je precies dat ik doe?’

‘Als het goed is, hebben jullie boven vergaderzalen, toch?’

‘Ja, dat klopt,’ reageert ze aarzelend.

‘Zou je hem van het terras willen oppikken en willen meenemen naar een van die vergaderzalen? Dan nemen we vlug een plek in op het terras en kom ik hem daarna daar ophalen. We zijn met een mannetje of twintig, allemaal oud-collega’s en we hebben een leuke dag gepland met gezellige activiteiten. Maar het moet echt een verrassing blijven. Zou je hem naar boven kunnen lokken met een smoes? We gaan eerst bij jullie lunchen, dus…’

Ze hapt, precies zoals ik had gehoopt, en belooft het spel mee te spelen. Nog geen minuut later wordt Christiaan aangesproken. Hij volgt haar.

De Aziatische man beweegt ineens snel. Hij grijpt zijn telefoon en lijkt de blonde vrouw ferm toe te spreken. Daarna vliegt hij naar het terras. Hij laat haar achter.

Ze balt haar vuisten. Is ze boos? Wat speelt er tussen die twee? Het lijkt op ruzie. Snel daarna raapt de blonde vrouw zichzelf bij elkaar en loopt mijn kant op.

Mijn been tintelt opnieuw. Ik verplaats mijn gewicht en glij weg over de zachte ondergrond. Mijn hart bonst hoog in mijn keel, maar gelukkig buigt ze af in de richting van de parkeerplaats.

Na even moed verzamelen, sta ik op en hinkel met mijn slaperige been ook die kant op. Er schiet een rilling over me heen van het stilzitten.

Voorbijgangers werpen me een vreemde blik toe. Alsof ze denken dat ik net in de bosjes heb gepoept. Ik lach ongemakkelijk, wat het alleen maar erger maakt, en kijk vlug een paar keer om me heen of ik verder verdachte bewegingen zie.

De man die alleen op een bankje aan de overkant van het water zat, staat bij de ingang van het Boothuys met de Aziatische man te praten. Dus toch.

Het geeft me de kriebels. Het is fijn om te weten dat ik hem had gespot, maar wie heb ik gemist? Alert blijven, Lara. Let op.

Ik kraak de botjes in mijn vingers en bijt op mijn lip. Het echte spel gaat nu pas beginnen, hoop ik.

Ze loopt ongeveer dertig meter schuin voor me.

Soms strek ik even mijn benen of ik dribbel een klein stukje om niet al te veel op te vallen.

Arme Christiaan. Die staat daarboven te wachten op een verrassing die nooit gaat komen. Het plan heeft gewerkt. Hij had het briefje gelezen en moet op mijn verzoek precies hetzelfde gedaan hebben als nadat we elkaar voor het eerst weer hadden gezien. Wat dat was moet ik nog van hem horen, maar Jade had gelijk. De trigger lag bij hem.

Ze loopt gelukkig de parkeerplaats voorbij.

Zelf loop ik er met een wijde boog omheen, je weet nooit wie je in de gaten houdt, vanuit een auto op een parkeerplaats of vanuit een andere hoek.

Ik trek mijn capuchon omlaag en volg haar op afstand en vanuit mijn ooghoeken.

Bij de tramhalte kijkt ze kort naar haar telefoon en stopt hem net zo snel weer weg als dat ze hem pakte. Is ze teleurgesteld? Haar schouders hangen naar beneden. Wat had ze verwacht? Wat was haar plan? Ze rolt met haar hoofd in haar nek.

Op de een of andere manier geniet ik van dit moment. Het fascineert me. Ik ben in control. Misschien loop ik zelfs wel een stap voor, ik weet alleen nog niet op wat.

Ze draait een kwartslag en staat daardoor in de perfecte hoek om een paar foto’s van haar te maken. Pas als ik inzoom en de details van haar uiterlijk en kleding in me opneem, valt het me op dat ze jonger is. Jonger dan ik dacht. Of ze lijkt jonger, dat kan ook.

Als er een ding is dat ik geleerd heb over kleding, is dat je dure kleding pas herkent als het niet meteen opvalt. Bij duur dacht ik vroeger aan merken als Ralph Lauren of Gucci. Manon noemde dat de schreeuwende merken. Reclameborden. Kleding voor de middenklasse, voor mensen die vermogend willen overkomen, maar het niet echt zijn. Ze vond het zielig als iemand krampachtig moest laten zien dat een jas duizend euro kostte.

Daarom is het verschil tussen Anne en Lotte zo frappant. Beiden dochters van een miljonairsgezin. Lotte die er geen fuck om geeft en Anne die perfect voldoet aan het stereotype, waarschijnlijk zonder het te weten.

De blonde vrouw zit meer aan de kant van Lotte. Geen grote of zichtbare merken, maar verzorgd tot in de kleinste details. De pareloorbellen maken het af. Alleen knopjes. Het past bij de serene uitstraling van haar gezicht, waar de bijna onzichtbare make-up de tinten van haar huid accentueert.

Ze kijkt in het niets en ik vraag me af waar ze aan denkt. Wat ze van plan was en wat er gebeurde met die Aziatische man.

Als kind vond ik het interessant om mijn fantasie op hol te laten slaan. Ik verzon de meest bizarre verhalen over de mensen uit onze straat. Van onze buurman André maakte ik een astronaut die zijn hond had meegenomen naar de ruimte, maar hem daar was kwijtgeraakt. Aan de overkant van de straat woonden een man en een vrouw die erg op elkaar leken. Ze hadden zo broer en zus kunnen zijn. Voor hen had ik een verhaal verzonnen over een eeneiige tweeling, die pas, nadat ze al jaren met elkaar getrouwd waren, door DNA-onderzoek erachter kwamen dat ze dezelfde ouders hadden.

Mijn jongere zusje vond die verhalen prachtig, beter dan de uitgekauwde verhaaltjes van Jip en Janneke of de andere kinderboeken waar ik soms een verhaal uit voorlas.

Het mooie van haar kinderlijke fantasie was dat de verhalen bleven hangen. Toen André jaren later met een nieuwe hond door de straat liep, fluisterde ze dat ze hoopte dat hij deze niet zou kwijtraken in de ruimte. Wat een scheet was het toch.

De tram draait luidruchtig door de bocht. Een paar toeristen springen uit de weg en de blonde vrouw trekt haar tas verder over haar schouder.

Ik doe een paar stappen schuin naar voren, we moeten niet bij dezelfde ingang instappen.

Vlak voordat ze de tram inloopt, draait haar hoofd mijn kant op.

Met moeite hou ik mijn gezicht in de plooi. Mijn hart bonst in mijn keel. Rustig, Lara. Niet opvallen. Ik focus op iemand achter haar en zoek daarna opzichtig naar mijn portemonnee.

Ze stapt in zonder een spier te vertrekken, waarschijnlijk was het toeval. Terwijl ik naar binnenglip, realiseer ik me dat het handiger was als ik achter in de tram was ingestapt. Dan had ik haar vanaf daar in de gaten kunnen houden. Nu kost het meer moeite, maar gelukkig staat er een grote man waarachter ik me kan verschuilen.

De tram trekt op en verschillende haltes vliegen voorbij. Bij elke beweging probeer ik een glimp van haar op te vangen en geen enkele keer raken onze blikken elkaar.

Vlak voor de halte bij het Roelof Hartplein drukt ze op de stopknop. Ze ritst haar tas dicht en lijkt te wachten tot de tram de bocht om is om te kunnen opstaan.

Ik wurm mezelf tussen een paar toeristen door en zoek een plek om uit te stappen.

Piepend komt de tram tot stilstand. We stappen tegelijk uit.

Met een quasi-verdwaalde blik doe ik alsof ik iemand bel.

Ze loopt op nog geen meter afstand voor me langs en steekt de straat over bij het zebrapad.

Zou ze naar huis gaan? Naar haar eigen huis?

De adrenaline gutst door mijn bloed en ik volg haar zo onopvallend mogelijk. We lopen door een paar straten en geen enkele keer draait ze zichzelf om.

Bij een groot herenhuis opent ze een hek, zoekt naar sleutels en opent de deur. De lichten in de gang springen aan en ik wacht. Ik kijk alleen maar.

Ze verdwijnt, maar ik weet waar ze woont.

8

Jackpot, 1978

De grond plakt en er ligt overal confetti. Lege bier- en champagneglazen domineren de ruimte waar een uur geleden meer dan dertig collega’s het succes vierden dat de afgelopen maand was behaald. Joseph had zichzelf als een ware showmaster ontpopt en deelde vanaf het podium de ene na de andere bonus uit.

Het was zelfs gelukt om Janine, de praatgrage kantinejuffrouw, sprakeloos te laten zijn, waarschijnlijk niet alleen voor het eerst in de afgelopen drie maanden, maar voor het eerst in haar hele leven. Ze werd geprezen om haar altijd opgewekte houding en hoe ze tussen al die stoffige wetenschappers elke dag weer het zonnetje in huis was.

Bij de complimenten over haar kleurige jurken en de grote modieuze bril die ze altijd droeg, werden haar wangen bijna net zo rood als haar kapsel. Toen ze te horen kreeg dat ze ook meedeed in de bonusronde en twee extra maandsalarissen kreeg, stond ze te dansen van opwinding en liepen er dikke tranen van blijdschap over haar wangen.

Wanneer de meeste gasten beschonken het pand verlaten, beweegt Francis langzaam door de zaal en naar zijn vrouw. Ze staat naast het podium bij de eregalerij, zoals Joseph het eerder die avond had genoemd. Hij schudt een paar laatste handen en excuseert zich uit het luidruchtige gezelschap. Onderweg grijpt hij een koud gehaktballetje en dipt het in een schaal met mosterd.

‘Ze zijn indrukwekkend zo bij elkaar,’ zegt Mary. ‘Heel frappant ook om de gelijkenissen te zien.’ Ze glijdt met haar vinger langs een van de bustes en volgt de contouren op het gezicht van wat eens de meest invloedrijke vrouw op aarde was.

Francis trekt haar tegen zich aan en glimlacht. ‘Ik denk dat ik deze inderdaad de meest imposante vind van de drie. Hatsjepsoet. Ik kende haar tot nu toe alleen van naam, maar de geschiedkundige heren daar kunnen uren over haar praten. Ze was opmerkelijk en bijzonder. Weet je dat zij de oudste is?’

‘Ja, dat weet ik. Terwijl jij bezig was in het lab heb ik behoorlijk wat over hen gelezen. Ze was de eerste vrouwelijke farao. Meer dan vijfendertighonderd jaar geleden. En die daarnaast is naar alle waarschijnlijkheid de dochter van Nefertiti en die helemaal rechts is Arsinoë IV. Zij zou de meest recente zijn. Kan je het voorstellen, Francis? Als ze het echt is, dan was ze de jongere zus van Cleopatra.

Hoeveel hebben wij niet gehoord over Cleopatra, maar hoe weinig wisten we echt van haar? Als ik Josephs onderzoeksmateriaal mag geloven, sprak zij zeven talen vloeiend. Zeven talen, Francis. En ze leerde ze of het niets was.’

‘Zeer opmerkelijk inderdaad.’ Francis ijsbeert tussen de bustes door, legt zijn vinger op zijn kin en knikt voorzichtig.

‘Wat gaat er allemaal rond in dat slimme hoofd van je?’ vraagt Mary, die zijn gedrag na al die jaren wel herkent. ‘Zit je iets dwars?’

Hij opent zijn mond, lijkt iets te willen zeggen, maar neemt ruim de tijd om de juiste formulering te vinden. ‘Nou Mary, je weet dat ik gek ben op wetenschap. Het liefst wil ik altijd voor alles een oplossing vinden en meestal heb ik een uitgesproken mening over wat de uitkomst kan zijn. Ik vorm een theorie en probeer die vervolgens te bekrachtigen of juist te ontkrachten. Wat me fascineert aan dit onderzoek, is dat Joseph het voorgevoel had dat het DNA afwijkend zou zijn, terwijl hij geen enkele kennis heeft van dit vakgebied. Dat is opmerkelijk. Bewonderingswaardig zelfs.’

Ze legt haar hand op zijn schouder en knijpt er zachtjes in. ‘Het is ook een opmerkelijke jongeman en zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Tegelijkertijd heeft hij een grote fantasie en lijkt hij in sprookjes te geloven. Ik ben bang dat dat weleens tegen hem zou kunnen gaan werken. Of denk je van niet?’

‘Nou Mary,’ reageert Francis, ‘heb je weleens gehoord van de Mitochondriale Eva?’

‘Nee, nog nooit.’

‘Zo noemen wij in de wetenschap onze oermoeder. Net zoals er een Y-chromosomale Adam bestaat. Puur op basis van het DNA dat we tot nu toe hebben kunnen vaststellen, stammen we allemaal af van deze twee personen. Elk levend mens waarvan we het DNA zouden onderzoeken, heeft daar zijn oorsprong, wat het bewijs is dat wij, over al die jaren heen, eigenlijk één grote familie zijn.’

Ze knikt geïnteresseerd en vraagt hem met haar ogen om verder te praten.

‘Het zijn zeer prominente vrouwen uit onze geschiedenis, die hun tijd tegen hadden, maar toch kregen ze het voor elkaar om een flinke hoeveelheid macht te verwerven. Zoals je net zei, Hatsjepsoet als eerste vrouwelijke farao. Alle drie deze vrouwen wijken af van de DNA-stamboom van deze Mitochondriale Eva. Zij zitten niet in onze geslachtslijn en dat ontkracht wat wij als universele waarheid hebben aangenomen.’

‘Maar schat, dat is fantastisch. Dan is het juist goed dat je met dit project bent gestart. Je deed het toch niet alleen maar voor het geld?’

Hij schudt met zijn hoofd en loopt nogmaals gefascineerd om de beelden heen. ‘Nee, ik deed het niet alleen voor het geld. Ik was nieuwsgierig en het leek me leuk en uitdagend om een keer in de geschiedenis te duiken.’

‘Ik proef wat verontrustende trekjes bij je. Wat zit je dwars?’

‘Nou, Joseph heeft een hele studie gemaakt van wie deze vrouwen waren, wat ze deden en wat er over hen werd gezegd. Zijn werk gaat tientallen keren dieper dan wat ik over hen heb gelezen, maar als ik het zou moeten samenvatten, had hij dus voor het DNA-onderzoek al het idee dat precies deze drie genetisch zouden afwijken van onze geslachtslijn.

We hebben in totaal twaalf uitgebreide onderzoeken gedaan, maar toen ik mijn resultaten aan hem presenteerde, las hij deze drie namen op voordat ik hem ook maar iets had laten zien. Daarna liet hij me lezen wat er over hen werd gezegd. Teksten die de mensheid altijd voor symbolisch had aangenomen, waarin bepaalde krachten aan deze vrouwen werden toegekend die wetenschappelijk onverklaarbaar zijn, of op zijn zachtst gezegd, zeer opmerkelijk zijn.

Jij had het net over Cleopatra en dat zij zeven talen sprak. Er werd altijd over haar gezegd dat ze erg knap was, maar we hebben ons altijd blindgestaard op de woordkeuze die daar gebruikt werd. Ze was niet opmerkelijk knap qua uiterlijk. Ze was knap in alles wat ze deed. Het was misschien wel een van de slimste vrouwen die ooit heeft geleefd. Als het klopt wat we in het DNA van Arsinoë IV hebben gevonden, dan had Cleopatra dezelfde afwijking.

Van de andere vrouwen, Hatsjepsoet en de mogelijke dochter van Nefertiti, zijn inscripties gevonden waarin wordt gezegd dat zij konden zien zonder er te zijn en dat natuurelementen zich bogen naar hun wil. En wat bij alle drie terugkomt, is dat zij de volledigheid van de moeder hebben, wat dat ook moge betekenen.’

‘Laat je je niet te veel meeslepen door Joseph? Zoals ik al zei, zijn enthousiasme werkt aanstekelijk, maar ik vermoed nog steeds dat zijn fantasie erg groot is en dat je daarvoor moet oppassen. Daarnaast is het algemeen bekend dat vroegere heersers een goddelijke status hadden.’

‘Misschien, Mary,’ reageert Francis, ‘Misschien heb je gelijk. Maar zoals de kaarten op tafel liggen, is niets onmogelijk. Na deze vondst blijft er niets overeind van wat we dachten te weten en als je het me nu zou vragen, dan…’

‘Dan is het tijd om je glas leeg te drinken en naar huis te gaan.’ Ze geeft hem een kus en aait over zijn gezicht. ‘Je bent een schat, maar je laat jezelf echt te veel meeslepen. Kom, we gaan Joseph gedag zeggen en dan zet ik thuis een kop thee.’

9

Wie ben jij?

Als kind heb ik een keer mijn arm gebroken. Het was op een dag dat mijn vader doodziek op bed lag. Normaal gesproken namen we de auto naar de kerk en parkeerden we een paar straten verder, zodat we vroom en schijnheilig de regel van niet rijden op zondag konden naleven. Ik heb nooit begrepen waarom we dat zo deden, maar het was er door de jaren heen ingeslopen en ik voelde de urgentie niet om er vragen over te stellen.

Maar op die bewuste zondag waren we dus aangewezen op de metro. Ik had mooie kleren aan en een afschuwelijk strikje in mijn haar. Op mijn zwarte lakschoentjes huppelde ik achter mijn moeder aan. Aline zat nog in de kinderwagen.

Vlak voordat we met de roltrap naar beneden gingen, sprong er een jongen van een jaar of vijftien op de zwarte leuning. Hij gleed in een keer helemaal naar beneden. Misschien was het omdat ik zondags nooit iets mocht of omdat mijn vader me niet het ziekenhuis in kon slaan omdat Jezus nooit van een roltrap zou glijden, maar voor ik het wist was de beslissing genomen.

De grote ogen van mijn moeder kwamen te laat. Ik nam een aanloop, hoorde haar gillen, gleed meer dan de helft van de trap naar beneden en stuiterde daarna nog zo’n tien treden verder.

De pijn kwam van twee kanten. Het eerste wat ik voelde, was dat mijn kont in de fik stond. Ik zal dan ook niemand aanraden om dit met een rok aan te doen. Vlak daarna, toen ik probeerde overeind te krabbelen, merkte ik dat mijn arm in een rare houding stond. Ik schreeuwde het hele metrostation bij elkaar en moest wachten tot mijn moeder met de kinderwagen op roltrapsnelheid naar beneden kwam.

Toen ze eenmaal beneden was en ik nog steeds onderaan de trap lag, moest ze eerst met de kinderwagen over me heenrijden voor ze me omhoog kon helpen.

De weken daarna waren een hel. Ik sliep slecht, doordat ik veel draaide in mijn slaap. Elke keer als ik mijn arm over mijn lichaam probeerde te zwaaien, landde het plakkaat gips in mijn gezicht, wat het gevoel gaf dat ik midden in de nacht wakker werd geslagen.

Op school en thuis kon ik de eerste dagen alleen op het uiterste hoekje van de stoel zitten. Zelfs naar de wc gaan deed pijn en ik probeerde dan ook vlak boven de toiletbril te balanceren.

Toen de dokter na een paar weken het gips van mijn arm knipte en zei dat ik nog even voorzichtig moest doen, knikte ik lief en zette mijn meest gehoorzame glimlach op.

Thuis trok ik een spijkerbroek aan en nog geen tien minuten later stond ik bij de roltrap. Het kostte een paar dagen oefenen en een heleboel blauwe plekken die ik zo goed als mogelijk verstopte, maar uiteindelijk won ik van het mechanische monster.

Nu sta ik met een dampende pizzadoos bij de voordeur van de blonde vrouw. Mijn verstand schreeuwt dat ik gek ben en dat ik dit niet moet doen, maar ik zie die roltrap voor me. Misschien gaat het helemaal fout, maar wie ben ik als ik toegeef? Wie ben ik als ik faal?

Mijn vader riep altijd dat je “de vijand recht in zijn ogen moet kijken”, wederom zo’n stoere uitspraak die niets uit zijn leven reflecteerde, maar het is wel wat ik ga doen. Ik had kunnen wegrennen. Mezelf verstoppen of een andere identiteit aannemen en alles achter me laten, zoals ik eerder deed. Maar ik heb er of de energie niet meer voor, of het interesseert me niet zoveel wat de uitkomst is. Zolang er maar een uitkomst is en ik geen rugtas vol vraagtekens hoef mee te zeulen.

Haar deur is groot en stevig. Er zit een klein glas-in-loodraam in, net zoals bij de meeste voordeuren in deze straat. Het koperen naambord laat in sierlijke letters de naam Sophie Langström zien. De Scandinavisch klinkende naam flitst zonder enig aanknopingspunt door mijn hoofd, maar stelt wel gerust. Er had ook iets als familie Langström kunnen staan, waardoor ik rekening had moeten houden met een echtgenoot, of nog erger, een kind dat thuis zou kunnen zijn.

In de verte hoor ik een tram en vijf huizen verder stapt een luid rochelende man met zijn hond naar binnen. Verder is het doodstil.

Mijn handen lijken kleffer dan de onderkant van de pizzadoos en mijn hartslag klopt in mijn keel. Ik sta inmiddels twee minuten moed te verzamelen. De straat is leeg en ik dwing mezelf op de bel te drukken.

Een paar tellen blijft het helemaal stil. Het zijn een paar seconden die een eeuwigheid lijken te duren, maar het ganglicht schiet aan en er kraakt een tussendeur. De sleutel wordt omgedraaid en de opengaande deur introduceert haar gezicht.

Ik trek mijn zojuist gestolen Domino’s cap verder naar beneden, schraap mijn droge keel en haal diep adem.

‘Ik heb niets besteld hoor…’

Ze reageert voordat ik iets kan zeggen. Mooie articulatie. In een fractie van een seconde neem ik haar in me op. Goed postuur, lang blond haar en een smal aristocratisch gezicht dat perfect past bij deze buurt. Door een windvlaag vliegt een reclamefolder wat verder naar binnen en ze trekt haar kasjmieren vest dicht.

‘Even kijken, Rubenstraat 51.’ Haar ogen volgen mijn zelfgefabriceerde bestelformulier en ondertussen gluur ik haar lege, met marmer beklede gang in. ‘Eén pepperoni pizza voor Sophie Langström. Dat is hier, toch?’ Ik trek de doos met het bestelformulier erop bewust iets naar achteren en wijs naar de kleine krabbelletters.

Ze fronst met haar wenkbrauwen en buigt voorover.

Ik wacht tot ze voldoende uit balans is en maak een grote sprong naar voren.

Haar reflexen zijn sneller dan ik verwachtte en ze pakt me beet, waardoor ik tegen de muur knal. Vergeefs probeer ik grip te krijgen op de wegschuivende reclamefolders.

Ik ruk mezelf los, draai om haar heen en trek haar achter me aan de gang in, waardoor zij zittend op de vloer en met haar rug tegen de muur belandt.

‘Wat? Wat is dit?’ Ze sputtert tegen. Paniek in haar ogen. Wanhoop en verbijstering.

Het klopt nog harder in mijn keel. Ik gooi de pizzadoos op de grond en ontwijk net op tijd haar hand.

De Domino’s cap vliegt van mijn hoofd en ik bons tegen het lichtknopje.

Het licht flitst kort uit en aan.

Haar schoen piept over de witte tegels als ze probeert op te staan en ik duw haar terug.

Ogen schieten over mijn gezicht. Angst, herkenning en meteen weer angst.

De gang achter haar is nog altijd leeg.

Ze stopt met worstelen en ik duw instinctief mijn hand op haar mond.

Haar grote ogen onderzoeken me.

Met een schuivende beweging trek ik haar langs de muur omhoog, zoek met mijn been de deur en duw hem dicht.

‘Oké, Sophie.’ Het komt er ijzig uit. Ik span mijn kaaklijn aan en knijp mijn ogen samen. ‘Het is tijd dat je gaat praten.’

Volkomen onverwacht trekt de angst weg uit haar gezicht. Glimlacht ze nu? Haar snelle ademhaling wordt rustiger. Ze legt haar hand zachtjes op die van mij en probeert mijn hand naar achteren te trekken. Ik twijfel, maar geef uiteindelijk toe.

Haar ogen lijken gebiologeerd. ‘Lara? Ben jij dat?’

Mijn naam. Wat de fuck. ‘Wie ben jij?’ Ik duw haar opnieuw tegen de muur.

Haar lichaam ontspant. Een mondhoek trekt omhoog en haar ogen twinkelen.

Ik doe geschrokken een stap naar achteren en begrijp niets van haar houding. ‘Wie ben jij?’ vraag ik met overslaande stem. ‘Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?’

Ze schudt met haar hoofd alsof ze net de loterij heeft gewonnen. ‘Ik ben zo blij je te ontmoeten.’

‘Blij? Waarom? Wie ben jij?’

Ze maakt aanstalten om op te staan en ik hou haar niet tegen. Met een vloeiende beweging komt ze overeind en trekt haar vest recht. ‘Wij hebben veel te bespreken. Kom verder, je bent welkom hier.’

In een reflex pak ik haar weer beet.

Ze verzet zich niet en lacht opnieuw. ‘Het is goed, Lara. Je bent veilig.’ Ze wrijft een pluk haar uit mijn gezicht. ‘Ik had een andere ontmoeting in gedachten, maar ik begrijp je volkomen. Je moet vol vragen zitten. Het belangrijkste is dat je nu veilig bent. Ik was bang dat ze je al te pakken hadden.’

Mijn grip verslapt. ‘Ze? Wie zijn ze? Over wie heb je het?’

En weer die irritante glimlach. ‘Eurogentech.’ Ze pauzeert even en kijkt me onderzoekend aan. ‘Jij moet me eerder vandaag en misschien ook gisteren hebben gezien. Dat had ik eigenlijk wel kunnen voorspellen.’

Ik knik voorzichtig en langzaam vloeit de spanning weg. Haar stem klinkt geruststellend.

Ze pakt de pizzadoos van de vloer en vouwt de opengeslagen deksel terug. ‘Ik kan me natuurlijk niet voorstellen wat voor indruk dat op je heeft gemaakt, maar ik was daar om je te waarschuwen.’ Ze draait zich om en wenkt me achter haar aan. ‘Kom Lara, ik ga je wat te drinken inschenken. Is die pizza nog goed? Hij ruikt lekker en ik heb eigenlijk wel trek.’

Verbouwereerd loop ik achter haar aan.

De kamer is zeker drie meter hoog. Op de muren hangen verschillende kunstige schilderijen in strakke lijsten. Rondom de deur is het een en al boeken. Op een witgelakte wandkast pronken twee bronzen beeldjes. Het ene heeft wat weg van het Erasmusbeeld, het andere is een dubbele helix. Beide zijn prachtig en ongetwijfeld erg duur.

Boven de kalkzandstenen open haard staan meerdere fotolijsten. Geen vakantiefoto’s of familiefoto’s, maar waarschijnlijk werkgerelateerde foto’s. Een aantal ervan lijkt genomen in een medische omgeving, of een laboratorium.

Ik hou haar vanuit mijn ooghoeken continu in de gaten, maar ze doet niets verdachts en haar telefoon ligt samen met de pizzadoos op de salontafel. Vanuit de keuken klinkt het alsof ze een kurk uit een fles trekt en snel daarna loopt ze de woonkamer in met twee kristallen glazen en een wijnkoeler in haar handen.

Ik had verschillende scenario’s in gedachten over deze confrontatie, maar er was er geen een waarbij we na vijf minuten al aan de wijn zaten.

Ze beantwoordt mijn achterdochtige ogen opnieuw met een glimlach en ik heb werkelijk geen idee wat ik ervan moet denken.

‘Wil jij ook Chardonnay?’ Ze pakt een glas van de tafel en begint te schenken.

Ik knik en zoek naar de juiste woorden om deze belachelijke ontmoeting te doorbreken. ‘Wie ben je?’

‘Ik ben Sophie. Sophie Langström, maar dat wist je al.’ Ze spreekt rustig, geruststellend.

‘Ja, dat wist ik. Maar waarom volg je me? En zit jij achter de inbraak bij mij thuis?’

‘Is er bij je ingebroken? Daar weet ik niets van,’ reageert ze geschrokken. ‘Dan zijn ze je toch gevolgd.’

Haar reactie lijkt gemeend en niet gespeeld. ‘Wie is mij gevolgd?’

‘Waarschijnlijk Matthias Lang. Hij werkt voor Eurogentech.’

‘Lang. Is hij Aziatisch? Slank postuur, met wat vettig, donker haar?’

Ze knikt heftig. ‘Ja, dat is Matthias.’ Ze begint te lachen en kijkt me ineens vragend en gefascineerd aan. ‘Heb jij hem bespeeld vanmiddag? Jij was helemaal niet in het Boothuys, toch? Dan is je perceptie nog hoger dan ik had verwacht.’

De hele situatie is volkomen onwerkelijk en ik weet simpelweg niet waar ik moet beginnen met het stellen van vragen.

Sophie lijkt aan mijn kant te staan, maar wie er aan de andere kant staat, is me onduidelijk. Ze kent die Matthias bij naam, maar weet niets van de inbraak. Mijn hoofd tolt en ik giet de wijn achterover. Als het glas tot de rand was gevuld met wodka had ik hetzelfde gedaan.

‘Dus je wist niets van die inbraak? Maar je kent hem wel?’

‘Kijk Lara, de reden dat ik gisteren in het park was, was om je te waarschuwen. Ik zat te wachten tot je uit dat gesprek kwam, maar toen dook Matthias op. Daardoor moest ik meer afstand houden en raakte ik je kwijt toen je op je fiets sprong.’

Er schiet een rilling over mijn rug en ik knak met mijn vingers.

‘Ik ging ervan uit dat zij je ook waren kwijtgeraakt.’ Ze schenkt mijn glas bij en neemt zelf ook een slok. ‘Maar schijnbaar dus niet.’

‘Niet echt, nee,’ stamel ik, nog steeds perplex. ‘En wie is die Matthias? En wat wil hij van me?’

Ze loopt naar de keuken en ik hou haar angstvallig in de gaten. Vlak daarna komt ze terug met twee porseleinen Villeroy & Boch borden en een stapel servetten. ‘Matthias Lang werkt bij Eurogentech. Heb je daar weleens van gehoord?’

Ik schud mijn hoofd en kijk hoe zij een stuk pizza uit de doos op haar bord schuift, alsof we gezellig als twee vriendinnen zitten te kletsen na een avond stappen.

‘Jij bent drie jaar geleden betrokken geweest bij een voorval waarbij ene Lucas Dahmer is omgekomen. Bij dat voorval is jouw bloed gevonden. En een paar van je haren.’

Ik wil reageren, maar het is net alsof mijn hersenen in een achtbaan zitten en van links naar rechts worden geslingerd. Uit automatisme grijp ik naar de wijn, maar ik laat het glas tegen mijn lip balanceren en probeer de puzzel te begrijpen.

Lotte zei dat onze tandenborstels ontbraken. Tom zei dat ik er met een waarschuwing vanaf was gekomen. De trigger lag bij Christiaan. Wat mis ik? ‘Werkt hij voor de politie?’ Mijn stem weerkaatst hol in het glas. ‘Nee, wacht. Je zei Eurogentech. Wat is dat? Ik snap er geen fuck van.’

Ze neemt een kleine hap van haar pizza en laat een rode streep achter op haar servet. ‘Dit kan een lang verhaal worden, Lara.’

‘Het ziet er niet naar uit dat ik vanavond ergens heen moet of zo.’

Ze lacht en ik lach mee, maar diep vanbinnen kan ik wel huilen. Waar ben ik nu weer in beland?

Zonder haar archiefmap was ik waarschijnlijk weggelopen. Misschien had ik haar zelfs Christiaan aangeraden voor een consult. Als ik met mijn persoonlijke geschiedenis in aanmerking kwam voor therapie, had zij toch zeker de patiënt van de maand kunnen worden.

Het deel over Francis Crick en het DNA-onderzoek klonk als een interessante documentaire. Toen er opgegraven mummies en hypothesen over Egyptische half-godinnen met speciale krachten aan werden toegevoegd, veranderde de documentaire al snel in een film voor fantasierijke tieners. Bij het zien van de match tussen mijn DNA en dat van die mummies, was het alsof ik in een horrorfilm was beland.

Ik ben niet gewend om in de schijnwerpers te staan. Dat heeft nooit goed uitgepakt. Onzichtbaar zijn werkte het beste, want elke keer als ik open en eerlijk was, resulteerde dat in een genadeloze afstraffing.

Het begon toen ik als jong meisje in al mijn onschuld vertelde over de stem in mijn hoofd. Hoe had ik in godsnaam kunnen weten dat ze me daarna een bezeten helleveeg zouden noemen.

Ik was zeven jaar oud. Zeven. En ik wilde alleen maar helpen met zijn kruiswoordpuzzel. Mijn vader kon daar uren van genieten, maar dat kwam meestal niet omdat de puzzel zo moeilijk was. Het was meer de combinatie van gebrek aan opleiding en zijn dogmatische blik op het leven, wat leidde tot een blokkade voor het opdoen van kennis en het kunnen uiten van empathie.

Jade had de antwoorden elke keer goed, zelfs wanneer ik de vraag amper begreep, maar dat maakte hem niets uit. Misschien gooide dat olie op het religieuze vuur.

Zijn verbitterde stem, waarin niet alleen afkeur, maar ook opgekropte haat en woede klonk, deed meer pijn dan de zweepslagen op mijn rug. Sindsdien leef ik als een spook. Ik kan onzichtbaar een ruimte inlopen en weer verdwijnen, zonder dat iemand me heeft gezien. Een eigen mening was er nooit om uit te spreken, die was er om diep weg te stoppen, of weg te slikken, als een grote harige brok in je keel.

Jade was die harige brok. Ik slikte en ik slikte, maar kreeg haar nooit weg.

‘Nou, dat zijn dus de mensen die achter je aanzitten.’ Haar blik straalt medeleven uit. Compassie. Ze schuift de formulieren terug in de archiefmap en trekt haar onderlip naar binnen.

Na twee flessen wijn kwam er een fles Glenfiddich op tafel. Ik schenk voor de derde keer een bodempje in. Alles duizelt, maar dat komt niet door de alcohol. ‘En wat denk je zelf? Wat willen ze van mij? Moet ik me veel zorgen maken? Ben ik in gevaar?’

Ze veegt een druppel van de glazen salontafel. ‘Wat ze precies van je willen? Ik wilde dat ik het wist, maar ik was je niet komen waarschuwen als ik dacht dat het volledig vrij van risico zou zijn. Het begon ooit als een mooi en creatief project. Francis Crick wilde het DNA ontrafelen en dat heeft hij ook gedaan. Daar is hij wereldberoemd mee geworden. Toen dit op zijn pad kwam… de uitdaging was groot en daarnaast zou hij er ook goed voor betaald worden.

En die Joseph Werner, dat is echte een avonturier. Hij ziet overal goud en hij had zo de hoofdrol kunnen spelen in een of andere Indiana Jones film. Of in The Mummy. Maar hij is ook iemand die veel voor zijn vakgebied overheeft en hij heeft een gave om anderen om zich heen te enthousiasmeren.

Er zijn tientallen mensen voor hem bezig geweest met het vertalen van oude manuscripten en het uitzoeken van de relaties tussen al die mythische verhalen. Vaak wordt creativiteit als vloek gezien, want creatieve mensen moeten leven in een wereld die hen niet begrijpt. Ze kunnen de wildste ideeën vormen, maar die vervolgens nergens verkopen.

Joseph bezit het talent om creativiteit te commercialiseren en uit te bouwen en ik ben er honderd procent van overtuigd dat die twee goede intenties hadden. Wat Eurogentech er precies mee wil doen, daar kan ik alleen maar naar raden, maar er zit een flinke hoeveelheid geld in en zoals je hebt gezien, met die inbraak bij jou thuis, lijken ze niet snel ergens voor terug te deinzen.’

Het antwoord is niet bevredigend en eigenlijk roept het voornamelijk meer vragen op. ‘Maar jij komt me waarschuwen. Dat doe je niet zomaar. En hoe komt het dat je hier zoveel van afweet? Wat is jouw rol in dit verhaal?’ Ik merk dat het er geïrriteerd uitkomt, maar ondanks dat Sophie de tijd heeft genomen om alles zo goed en volledig mogelijk uit te leggen, is het niet genoeg. Nog lang niet genoeg. Er zitten veel te veel gaten in het verhaal. ‘Of wacht, dat mis ik. Dat mijn DNA drie jaar geleden is gevonden, dat begrijp ik, maar hoe komen zij daaraan? Ik neem aan dat een forensisch rechercheur niet zonder reden gaat lopen zoeken naar overeenkomsten met opgegraven DNA van duizenden jaren geleden?’ Terwijl ik het vraag, klinkt het opnieuw alsof ik meespeel in een belachelijke film.

‘Dat is een heel goede vraag, en ook eentje die ik kan beantwoorden.’ Ze lijkt even naar de juiste woorden te zoeken en kijkt me daarna schuldig aan. ‘Dat komt door mij. Daar ben ik verantwoordelijk voor.’

Het is de oprechtheid in haar stem in combinatie met haar hele uitstraling, die zorgt dat ik niet meteen wil opspringen. ‘Hoezo ben jij daarvoor verantwoordelijk?’ vraag ik enigszins wantrouwend.

‘Het programma waarmee ze die match hebben kunnen maken, is door mij ontwikkeld. Het heet Gentree en dat is waarmee ze zo succesvol zijn geworden. Zij waren de grootste geldschieter van Francis en Joseph, maar deden daarvoor weinig op het gebied van DNA.

Het in kaart brengen van het DNA en de vergelijkingen die werden gedaan, kostte tijd, heel veel tijd. Daarnaast hadden ze veel te weinig vergelijkingsmateriaal. Je hebt bergen aan data nodig en veel rekenkracht om dat allemaal te verwerken.

Zo’n acht jaar geleden ben ik voor Eurogentech gaan werken en mijn opdracht was mee te bouwen aan een systeem dat op een hogere snelheid veel meer vergelijkingen kon doen, op een veel grotere dataset. Het project klonk ambitieus, maar het rammelde aan alle kanten. Ook al was ik net klaar met mijn studie en mocht ik voornamelijk assisteren, ik zag kansen waar niemand anders ze zag. Toen ik die had uitgewerkt en had gepresenteerd aan Katia Dubois – zij stond toen, en nu nog steeds, aan het hoofd van dat onderzoek – kreeg ik de kans om mijn plan verder uit te werken.’

Terwijl ik zo aandachtig mogelijk luister, herhaalt het woord Gentree zich in mijn hersenen. Ik sta op, loop naar de open haard en pak het fotolijstje van de schoorsteen. Sophie staat daar inderdaad voor een grote machine met het woord Gentree erop. Zeven personen in totaal, vier mannen, twee vrouwen en Sophie die het bronzen beeld met de dubbele helix trots in de lucht houdt.

Ze knikt bevestigend. ‘Ja, goed gezien.’

‘En wat was jouw idee met Gentree?’ vraag ik, terwijl ik de lijst weer terugzet. ‘Hoe heeft dat hun geholpen?’

Ze lacht vol trots. ‘Ik noemde het altijd mijn paard van Troje. We waren niet de eerste die dat soort machines op de markt brachten. Er waren veel concurrenten, die allemaal dezelfde strategie hanteerden.

Iedereen leverde diensten. Een opdrachtgever komt met een vraag, het bedrijf doet een analyse en stuurt vervolgens een resultaat op, waarvoor een prijs betaald moet worden. Dat zorgt voor een heel duidelijke scheiding tussen afnemer een aanbieder.

Misschien komt het doordat ik wat jonger was, of nog steeds ben, maar ik vond dat het tijd was voor een nieuw model, waarbij de data grotendeels het betaalmiddel werd en niet de dienst die geleverd moest worden. Omdenken noemen ze dat tegenwoordig.

Dus ik schreef een plan waarin we de apparatuur onder de kostprijs zouden leveren. En dan heb ik het niet over een paar lokale ziekenhuizen of onderzoeksinstituten, maar echt wereldwijd. Binnen een paar maanden zagen we de ene concurrent na de andere omvervallen. We moesten geld toeleggen op de apparatuur, maar verdienden met de data.’

‘En is dat gelukt?’ Ik heb totaal geen verstand van deze markt, maar het klinkt als een interessante invalshoek.

‘En of dat is gelukt. Het is misschien zelfs te goed gelukt. Veel te goed. Binnen drie jaar hadden we de hele markt geïnfiltreerd. Er is werkelijk geen enkele instantie die onze software niet gebruikt om tot vergelijkingen te komen. Lokale ziekenhuizen, de politie, de FBI, de CIA.

Je kan het zo gek niet bedenken of ze gebruiken onze software. Het klinkt ongeloofwaardig en dat realiseer ik me heel goed, maar ze weten niet wat ze gebruiken. We hebben het verpakt als een goedkope manier om te analyseren en de meeste bedrijven zijn van mening dat ze zelf volledig eigenaar blijven van die data, maar we deden de bewerking centraal en mochten alle gegevens voor analytische doeleinden gebruiken.

En dat is dus ook precies hoe Eurogentech jou heeft gevonden. We slaan de vergelijkingen centraal op en daar zit het verdienmodel. Hoe meer data, hoe beter de vergelijkingen en des te beter de dienst wordt die we leveren.’

Ik laat het op me inwerken, maar ergens diep vanbinnen lijkt er een lampje te gaan branden. ‘Dus ik was betrokken bij een, laten we zeggen, een ongeval. De politie doet DNA- onderzoek en moet vervolgens die gegevens verwerken.’

‘Dan verwerken zij jouw DNA in een bepaalde onderzoeksmachine,’ zegt Sophie. ‘En daar komt een resultaat uit. Een unieke code die jouw DNA weergeeft, waar zij vervolgens een match voor kunnen zoeken in hun eigen database. Wat ze niet weten, is dat de data die Eurogentech daarmee vergaart, ook gebruikt kan worden.’

‘En dus heeft Eurogentech alle data.’

‘En de politie alleen de match met hun eigen data. In enkele gevallen raadplegen ze ook andere bronnen, maar dat is nog altijd minder dan de data die Eurogentech heeft.’

Ik slik en probeer de omvang te begrijpen. ‘En daarmee hebben zij dus, als ik het goed begrijp, de grootste DNA-database van de wereld in handen?’

Ze knikt bevestigend en kijkt naar de grond. ‘Inderdaad.’

De technologie fascineert me, de briljante insteek van Sophie ook. Ik sla de laatste druppels uit mijn glas achterover en besluit dat het tijd is om op te stappen. Genoeg om over na te denken, niet voor een dag, maar voor een heel jaar. ‘Dus het was een bizarre samenloop van omstandigheden. Lucas overviel me, mijn DNA werd gevonden en op whatever de fuck manier bleek er iets speciaals of afwijkends in mijn DNA te zitten, en daarom zitten ze nu achter me aan, waarbij zowel jij als ik geen idee hebben wat ze van mij willen?’

Ze schiet in een schaterlach en kan nog net de whisky in haar glas spugen. ‘Ja, dat is zo ongeveer de samenvatting van de avond, ja.’

‘En dan die Indiana Jones sfeer eromheen.’

‘Ook die ja.’

We lachen hardop en ik wacht op het scherm dat omhoogschiet waarna iemand roept dat ik in een of andere verborgen camera uitzending zit, maar het decor blijft hetzelfde en ik probeer te verwerken wat ik heb gehoord. ‘En als laatste, hoe ben jij hierbij betrokken geraakt? Ik heb het gevoel dat ik iets mis.’

Ze slaat haar handen voor haar gezicht. ‘Natuurlijk, jouw perceptie. Ik had die vraag kunnen verwachten.’

In een voor mij, waarschijnlijk door de alcohol, vloeiende beweging tovert ze een fotoalbum uit de kast. Ze gaat naast me zitten en bladert door de bladzijden. Een trouwfoto van haar moeder, waarop de naam van haar moeder staat met als meisjesnaam Crick. Vervolgens een foto van Sophie toen ze net was geboren. Ze paste precies op de grote hand van Opa Francis. Als laatste de foto van toen Sophie zeven was, genomen in het ziekenhuis.

‘Dit was vlak voor zijn dood in 2004.’

Ik bekijk de foto’s en laat ze op me inwerken. ‘Dus jij? Francis Crick?’

‘Ja.’ Sophie knikt. ‘Hij was mijn opa.’

10

Vriendschap verbroken

In gedachten slenter ik naar huis. Ik kijk naar alles en tegelijkertijd naar niets. De stad is omgetoverd tot een ondefinieerbare soep. De mensen zijn schimmen, reclameborden zijn wazig en het geluid om mij heen klinkt alsof het achterstevoren wordt afgespeeld.

Bij iedereen die me passeert, heb ik het idee dat ze met een reden naar me kijken. In de etalage van het reisbureau, die mijn aandacht trok met een grote piramide en een aanbieding voor een rondreis door Egypte, lijkt zelfs mijn spiegelbeeld er anders uit te zien.

De wereld van gisteren is er niet meer en ik word geconfronteerd met vragen waar ik nooit eerder bij stil heb hoeven staan. Het is zo onwerkelijk. Het liefst zou ik nu wakker worden. Kleddernat van het zweet na een heftige droom, met op de achtergrond het gerinkel van flessen die door Lotte worden opgeruimd na een avond goed zuipen. Liever het vertrouwde brakke gevoel, dan de rare draaikolk waar ik nu in zit. Een draaikolk waarin niet alleen mijn volledige maaginhoud, maar mijn hele leven rondjes draait. Om kotsmisselijk van te worden.

Sophie had aangeboden om me te ondersteunen, mocht ik aangifte gaan doen. Ze haalde terecht aan dat het een lastig verhaal kon worden. Ik zou Matthias Lang ervan kunnen beschuldigen dat hij bij Lotte en mij heeft ingebroken, maar volgens Sophie is hij niet iemand die sporen achterlaat. Een verschrikkelijk berekend type, een perfectionist die altijd twintig stappen vooruitdenkt.

Eurogentech aanklagen klonk ook niet als een haalbare optie. Wat zou mijn aanklacht zijn? Ze zitten achter me aan omdat ik een afwijking in mijn DNA heb. Dezelfde afwijking die bij een vrouwelijke farao van vijfendertighonderd jaar oud is gevonden.

Nee, dat zou echt een heel nieuw level van therapie worden. De onvrijwillige versie, waarbij je alleen maar aan je eigen rug kan krabben of waarbij je pillen krijgt waarvan de kameel op de poster voor mij zelfs nog zou vergeten dat er bulten op zijn rug zitten.

Dat is het hopeloze van deze hele situatie, op geen enkele manier ben ik in controle. Ik kan alleen maar opties verzinnen die gedoemd zijn te mislukken, geen een waar ik echt iets aan heb. Dus blijf ik vastzitten in het dilemma dat inmiddels meer een levensstrategie is geworden. Het heeft geen zin om pogingen te doen om te ontsnappen aan wie je bent, want uiteindelijk zal, hoe je het ook wendt of keert, de realiteit nooit veranderen.

Ik knik hoopvol naar mijn reflectie en probeer een afspraak te maken met mezelf. Vanaf nu moet ik iets gaan doen. Lekker vaag. Niets concreets. Gewoon iets doen.

Ik schrik als er in de weerspiegeling van de ruit twee politieagenten verschijnen. Een van hen stopt vlak naast me. De grootste van de twee gaat op zo’n manier achter me staan, dat het net lijkt alsof ik zijn politiepet op heb en twee keer zo breed ben geworden. Het zweet breekt me uit. Godver.

Zo geruisloos mogelijk haal ik adem en probeer hun ogen te ontwijken. Alles in mijn lichaam trekt samen en de wervelstorm van gedachten roept dat ik nooit naar Sophie had moeten gaan, terwijl diezelfde wervelstorm meteen wordt tegengesproken. De politie had hier toch niets mee te maken? Of is de politie ook, net als hun DNA-opsporingsapparatuur, door Eurogentech geïnfiltreerd?

‘Daar wil ik ook een keer naartoe,’ zegt de bromstem aan mijn linkerkant.

‘Trekt mij niet echt,’ hoor ik van achteren. ‘Als ik zand in mijn schoenen wil, ga ik wel naar Scheveningen.’

Lachend lopen ze verder, terwijl ik hyperventilerend en met een zenuwtrekkend oog de zweetdruppels onder mijn oksels kan tellen. Ik heb zo hard in mijn handen geknepen, dat mijn nagels grote, witte strepen hebben achtergelaten aan de binnenkant van mijn handpalm.

Is dit hoe mijn leven er vanaf nu uit gaat zien? Terwijl ik verderloop, foeter ik binnensmonds en schop tegen een leeg colablikje, dat verder rolt dan verwacht, halverwege van koers wijzigt, drie treden af stuitert en op de deurmat van een sigarenwinkel tot stilstand komt.

De mollige kassière mompelt zichtbaar een vervloeking mijn kant op.

Het liefst zou ik mijn middelvinger opsteken of, om te pesten, nog een paar blikjes naar binnen proberen te schoppen.

Een kwartier later graai ik mijn sleutels uit mijn tas en duw de zware deur van ons portiek open. Halverwege de tweede trap realiseer ik me dat ik uit automatisme naar mijn oude woning ben gelopen. Ik beweeg een paar keer naar voren en naar achteren en volg daarmee de voor- en nadelen die door mijn gedachten schieten. Ons huis zou in de gaten kunnen worden gehouden, maar nu ik hier toch ben, kan ik meteen wat kleding of andere spullen meenemen.

Voordat ik de galerij oploop, steek ik voorzichtig mijn hoofd om de hoek, wat er waarschijnlijk net zo belachelijk uitziet als dat ik me voel. Ik neem grote stappen, zoek de juiste sleutel en vloek opnieuw als ik merk dat hij niet past. Natuurlijk.

Ik zag het altijd als een compliment wanneer mensen zeiden dat ik zo alert was. Dat niets mij ontging. Die Lara, die overziet het hele speelveld en weet altijd precies wat iedereen denkt en van plan is.

Op dit soort momenten heb ik meer weg van een gehandicapte bejaarde die weemoedig terugkijkt op vergane glorie. Waarom loop ik zo te slapen?

Met tegenzin strompel ik de trap weer af en bedenk dat ik misschien wel naar Christiaan wil. Lotte is bij haar zus en het alternatief is dat ik me bij Andrea op zolder helemaal gek ga zitten maken.

Het is raar om zijn straat weer in te lopen en hoe stom het ook klinkt, ik heb behoefte aan therapie. Ik heb nooit het idee gehad dat hij me uit een diep dal heeft getrokken of dat hij de bedrading in mijn hoofd op de juiste manier heeft kunnen aansluiten, maar gedurende drie achtereenvolgende jaren was hij de stabiele factor in de chaos die mijn leven domineerde.

Hij vertelde me dat mijn thuissituatie niet normaal was, wat ik al wist. Het was Christiaan die mij er keer op keer aan herinnerde dat ik niet schuldig was aan wat er met Manon was gebeurd. Hoewel ik het nooit wilde toegeven en het er eigenlijk niet mee eens ben, kies ik er soms voor om dat te geloven.

Het lukt niet altijd en misschien ligt dat aan de stand van de maan of de sterren of hoe mijn weerspiegeling eruitziet of omdat het een maandag of een vrijdag is, maar de gedachte dat het buiten mijn invloed lag en dat ik ook alleen maar een slachtoffer ben in die emotionele rollercoaster, helpt mij soms om iets minder somber in het leven te staan en de lichtpuntjes te zoeken.

Misschien is Christiaan daarom meer als een reddingsboei in een ondiep zwembad. Als je stopt met paniekerig om je heen slaan en goed nadenkt, strek je je benen en besef je dat je kan staan. Maar soms heb je gewoon die houvast nodig. Het leven is niet altijd rationeel. Emoties zijn emoties en vanuit zijn vakgebied kan hij helpen die een plek te geven.

Het is zijn vrouw die de deur opendoet. Ik wil haar bij haar voornaam groeten, maar ik realiseer me dat Christiaan het altijd over zijn vrouw had en haar nooit bij haar naam had genoemd.

Ik wist de naam van zijn kind voordat het geboren was, waar hij studeerde, wat hij lekker vindt om te drinken en wat zijn favoriete voetbalclub is, maar zij is altijd een kartonnen personage geweest. Geen uiterlijk, geen hobby’s en geen idee of ze de hele dag thuis zit te breien of dat ze een directiefunctie heeft bij een groot accountancybedrijf. Ze bestond, maar daarmee was alles gezegd.

Voor ik iets kan zeggen, gaat de deur weer dicht. Rondom de brievenbus zit wat afgebladderde verf en een spin verdwijnt in een gaatje tussen een van de voegen naast de deur.

Op de achtergrond hoor ik haar zijn naam roepen. Ik kan er niets aan doen, maar ik voel me ineens ongewenst. Ik maak inbreuk op een zondagavond, een moment waarop Christiaan met zijn gezin voor de buis moet zitten, kopjes thee moet zetten en de vader moet uithangen. Zouden andere patiënten, of ex-patiënten, ook weleens zomaar aanbellen?

Christiaan komt naar buiten in een beige joggingbroek, een wit T-shirt en rooddoorlopen ogen.

Ik staar naar zijn gezicht en heb geen idee meer wat ik kom doen. Mijn mond gaat een paar keer open en dicht zonder dat ik geluid produceer.

‘Kom maar mee,’ zegt hij, terwijl hij de deur achter zich dichttrekt en aanstalten maakt om de deur van zijn praktijk, die maar twee huisnummers verder ligt, open te doen.

Ik volg hem en alle lichten die aangaan.

‘Waar was jij in hemelsnaam?’

Hij leunt op zijn bureau en lijkt boos, teleurgesteld en bezorgd. Zijn witte sokken die gehalveerd worden door zijn slippers, maken het tot een bijna belachelijke setting.

Ik probeer de morsecode in zijn heen en weer schietende ogen te lezen en op dat moment maken die verhalen over mummies en DNA me niets meer uit. ‘Wat is er met jou aan de hand? Gaat het wel?’ Voorzichtig raak ik hem aan, maar hij trekt zijn hand terug en verstijft.

‘Nee, het gaat niet.’ Hij bijt op zijn lip en ontwijkt mijn ogen. ‘Er wordt bij je ingebroken, je stuurt paranoïde appjes over de politie die achter je aanzit, we spreken af en je komt niet opdagen, je neemt je telefoon niet op en je negeert alle berichten die ik naar je stuur. Wat denk je zelf?’

‘Sorry.’ Het is het enige wat ik zachtjes over mijn lippen krijg. Was ik maar naar huis gegaan.

Hij slaat zijn handen voor zijn gezicht en zakt voorzichtig in zijn praktijkstoel. ‘Sorry, zegt ze dan. Lara, je kan niet na drie jaar opduiken en meteen weer verdwijnen. Snap je dan niet dat ik bezorgd ben?’

Ik moet aan de uitspraak van Lotte denken. Hij is emotioneel betrokken op een manier die ik nooit heb willen zien. De wijze waarop hij gisteren naar me keek. De reactie van zijn vrouw. Zijn rooddoorlopen ogen en zijn berichtjes. Jemig, wat ben ik naïef geweest.

Even overweeg ik om alsnog mijn verhaal te doen. Alle kaarten op tafel te leggen en te vertellen over Sophie en wat zij me heeft gezegd, maar het lijkt ongepast. Ik maak inderdaad inbreuk op het leven van zijn gezin en niet alleen deze zondagavond. Ik herken de blik in zijn ogen. Die heb ik vaker gezien.

Ik sta op het punt om in huilen uit te barsten, omdat ik doorheb dat ik een vriend verlies. Mijn reddingsboei, mijn baken. Degene die mij oppepte als ik erdoorheen zat. Iemand die mijn donkerste kant kent. Mijn angsten. Mijn verdriet. De verhalen over vroeger, over hoe mijn ouders mij kleineerden, over hoe ik werd uitgekotst door mijn omgeving, over dat ik nooit mezelf kon zijn en hoe verschrikkelijk dat was.

Het zat in die fractie van een seconde, de manier waarop hij naar me keek en de waarschuwende stem van Jade op de achtergrond. Zij herkende het en ik zag het ook.

‘Ik kom mijn excuses aanbieden,’ lieg ik. ‘Er kwam iets tussen en verder is er helemaal niets aan de hand.’ Het doet pijn om glashard in zijn gezicht te liegen, maar ik ben opgegroeid in een omgeving waarin overtuigd liegen een vorm van overleven was. ‘Nogmaals sorry, Christiaan. Het was niet netjes van me om je te laten zitten.

En over die inbraak, alles is opgelost. Er zit een nieuw slot op onze voordeur en ja, ik reageerde wat paniekerig, maar het was ook wel even stressen. Mijn huisgenote was helemaal over haar toeren en ik wist niet zo goed wat ik moest doen.’ Het is een relaas waar hij zo doorheen moet kunnen prikken.

Een excuus verpakt in combinatie met een externe factor, waarin ik in mijn geval Lotte als wanhopige huisgenote aanhaal om medeleven op te wekken. De klassieke uitvlucht, die hij zou moeten herkennen van de attributietheorie van Fritz Heider. Het boek staat achter hem in de kast.

Hij haalt zijn neus op en probeert zijn professionele houding weer te herpakken. ‘Je had ook even kunnen bellen. Ik maakte me echt zorgen.’

‘Ja.’ Ik knik hard. ‘Dat had ik inderdaad moeten doen en dat is waarom ik hierheen ben gekomen. Het spijt me, ik was te druk met dat nieuwe slot en je weet hoe ik ben als ik ineens word geconfronteerd met het verleden. Maar alles is oké en ik ga nu lekker naar huis. Morgen weer werken.’

Hij schuift zijn stoel naar achteren en staat op.

Ik volg zijn beweging en even staan we ongemakkelijk tegenover elkaar, maar dan draai ik me om en loop naar de uitgang. Achter me hoor ik zijn voetstappen.

Bij de deuropening zeg ik nog een keer sorry. Bewust ontwijk ik zijn ogen en verdwijn in de schaduw, in de leegte, in het niets.

Als ik thuiskom, probeer ik Lotte te bereiken. Op mijn bed staat de reistas die zij voor me heeft gebracht en op mijn nachtkastje staat een schaal met druiven en kiwi’s.

Terwijl ik luister naar de telefoon die overgaat, gooi ik traditioneel een kiwi uit het raam. Ze neemt niet op en ik luister naar de bekende stem, die met een bijna flirterige intonatie als muziek in mijn oren klinkt. Daarna steek ik een sigaret op en zet de fles wodka, die ik de vorige avond al voor de helft heb opgedronken, op de vensterbank. Nostalgisch staar ik in de duisternis.

Het kost drie sigaretten en een paar flinke slokken, maar uiteindelijk komen de tranen. Ik voel me zo godverlaten alleen. Het is net alsof ik jaren terug in de tijd ben geslingerd, maar dan met minder houvast en meer chaos in mijn hoofd.

Met waterige ogen tik ik een bericht aan Lotte over dat ik zo stom was geweest en voor een dichte deur stond met daarbij de vraag of ze me een sleutel wil geven van het nieuwe slot. Daarna app ik naar Sophie dat ik er inderdaad voor opensta om die Egyptoloog te ontmoeten.

Het is niet dat ik niet geloof wat ze me vertelde, daarvoor kwam ze te oprecht over en die archiefmap was overtuigend, maar ik wil bevestiging. Ik wil Josephs ogen zien en Jade laten beslissen of hij de waarheid spreekt.

Er komt een WhatsApp van Lotte binnen. Ik swipe en hou mijn adem in terwijl ik het lees: “Als ik bij jou ben, kan ik niet nadenken, nu ik even afstand heb genomen, zie ik hoe jij reageerde, of hoe je niet reageerde. Je hebt niet één keer gevraagd hoe het met me ging. Je liet mij alles alleen oplossen. Weet je dat je niet eens hebt gevraagd wanneer we elkaar weer zien? Je wist dat ik met Anne naar Parijs zou gaan. Heb je die reistas met kleding nog gevonden? Geen dank, hoor. De nieuwe sleutel van ‘ons’ huis zit in het zijvakje van je tas.”

Ik zak door mijn benen heen en het woord Parijs herhaalt zich in mijn gedachten. De radiator prikt in mijn rug en mijn duim blijft angstvallig boven het scherm hangen. Heeft ze dat werkelijk gezegd? Dat ze wegging?

Ineens herinner ik het me. Ze wees me nog op het hotel dat Anne had uitgekozen. Vijf sterren met alles erop en eraan. Dat was ook de reden geweest dat ze langs haar huis wilde. Ze moest haar koffer nog inpakken.

O, mijn god. Wat ben ik toch een enorm kutwijf.

11

Afleiding

Mijn wekker gaat af en ik stap uit bed. Ik glij uit en er blijft een druiventakje tussen mijn tenen klemmen. Een golf van misselijkheid komt naar boven en de houten vloer bevestigt dat het niet de eerste keer is. Er zit een grote donkere plek met daaroverheen een lichtgroene substantie, die ik nooit had herkend als hij niet gedecoreerd was met druivenpitten.

Ik ren naar de badkamer en trek het diepste gal uit mijn maag naar boven. Mijn haar plakt tegen mijn gezicht en mijn tenen krullen op van de koude vloer, die nog altijd warmer is dan de omgevingstemperatuur.

Als ik met de handdoek van gisteren terug de zolderkamer inloop, neem ik de schade op en trek het wijd openstaande raam dicht.

Ik gooi de handdoek op de grond en wrijf een paar keer heen en weer. De krakende vloer lijkt tegen te sputteren en zich te verzetten tegen de pitjes die onoverkomelijk tussen de planken blijven steken.

Met de lege wodkafles loop ik terug naar de badkamer en draai de douchekraan open. Ik pak de Glassex, het enige schoonmaakmiddel dat ik onder in het badkamerkastje kan vinden, en knijp een paar keer in de richting van mijn kamer. Andrea zal wel trots op me zijn als ze ruikt dat ik mijn kamer heb schoongemaakt.

Ik draai de kraan op standje heet en ga zoals gewoonlijk op de vloer zitten. Mijn hoofd buig ik voorover en ik laat mijn haar voor mijn gezicht hangen, waardoor er een regengordijn ontstaat en het pulserende water mijn hoofdhuid masseert. Het is een rustgevende en vertrouwde pose die ik als kind ook vaak opzocht. Mijn eigen kleine cocon waarin ik afgesloten van de wereld ben en even helemaal tot mezelf kan komen.

Tien minuten later sta ik voor mijn bed en twijfel over wat ik aantrek. Lotte heeft drie setjes in de reistas gestopt en op de een of andere manier past er geen een bij hoe ik me vandaag wil voelen. Ik haak mijn bh vast en grijp het zwarte topje met de spaghettibandjes.

Daaroverheen trek ik de witte blouse van Lotte aan, die ze over de stoel heeft laten hangen. Het materiaal is superzacht, hangt nonchalant om mijn lichaam en ruikt naar haar. Ze heeft ook een make-up setje in mijn tas gestopt en al gebruik ik bijna nooit make-up, vandaag is zo’n dag waarop ik graag voor de spiegel sta en mezelf vanbuiten mooier wil maken. Compensatie voor wie ik echt ben. Als laatste doe ik mijn haar in een staart.

Ik controleer mijn tas, trek mijn jack aan en loop naar de spiegel. Voorzichtig gun ik mezelf een kleine glimlach. Het kostte wat moeite, maar ik ben tevreden over hoe ik eruitzie en hoe stom het ook klinkt, ik heb zin om naar mijn werk te gaan. Het is afleiding en ik kan het geld goed gebruiken.

De Universiteit van Amsterdam heeft ruim zeventig bachelorprogramma’s, meer dan tweehonderdtachtig masterprogramma’s en daarnaast een waslijst aan mogelijkheden om je MBA te halen. Er zijn dit jaar meer dan veertigduizend studenten en een groot aantal daarvan heeft werk dat nagekeken moet worden.

Gedurende mijn eigen opleiding was ik een docent-assistent. Die zijn er in verschillende vormen, sommigen helpen de eerstejaars studenten, anderen zetten evenementen op en ik was het saaie type dat scripties onderzocht op volledigheid, inconsistenties en plagiaat.

Ik merkte al snel dat het een lucratieve bijbaan was, want wij werden niet per uur betaald, maar per unit, zoals ze dat noemden. De kleinste werkzaamheden werden ingeschat op vier uur werk en dat leverde één unit op. De zwaarste onderzoeken, die helemaal binnenstebuiten moesten worden gekeerd, konden oplopen tot wel twintig units.

De vergoeding per unit hing weer af van de moeilijkheidsgraad, wat logisch is, want eerstejaars studenten zijn blij met een paar euro per uur, maar ze kunnen onmogelijk het werk controleren van een promovendus.

Zelf pakte ik altijd het werk op dat tussen de twintig en dertig euro per uur verdiende en het liefste opdrachten van minimaal vijftien units. In tegenstelling tot de ongeveer tachtig uur werk die daarvoor stond, kostte het mij meestal drie of vier dagen.

Op dat soort momenten zag ik Jade niet langer als vloek. Ze was meer een instrument dat altijd sluimerend aanwezig was en dat ik optimaal kon gebruiken als ik het nodig had.

‘Mevrouw Cains.’ Hij groet formeel en ook nu lijkt het weer alsof hij me voor de eerste keer ziet. Er zit nooit een vorm van herkenning in zijn blik. Professor Hendriks is verantwoordelijk voor het uitdelen en het innemen van het werk. Hij administreert alle units en tekent de betaalstrookjes af.

‘Ik heb hier mijn feedback op het proefschrift Van Syndroom tot Symptoom.’ Het was een opdracht waarvan ik hoopte wat interessants of bruikbaars te leren, maar het ging over gehandicapten die in de palliatieve zorg terechtkwamen. Het onderzoek zat goed in elkaar en ik heb maar een fout kunnen vinden, een referentie naar een statistische analyse waar later een correctie op is gekomen.

We ronden de formaliteiten af en binnen een paar minuten verlaat ik met een ondertekend briefje en een nieuwe opdracht zijn kantoor. Ik slenter naar de kantine voor koffie en een chocolademuffin en zoek een rustige plek in de bibliotheek.

Ik trek mijn laptop uit mijn tas en bestudeer de opdracht. Het eerste uur vliegt voorbij. Daarin lees ik het bijna honderd pagina’s tellende document. Ik maak aantekeningen en gebruik gekleurde markers voor elke vervolgstap die ik wil gaan doen. Geel staat voor er zelf een analyse op loslaten. Oranje staat voor tegenstellingen zoeken en paars, mijn favoriete kleur, voor ontkrachten.

Het uur daarna besteed ik aan het opzoeken en categoriseren van het researchmateriaal dat ik nodig heb. Mijn glimlach wordt groot als ik constateer dat bijna alles digitaal beschikbaar is, op twee boeken na, die ik hopelijk in de lokale bibliotheek kan vinden.

Precies om twaalf uur schuif ik mijn spullen terug in m’n tas en loop naar de kantine. Niet omdat ik honger heb, want ik had al moeite om mijn muffin binnen te houden en koffie was misschien ook niet het beste idee voor mijn brakke maag, maar ik loop ernaartoe omdat ik hopelijk bij een oude vriend aan tafel kan zitten.

Ik noem hem Gabriël, naar de aartsengel en het eerste artikel waarvoor ik betaald onderzoek mocht doen. Hij heeft een mediterraan uiterlijk. Er zitten dikke groeven in zijn gezicht, hij heeft kleine grijze krullen op zijn hoofd en zonder enige moeite straalt hij de ultieme vorm van vriendelijkheid uit.

De eerste keer dat ik hem zag was vijf of zes jaar geleden. Ik schoof bij hem aan tafel en zat te raaskallen over iets dat mij toen erg opwond. Geen idee meer wat het was, maar hij luisterde aandachtig, zei geen woord en glimlachte de hele tijd.

Diep vanbinnen wist ik dat hij geen woord had verstaan van wat ik zei, maar het luchtte op. Ik voelde me gehoord. In de weken en maanden daarna heb ik veel details uit mijn leven met hem gedeeld.

Hij was er toen ik diep in de put zat en Manon als het enige lichtpuntje in mijn leven zag. Ik vertelde hem over de kerst die we samen hadden gevierd en hoe onwennig en tegelijk opwindend het was.

Hij is ook de eerste tegen wie ik zo ongeveer alles over Jade vertelde. Ik denk dat hij zelfs meer over haar weet dan Christiaan. Hij was mijn levende biechtstoel, die nooit veroordeelde, maar altijd luisterde.

De saucijzenbroodjes roepen me. Eet mij. Eet mij. Ik luister gehoorzaam en schuif er eentje op een verwarmde schotel. Daarna schenk ik een glas versgeperste jus d’orange in en reken af bij de kassa.

Ik zag Gabriël al zitten, loop zijn kant op en vraag of het goed is als ik aanschuif.

Zijn ogen en mondhoeken zeggen ja, terwijl zijn lippen strak op elkaar geklemd blijven. Vandaag vertel ik hem over Sophie en de bizarre ontmoeting die ik heb gehad. Ik laat hem zelfs het bericht van Lotte zien en vertel hem over hoe ik vanochtend wakker ben geworden, dat mijn vloer onder de kots lag en hoe kut ik me voelde over… eigenlijk alles. Ik heb het over de stabiliteit die ik dacht gevonden te hebben en over hoe alles nu drijfzand is, zelfs mijn relatie met Christiaan.

Ik vraag hem of hij weleens heeft meegemaakt dat je denkt goede vrienden met iemand te zijn en erachter komt dat er verschillende intenties zijn. Gevoelens die je totaal hebt gemist, omdat je op een andere golflengte leeft. Je kan iemand aanraken en je kan iemand aanraken, dat komt voor in allerlei situaties. Als een vader zijn dochter een knuffel geeft, is dat een uiting van liefde. Als die vader zijn dochter een ander soort knuffel geeft, is het vies en verwerpelijk. Op diezelfde manier heb je dat ook met vrienden. Je kan naar iemand kijken en glimlachen of je kan naar iemand kijken en glimlachen. De scheidslijn is superdun en niet altijd zichtbaar.

Daarnaast is er perceptie. Je ervaart exact dezelfde situatie niet altijd hetzelfde, maar als je het eenmaal ziet, dan kan je het niet meer ontzien en is alles, de hele fucking wereld, gedoemd om te falen. Het gaat kapot. Niet omdat jij of die andere persoon het wil, maar zo gaat dat nou eenmaal.

En dat is misschien wel gelijktijdig het mooie en het afschuwelijke aan het leven. Herhaling is saai. Elke dag hetzelfde is saai en het leven heeft een manier gevonden om saaie dingen spannend te maken. Patronen zijn er om doorbroken te worden en onverwachte wendingen zijn er om ons scherp te houden. Anders roesten we vast.

Gabriël reageert vandaag anders dan ik van hem gewend ben. Hij raakt mijn hand aan. Heel kort en subtiel. Het maakt een emotie bij me los die van heel diep komt. Terwijl ik de tranen van mijn gezicht veeg, knikt hij bevestigend, alsof hij alles begrepen heeft.

‘Wat zou jij doen?’ vraag ik hem. ‘Ik heb zin om weer te verdwijnen, maar ik kan ook met Sophie meegaan en met die Egyptoloog gaan praten.’

Hij laat zijn vinger rusten op zijn mond en wijst vervolgens omhoog. Het lijkt alsof hij daarna een gebed uitspreekt, zonder geluid, slechts zijn lippen bewegen.

Ik knik, al weet ik niet precies wat hij bedoelt. Ik zet het lege glas op mijn dienblad en dip met mijn vingers wat kruimels van de tafel. ‘Dank je, Gabriël.’ Ik raak zijn hand eveneens kort aan en slik een dikke brok in mijn keel weg als er ook bij hem een traan uit zijn ooghoek kruipt.

Mijn antipathie tegenover elke religie is groot. Heel groot. Ik haat het zelfs. Maar als ik zou moeten geloven, geloof ik graag dat Gabriël een soort beschermengel is en ik vraag me soms af of ik de enige ben die hem kan zien.

Tijdens de twee uur die volgen heb ik moeite om me te concentreren. Om de paar minuten dwaal ik af en googel naar leuke en interessante weetjes over Hatsjepsoet, Nefertiti en Arsinoë IV. In de documenten van Sophie ging het over een verhoogde perceptie en het overdragen van energie. Ik heb een keer De Celestijnse Belofte van James Redfield gelezen en zat daarna uren met mijn vingers tegen elkaar, in de hoop dat ook bij mij de kosmische energie in een gele en goddelijke gloed zou overspringen.

Bij die verhoogde perceptie moest ik natuurlijk denken aan Jade, maar dat wilde ik niet tegen Sophie zeggen, daar ken ik haar nog niet genoeg voor. En tussendoor denk ik aan Lotte.

Als ik eerlijk ben, dan weet ik niet zo goed wat ik met haar aan moet. Ze is een soort van Manon, al lijkt ze totaal niet op haar. Het voelt alsof ik een tweede kans krijg. Ik was jong en naïef bij Manon en heb dingen gedaan en gezegd waar ik erg veel spijt van heb. Aan de andere kant zou Lotte zomaar een surrogaat kunnen zijn. Een opvulling. Misschien wil ik alleen maar heel graag dat ze Manons plek opvult.

En los van Manon en Lotte, probeer ik voor mezelf vast te stellen wat ik precies wil en waarnaar ik op zoek ben.

Seks was altijd een deceptie en soms liet ik me nemen door zweterige en onbekwame tieners, die klaarkwamen zonder echt iets gepresteerd te hebben. Het gaf geen enkele voldoening, maar ik dacht dat het normaal was, dus ik spreidde mijn benen en liet ze hun levenssap naar binnen pompen. De menselijke en persoonlijke kant van intimiteit sprak me het meest aan, maar op jonge leeftijd is dat helaas iets wat je maar sporadisch tegenkomt en je weet pas wat je mist als je het een keer hebt meegemaakt.

Bij Manon ging ik heel diep. Het was alsof elke vezel in mijn lichaam transformeerde en ik een nieuwe dimensie invloog. Ik had het nog nooit zo gevoeld en ze hoefde er vaak niet eens iets voor te doen.

Soms zaten we slechts bij elkaar op mijn zolderkamer en keken we naar elkaar. Net als in de Celestijnse Belofte waren wij de twee vingers die vlak bij elkaar werden gehouden en waar energie tussen ontstond. Op een magische manier die met geen enkele natuurwet te verklaren valt. Het vlamde, het fikte en het was goed.

Bij Lotte is het niet zo overweldigend, maar ik heb vaak genoeg gelezen dat je eerste liefde het meest heftig is. Daarnaast hebben we wekenlang in ontkenning gezeten en om elkaar heen gedraaid. Ik wist dat ik niet de enige was. De spanning hing in de lucht, maar we spraken het niet uit.

De klok tikt drie uur aan en ik vind het mooi geweest. Qua werk heb ik goede resultaten geboekt, ik vermoed dat ik al bijna een derde van het werk erop heb zitten. Jade ging als een razende door al het materiaal en ik klikte soms met de muis, opende een website of tikte getallen in Excel waarmee ik berekeningen deed. Mijn document met aantekeningen telt drieëntwintig pagina’s en ik heb een paar bizarre fouten gevonden, die ik later verder moet onderbouwen.

Ik loop de zolderkamer van Andrea in en plof ongegeneerd op bed. De screenshots die ik naar mezelf heb gestuurd zijn perfect, daarmee kan ik de rest van het werk vanuit huis doen. Snel daarna twijfel ik over wat ik naar Sophie, Lotte en Christiaan wil sturen. Meestal luister ik naar mijn gevoel en ook nu onderdruk ik elke rationele gedachte.

“Hi Lotte, ik ben veel te egoïstisch geweest en ik dacht inderdaad voornamelijk aan mezelf. Ik kan een hele clusterfuck aan emoties aanhalen als excuus, maar je hebt gelijk. Je was er voor mij en ik was er niet voor jou en dat spijt me. Waarschijnlijk loop je nu over de Champs-Elysees en sleept Anne je van de ene naar de andere boetiek. Ik hoop zo dat je geniet van de afleiding en dat je het naar je zin hebt. Stuur foto’s, oké? Ik ben veel te laat om je te bedanken, maar ik was blij met de kleding die je voor me had meegenomen. Dikke kus, Lara. X.”

“Hoi Christiaan. Ik wilde opnieuw sorry zeggen. Het was niet netjes om je bij het Boothuys te laten zitten en op de een of ander manier liep het gesprek gisteravond niet zo goed. Je bent altijd een stabiele factor geweest in mijn leven en ik waardeer jouw professionele ondersteuning. Ik vond het leuk om je vrouw te ontmoeten. Ze ziet er superlief uit. Volgens mij bof je met haar. Sorry dat ik jullie zondagavond verstoorde. Groetjes, Lara.”

“Hey Sophie, wat hadden we gisteren een aparte ontmoeting. Sorry dat ik in het begin helemaal ninja ging. Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar ik wil graag zeggen dat ik je open houding erg waardeer. Het blijft een ongeloofwaardige situatie. Laat me a.u.b. weten wanneer Joseph beschikbaar is. Ik zou hem graag ontmoeten.

Lara.”

12

Accelerator

De openstaande deur geeft zicht op tafels vol papier, boeken, archiefmappen en Joseph Werner, die met vermoeidheid in zijn ogen roept dat Francis naar binnen kan komen. Het is de enige ronde kamer van het gebouw, maar hij onderscheidt zich met name van de andere doordat het lijkt alsof je door een portaal een andere wereld binnenstapt.

Aan de wand hangt een maskercollectie, er staat een grote, uit hout gesneden, sarcofaag met daarop een schildering van Toetanchamon en op verschillende plekken duiken sjabti’s en wierrookbranders op. ‘Ik kan niet in een lab en tegelijkertijd in de oudheid leven,’ had Joseph gezegd toen ze het pand betraden. En dus toverde hij de ruimte om tot een omgeving waarin Egypte tot leven kwam.

‘Ik heb een theorie uitgewerkt.’ Francis schuifelt langzaam naar zijn bureau.

Joseph legt zijn bril in een schrijn zonder deksel, schuift zijn stoel naar achteren en slaat zijn ene been over zijn andere been. ‘Waarover?’

‘Je vroeg me om specifiek te letten op een aantal eigenschappen.’

‘Dat klopt,’ beaamt Joseph. ‘In de mentale hoek denk ik aan dingen als een verhoogd bewustzijn of een sterker cognitief vermogen. Binnen de somatische groep zou je kunnen zoeken naar een beter regeneratievermogen of misschien zelfs fysieke kracht. Er is veel geschreven over deze dames en de overeenkomsten zitten in beide hoeken. En jij hebt nu een theorie?’

‘Ja, maar het is nog in een heel prille fase.’ Francis loopt naar het krijtbord, veegt met grote halen een deel leeg en begint te tekenen. ‘Dit ronde deel, hier in het midden, is de celkern. Daarin zit het meeste genetische materiaal opgeslagen en daarmee dus ook hoe ons lichaam zich fysiek heeft ontwikkeld. Het bepaalt uiterlijke kenmerken zoals de kleur van je haar en of je groot en klein wordt, maar ook kenmerken als de kans op een hartziekte of een aangeboren afwijking.

Als ik zou zoeken naar bijvoorbeeld dat sterkere cognitieve vermogen waar jij om vroeg, zou ik persoonlijk zoeken in eigenschappen binnen de celkern die bijdragen aan de ontwikkeling van de hersencapaciteit.’

‘Ik kan je net volgen,’ zegt Joseph met gefronste wenkbrauwen, ‘maar ga door.’

‘Het probleem zit hem hierin.’ Hij trekt met wit een grote dubbele cirkel om de kern en kleurt deze met een blauw krijtje in. ‘Dit is het mitochondriaal DNA en dat is waar we de genetische afwijking in hebben gevonden. Dit is niet het deel van het DNA waarmee, laten we zeggen, hersencapaciteit wordt ontwikkeld. Je kan een beter zicht of een betere reuk, of wat dan ook in die richting, niet laten bepalen door het mtDNA, zoals mitochondriaal DNA ook wel wordt genoemd, maar, en daar komt het: wat doet dat mtDNA wel? Het zorgt voor de oxidatieve fosforylering van de celkern.’

‘Je weet dat ik geen idee heb waar je over praat, toch?’ Joseph staat op en fronst naar het krijtbord.

‘Dat weet ik, ja.’

‘Maar wat doet dat dan precies?’

‘Daarmee wordt de zuurstoftoevoer van de celkern geregeld. Ik moet het nog bewijzen, maar mijn theorie zit in de hoek van die zuurstoftoevoer. Meer zuurstof zorgt voor een snellere verbranding, wat weer resulteert in een toename van energie.’

‘Dus als ik je goed begrijp,’ zegt Joseph terwijl hij naar de tekening staart, ‘zeg jij dat de grootste afwijking in dit DNA… nee wacht… jij zegt dus eigenlijk dat deze Egyptische vrouwen geen additionele cellen of iets dergelijks hadden, maar dat ze hun bestaande celfuncties beter konden benutten doordat hun cellen meer zuurstof kregen?’

Francis draait zich naar Joseph toe en knikt met een zelfvoldaan gezicht. ‘Dat is precies wat ik zeg, ja. Hoe simpel eigenlijk. Het is net een gloeiend kooltje. Je wappert met een krant en het begint te branden.’ Hij tikt met het krijtje op het bord. ‘En dat zou zelfs kunnen verklaren wat jij hebt gevonden in die teksten, over dat uitputten en opladen. Maar dat is wel erg ver gezocht.’

‘Je bedoelt wat ik had gevonden over de periode na een manifestatie?’

‘Ja, daar stond iets over de energie die zij moesten – dat vind ik zo’n grappig woord – opslurpen. Toch?’

‘Dat was het inderdaad. Er bestaat geen Oud-Egyptisch woord voor opladen. Zij zagen het als een fysiek iets, alsof je gulzig drinkt.’

‘Nou, zoals ik al zei, het is allemaal nog een theorie, maar theoretisch gezien zou dit een verklaring kunnen zijn. Deze DNA-afwijking zou als een accelerator kunnen werken voor cognitieve vaardigheden. Daarnaast zou het hetzelfde kunnen werken als een oververhitte motor. Die moet afkoelen voordat je hem weer op normale snelheid kan laten draaien. Doe je dat niet, dan draait alles in de soep.’

‘Francis, dit klinkt briljant. En dit is dus precies de reden dat ik met je wilde samenwerken. Alleen jij kan dit verzinnen.’

Joseph loopt met een grote grijns terug naar zijn bureau. ‘Wat ik wil, is dat jij dit documenteert en onderbouwt. Het moet de doorbraak van de eeuw uitstralen. En wat ik ook wil, is een hypothetisch scenario over tot wat we in staat zouden zijn als we dit kunnen toepassen. Denk aan door ons gecontroleerde DNA-mutaties waarin we iemands DNA op zo’n manier aanpassen dat die persoon sneller kan denken of beter kan leren. Het hoeft niet allemaal superrealistisch te zijn, maar het is een opening naar geld, heel veel geld. En dat geld hebben we nodig om dit onderzoek verder af te kunnen ronden. Dus Francis, wil je voor mij iets moois in elkaar zetten op basis van deze theorie?’

13

Adam, Eva en…

Onderweg naar huis pin ik geld voor Andrea, koop bij de kringloopwinkel een Chinese loper, die ik voor mijn bed kan leggen, en trakteer mezelf op een pokébowl.

Daarna loop ik bij verschillende winkels naar binnen, op zoek naar een klein cadeau voor Lotte, maar ik zie niets wat me aanspreekt of waarvan ik denk dat ze het leuk zal vinden. Wel kom ik erachter dat haar blouse driehonderd euro in de aanbieding kost en ik controleer meteen of ik nergens een vlek heb gemaakt.

Het is een mooie zonnige dag en in tegenstelling tot hoe de meeste mensen ernaar kijken, ook mijn favoriete dag van de week. Maandag is de knop waarmee je de wc doorspoelt, nadat iedereen er de hele week in heeft zitten schijten. Je ziet die negatieve pruttelsoep wegkolken en daarmee alles wat tegenzat en verkeerd is gegaan. Daarna spuit je een klodder chloor in de pot en ruikt het net zo fris als een zwembad waar jonge kinderen in hebben gepist. Ook daar wil je niet over nadenken als je het water instapt, dus omarm je die chloorlucht en doe je net of het niet erg is als je af en toe een slok binnenkrijgt.

Het is de dag van de week waarop ik nieuwe dromen uitstippel en niet nadenk over de gefaalde plannen van de afgelopen week.

Maandag is ook de meest zonnige dag van de week. In de afgelopen dertig jaar scheen de zon op maandag gemiddeld vijf uur en tweeënveertig minuten. De meeste personen kijken altijd uit naar vrijdag, waarschijnlijk omdat ze dan het weekend kunnen inluiden, maar voor het weer hoef je het niet te doen. Vrijdagen zijn de minst zonnige dagen van de week.

Het is informatie waar ik verder weinig mee kan, maar ik kwam dit recent tegen in een scriptie die ik controleerde. Daarin stonden statistische analyses en voorspelmethoden voor een meteorologisch instituut. Op de een of andere manier fascineerde het me en het is dan ook de scriptie waarin ik de meeste tijd heb gestoken, veel meer dan nodig was voor de beoordeling.

Wat mij met name boeide, was dat je met grote nauwkeurigheid de rijstproductie van over een half jaar in China kan voorspellen. Ik had daar voor dat onderzoek nooit over nagedacht en waarschijnlijk sterf ik voordat ik iets met die informatie kan doen, maar het heeft wel een nieuwe traditie opgeleverd. Op maandagen laat ik sinds kort het weer en die rijst samenkomen: ik eet pokébowls en geniet van die paar minuten extra zon.

Haar telefoon gaat zes keer over voor ze opneemt. Ik kon geen genoegen nemen met haar reactie. Ja, ik was superblij om te lezen dat Joseph me wil ontmoeten, want ik heb echt een shitload aan vragen, maar ga ik het redden om dit onderwerp twee dagen in de koelkast te stoppen? Hell no.

‘Ik ben je twee flessen wijn schuldig,’ zeg ik, nadat ze haar naam weer met die interessante intonatie uitspreekt. Ik heb Sophie altijd al een mooie naam gevonden. Als ik ooit een dochter baar, noem ik haar Sophie, maak van haar de prinses die ik als kind wilde zijn en geef haar alle liefde die ik nooit heb gehad.

Ze lacht en lijkt te zoeken naar de juiste woorden. ‘Wat bedoel je precies? Je hoeft me echt geen wijn terug te geven, hoor.’

‘Nou, ik zeul al een paar dagen met twee flessen wijn rond en ik heb niemand om het mee op te drinken.’ Ik denk aan de gehakt, toastjes en kaasjes waarmee ik sorry tegen Lotte wilde zeggen. Die kan ik wel weggooien. ‘Zou je het leuk vinden om elkaar vanavond te ontmoeten?’

Het is even stil. ‘Ja, dat kan. Waar zou je willen afspreken?’

‘Weer bij jou?’ Mijn zolderkamer is een troosteloze mengelmoes van door vorige bewoners achtergelaten troep. Ik gaap naar mijn dromenvanger en wrijf met mijn tenen over de Chinese loper.

We spreken af rond etenstijd, wat voor mij goed uitkomt. Ik mag de keuken van Andrea gebruiken als ik dat wil, maar kan de weeïge lucht van haar kookkunsten niet echt waarderen. Daarnaast is het een schat van een vrouw, maar ze kan de oren van mijn kop kletsen en praat zo monotoon dat elk woord hetzelfde klinkt en ik moeite moet doen om niet in slaap te vallen.

Het is fijn dat Sophie ja heeft gezegd en ik merk dat ik ernaar verlang om haar weer te zien. Gek hoe je soms na één ontmoeting een bepaalde band met iemand voelt. Ze komt intelligent over en lijkt een perfecte controle te hebben over haar emoties. Zeker als ik terugdenk aan hoe ik gisteren als een idioot haar gang insprong. Vanaf het moment dat er herkenning in haar ogen fonkelde, was ze rustig en wist ze wat ze moest doen en zeggen.

Daarna de-escaleerde ze de situatie. Je moet veel mensenkennis hebben om de juiste methode bij de juiste persoon en in de juiste situatie te kunnen toepassen. Bij een andere woordkeuze of een schrikachtige beweging van haar kant, had ik nucleair kunnen ontploffen.

Ik vul het overgebleven uur met mijn laptop op schoot en een schaal druiven naast me op het bed. Het ene artikel na het andere schiet voorbij en ik probeer zoveel mogelijk informatie op te sponsen.

Er is een artikel dat een sabbatical van Francis Crick beschrijft in een periode die precies overeenkomt met de tijd dat hij volgens Sophie in Amerika was en waarin hij die DNA-afwijking onderzocht. Puur op basis van de informatie die ik online over hem kan vinden, is daar iets gebeurd. Toen hij terugkwam, lag zijn interesse niet meer bij de moleculaire biologie, maar was hij vooral met neurowetenschap bezig.

Een van de vijf centrale vragen waar de neurowetenschap zich mee bezighoudt, is zintuigelijke waarneming. Ik hoor de echo van Sophie: “Natuurlijk, je verhoogde perceptie”. Ik ben er toen niet op ingegaan, maar ik was volkomen naakt op een manier waarbij iemand niet alleen mij, maar ook Jade in haar puurste vorm had gezien. Ik probeer niet te veel waarde te hechten aan die wisseling van interesse bij haar opa, maar het lijkt een perfect passend puzzelstukje.

Als laatste zoek ik de naam Katia Dubois op. Ze ziet eruit als een strenge schooljuffrouw en ik herinner me dat ik over onze basisschooldirectrice had geroepen dat alleen haar mond lachte, maar nooit haar ogen. Bij Katia krijg ik diezelfde kriebels. Er zit een neplaag over haar heen waar ik jeuk van krijg, ondanks dat elk artikel haar de hemel in prijst.

Ze heeft Eurogentech tot een miljardenbedrijf gemaakt dat over de hele wereld zakendoet. Nergens is ook maar iets te vinden over haar relatie met het DNA-onderzoek waar Francis Crick en Joseph Werner mee gestart zijn, maar door Sophie weet ik dat die ontwikkeling het bedrijf een flinke boost heeft gegeven.

Vlak voordat ik wegga, open ik mijn lipgloss Spotify-playlist en dans op nummers van Katy Perry en Pink naar de douche en terug. Ik trek tegen beter weten in de blouse van Lotte weer aan en laat het bovenste knoopje open, zodat de ketting van Manon net zichtbaar is.

Voordat ik naar buiten loop, herinner ik Andrea aan de appeltaart die ik had meegenomen.

Ze kucht een paar keer, zwaait met handen en voeten en richt snel daarna haar aandacht op een televisieprogramma met dansende mensen op een ijsbaan.

De tweede keer dat ik haar gang inloop gaat een stuk soepeler. We staan al snel in de keuken en ik tik af en toe met een houten spatel tegen een paar blokjes pancetta. Sophie kookt de pasta en raspt de Parmezaanse kaas. Het ruikt heerlijk, veel beter dan de maaltijdsalade die ik van plan was te kopen.

We praten in eerste instantie over alledaagse dingen, waardoor het net is of ik met Lotte sta te koken. Hoe ging jouw dag? Goed? Nog wat leuks gedaan? Ja, en jij?

Toch blijven er zich vragen in mijn hoofd opdringen en ik ben de eerste die het neutrale deel van ons gesprek doorbreekt. ‘Waarom ben jij daar eigenlijk gaan werken?’

Sophie legt haar koksmes op de snijplank en schuift de laatste stukjes tomaat bij de salade. ‘Dat is best een lang verhaal.’

‘Ik heb alle tijd.’

Ze staart even in het niets en kijkt me daarna recht in mijn ogen. ‘Ik wilde jou vinden.’

Haar antwoord overrompelt me. Ik had hier over nagedacht en had iets verwacht als in de voetstappen treden van haar opa of dat de techniek haar zo fascineerde. Door de negatieve manier waarop ze had gesproken over Eurogentech heb ik zelfs rekening gehouden met een complottheorie, wraakpogingen en een Mission Impossible verhaal, waarbij Sophie de wereld ging redden van een paar gestoorde onderzoekers.

Ze wilde mij vinden. Haar antwoord is zo direct en confronterend dat ik geen idee heb hoe ik moet reageren. Mijn mond hangt open en het lukt me niet de juiste woorden te vinden.

‘Mijn opa was een heel slimme man. Dat blijkt wel uit wat hij heeft gedaan tijdens zijn leven. Daarnaast was hij ook mijn idool. Ik was gek op hem. Hij was een echte opa, iemand met verhalen en iemand die altijd de tijd voor me nam.’

Ik knik, terwijl ze de pasta afgiet en volg hoe ze de eieren en Parmezaanse kaas door elkaar klutst.

‘Hij vertelde me een verhaal, iets wat ik altijd voor een sprookje had gehouden. Een verhaal over een Egyptische prinses die een goddelijke perfectie in haar droeg. Ze had speciale krachten en was daardoor tot zeer veel in staat. Ze kon beter horen, zag dingen die wij niet zagen en was buitengewoon slim. Zij was het meisje dat ik graag wilde zijn.’

Ik sta nog steeds aan de grond genageld.

‘Op zijn sterfbed vertelde hij me dat het niet slechts een sprookje was, maar dat jij echt zou kunnen bestaan. Hij had het natuurlijk niet letterlijk over jou, maar dat maakte het voor mij niet minder echt. Met elk jaar dat ik ouder werd, verloor het sprookje meer van zijn magie, totdat ik een jaar of zestien of misschien zeventien was. We gingen verhuizen en ik ruimde onze garage op, waarin we zijn onderzoeksmateriaal hadden opgeslagen.’

‘En wat vond je daar dan?’ Ik verander in een klein kind dat nieuwsgierig is naar de rest van het sprookje.

‘De wetenschappelijke theorie dat er nu iemand leeft met de DNA-afwijking die hij jarenlang heeft onderzocht. Iemand die de volledigheid van Lilith in zich heeft.’

De volledigheid van Lilith. Ze noemde die naam gisteren ook al, ik had er nog naar willen zoeken. ‘Dat moet je even toelichten. Wie is Lilith?’

Sophie giet de pasta af en zet de pan op haar granieten kookeiland. ‘De verkorte versie is dat ze volgens een joodse overlevering de eerste vrouw was van Adam, nog voor Eva.’

‘Ha, de eerste vrouw van Adam? Ik geloof niet in de Bijbel, maar ben nooit zo’n Eva-fan geweest. Ze werd binnen onze kerk aangehaald als de reden dat we ziek, zwak en misselijk zijn en als argument om vrouwen geen enkele positie in de kerk te geven, daarvoor waren ze niet bekwaam of sterk genoeg.’

Voor mij persoonlijk was Eva de reden dat ik niet werd geaccepteerd. Ik was de helleveeg met een stem in haar hoofd. Ik was het kuiken dat uit het ei van de duivel was gekropen. Ik was de personificatie van onvolmaaktheid en geen enkel gebed, geen enkele afdruk van een riem op mijn rug, of wat voor poging dan ook om Jade uit te drijven, kon daar iets aan veranderen.

Als ik zeg dat ik geen fan ben van Eva, is dat zacht uitgedrukt. Geloof me als ik zeg dat ik haar haatte. Geen gewone haat, maar haat in een vorm die als een diepzwarte substantie door je aderen kruipt en je van binnenuit verteert. ‘En wat zit er in de lange versie?’ Ik druk mijn afkeur diep naar binnen en forceer een glimlach.

‘In de uitgebreide versie zit Lilith overal. In onze geschiedenis en in het huidige leven. Daar kan Joseph je woensdag veel meer over vertellen. Hij heeft van haar zijn levenswerk gemaakt. Het belangrijkste is dat ze staat voor volledigheid, een volledigheid die verloren is gegaan toen Eva uit Adam werd gemaakt.’

Mijn rammelende maag volgt hoe Sophie de kookplaat uitzet en alle ingrediënten door elkaar husselt. ‘Wat bedoel je met die volledigheid? Ik snap het niet helemaal.’

‘Nou, Eva is toch uit Adam gekomen?’

‘Als je de Bijbel mag geloven wel, ja,’ reageer ik luchtig.

‘Hoe zag Adam er dan uit voordat Eva uit hem werd gehaald?’

Het is een intrigerende vraag. ‘Een soort van Adam en Eva in één persoon?’

‘Precies. Daarvoor was hij volledig. Hij was zowel de yin als de yang. Pas nadat Eva uit Adam werd gevormd, hadden ze elkaar nodig om volledig te zijn. En, je voelt het misschien al aankomen, er is niets uit Lilith gehaald.’

Het is de lekkerste carbonara die ik ooit heb gegeten en ik moet moeite doen om mezelf niet te overeten. De wijn, de door Sophie aangestoken kaarsen en de achtergrondmuziek maken het compleet.

Zelf neem ik veel te weinig tijd voor dat soort dingen, maar ik kan er zeker van genieten en het is een bron van inspiratie. Als Lotte terug is, ga ik dit ook voor haar koken en proberen om dezelfde sfeer te creëren.

Sophie draait de wijn in haar glas en neemt een slok. ‘Voor alle duidelijkheid, ik neem zelf de scheppingstheorie en daarmee ook de Bijbel met een grote korrel zout, maar ik herken wel het probleem dat ze met deze theorie probeerden op te lossen. Het is vreemd dat de Almachtige Schepper in Genesis hoofdstuk één de schepping heeft afgerond, maar dat Adam ineens alleen is. Was Hij iets vergeten? En tegen wie zei hij dat ze de aarde moesten gaan vullen? Kon Adam zich soms in zijn eentje voortplanten?’

De Bijbel is er bij mij ingeslagen. Letterlijk. Ik ken alle verhalen en weet van de meeste waar ze staan, maar hier had ik nooit eerder over nagedacht. ‘En die Joodse theorie zegt dus dat Lilith de eerste vrouw was, maar dat zij wegging, waardoor Adam alleen was in de tuin van Eden? En daarna gaat hij als een klein kind zitten jammeren?’

Sophie lacht hardop en zoekt naar het servet om een paar druppels wijn van haar lip te vegen. ‘Zo kan je het inderdaad zien. Hij wilde een onderdanige huisvrouw en niet de gelijkwaardig geschapen Lilith. En die kreeg hij. Een slap aftreksel van wie Lilith was.’

‘Een huppelkut.’

‘Een huppelkut, ja.’ Sophie schiet opnieuw in de lach en ik hinnik met haar mee.

‘Ik vind het een mooi verhaal,’ reageer ik. ‘En als je het aan mij vraagt, een veel mooier verhaal dan het originele scheppingsverslag. Het blijft echter een verhaal voor mij, een sprookje. Ik kan me wél heel goed voorstellen dat je als zevenjarig meisje hiervan onder de indruk was. Wat ik alleen niet begrijp, is dat je dit op deze leeftijd serieus neemt.’

‘Nee, ik geloof niet in Lilith.’ Ze spreekt het hard en resoluut uit. ‘Ik geloof helemaal niet in een god en daarmee dus ook niet in het scheppingsverhaal of wat voor variant daar dan ook op verzonnen is.’

‘Maar?’

‘Ik geloof wel in de magie van het Lilith-verhaal. Ik geloof ook dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik geloof dat er vroeger krachten waren die verloren zijn gegaan, of,’ ze kijkt me aan, ‘bijna verloren zijn gegaan. En dat geloof ik niet omdat ik het wil geloven, maar omdat er bewijs voor is.’

Onderweg naar huis leek mijn hoofd op een flipperkast waarvan het balletje op diverse onderdelen botste en constant heen en weer werd weggeschoten, waardoor ik geen enkele gedachte kon afronden. Thuis had ik moeite om de trap op te komen. Ik werd overvallen door vermoeidheid en deed geen moeite om mijn kleding uit te trekken of het licht uit te doen.

In mijn eerste droom lig ik in een mortuarium. Matthias Lang heeft een witte doktersjas aan en een grote schaar in zijn handen. Ik zie mezelf vanuit een vreemd perspectief. Het is alsof ik een camera ben die door de ruimte vliegt, maar dan wel een camera die de pijn voelt bij elke keer dat hij door een van mijn ribben knipt.

Katia staat naast hem met een mechanische blik in haar ogen. Ze trekt zonder enige emotie, en met haar blote handen, mijn borstkas uit elkaar. Mijn lichaam ligt op mijn ogen na volledig stil, die schreeuwen het uit en smeken om genade.

Nadat Matthias de laatste rib heeft doorgeknipt, pakt hij iets wat lijkt op een eendenbek met weerhaken. Met een zelfgenoegzame blik op zijn gezicht, steekt hij het apparaat diep in me en rukt mijn ingewanden uit elkaar, waarna mijn borsten slap en onder mijn oksels komen te hangen en mijn ogen uitdoven. Ik kan er geen ander woord voor verzinnen. Er zit geen pijn meer in en ze staren in het niets.

Daarna schijnt Matthias met een zaklantaren naar binnen en roept: ‘Het moet hier ergens zitten.’

Gillend word ik wakker. Ik grijp geschrokken naar mijn borsten en glij met mijn vingers langs mijn lijf. Het zweet gutst van mijn rug. Mijn hart klopt in mijn keel. Wat de fuck was dit? Ik hijg en probeer terug te komen in de realiteit. Nog steeds lijkt het alsof hun handen in mijn lichaam graaien.

Mijn tweede droom begint in het donker, maar zodra ik met mijn handen langs de natte stenen wand glij, weet ik waar en wie ik ben. Er zijn delen waar ik op mijn blote knieën moet kruipen en hele stukken waar ik met mijn tenen over de ongelijke ondergrond zoek naar waar ik de volgende stap kan zetten.

Ik volg het lichtpunt en worstel me uiteindelijk door een smalle spelonk naar een uitgang boven op een berg. Het is de beginscène van Het Geboortegraf van Tanith Lee, een van mijn favoriete boeken, dat ik als jong meisje las.

Zonder kleding, maar met dikke gouden armbanden om mijn polsen, loop ik van de berg af. Mijn krullen zijn weg en mijn haar plakt in dikke strengen tegen mijn gezicht, alsof ik net uit een baarmoeder kom kruipen.

Op de weg naar beneden passeer ik verschillende groepen mensen. Ze lijken op nomaden. De vrouwen zijn gesluierd en de gezichten van de mannen doen me denken aan Gabriël. Hun voeten zijn stoffig en de blik in hun ogen is hoopvol.

Ik beweeg naar een brancard en raak de vrouw aan die erop ligt. Boven haar aait de wind een koperkleurige bel. Ze is melaats en de bel roept onrein. Ik proef en voel dankbaarheid.

Terwijl ik verder loop, brandt de zon op mijn huid. Alles trekt samen, alsof ik net uit zee kom op een hete zomerdag.

In de verte ligt Manon op een houten altaar met witte, gedrapeerde gordijnen aan beide kanten. Lotte bevredigt haar met de stamper van de granieten vijzel die ik bij Sophie op het aanrecht heb zien staan.

Christiaan fluistert in mijn oor dat ze me nodig heeft en duwt me de laatste paar stappen in haar richting. Ik leg mijn handen op haar borsten en laat haar tepels tussen mijn vingers glijden. Ze kreunt.

Ik word wakker en kom schreeuwend klaar.

14

Memory lane

Na mijn bizarre dromen was ik opgestaan voor een kop rustgevende kamillethee, maar ik veranderde al snel van mening en eindigde met een sigaret in de tuin van Andrea. Daar heb ik bijna een uur zitten praten met een onzichtbaar persoon aan de andere kant van de heg.

Ons gesprek begon met zijn vraag of ik een vuurtje had. Ik wurmde mijn aansteker door de groene muur en even later kwam er een donkere hand terug die zich Rudo noemde. Nog voordat ik mijn naam kon zeggen, vertelde Rudo dat hij liefdesverdriet had en dat alle vrouwen kutwijven waren.

Toen ik me voorstelde als kutwijf, schoot hij in de lach en zei dat hij zoiets al dacht.

Het was eigenlijk niet als een grap bedoeld. Meer als ongenuanceerde zelfreflectie en een poging om het gesprek weer af te kappen, maar ik faalde gigantisch, hij bleef doorpraten en na een paar minuten kreeg ik het zowaar naar mijn zin. Het was prettig dat hij niets persoonlijks vroeg. Daardoor hoefde ik nergens over te liegen en me geen moment anders voor te doen. Daarnaast had hij heerlijke humor en een aanstekelijke lach.

Je krijgt niet vaak iets gratis in het leven, zeker geen spontane cabaretvoorstelling midden in de nacht. Na een uur zat mijn asbak vol en zagen mijn blote voeten blauw van de kou. Ik doneerde mijn aansteker, bedankte hem en liep met mijn ijsklompen de trap weer op.

Nu word ik wakker onder twee dikke dekens, die ik ver over mijn hoofd heb getrokken. Als een hamster die ontwaakt uit zijn winterslaap, graaf ik me een weg naar buiten en knijp mijn ogen dicht tegen het felle licht dat mijn kamer in schijnt. Onder het dakraam ligt het rolgordijn op de grond en ik herinner me vaag dat ik die er gisteravond heb afgetrokken.

Het symboliseert zo’n beetje hoe mijn leven in elkaar zit. Zodra ik het een probeer te fixen, knalt er iets anders omver, of in dit geval, naar beneden. Ik weet zeker dat als ik het rolgordijn vandaag weer ophang, er morgen een spiegel kapotgaat of dat er iets spontaan in de fik vliegt.

Met mijn telefoon in mijn hand slenter ik naar het toilet en zie een binnengekomen bericht van Lotte. Zo lief. Ze staat met Anne op de Champs-Elysees. Er staat verder niets bij, maar als ik haar bericht goed interpreteer heeft ze m’n WhatsApp gelezen en hopelijk ook mijn excuses aanvaard.

Ik zoom in op haar gezicht en merk dat ik haar mis. Zonder het me te realiseren ben ik eraan gewend geraakt om haar ’s ochtends te zien. Ik grom altijd diep als ze me wakker maakt met herrie in de keuken, maar smelt zodra ze een smoothie brengt.

Dat is misschien wel een goed idee. Een smoothie. Bij de wasbak gooi ik een paar handen koud water tegen mijn gezicht en trek, zonder me af te drogen, een zwart shirt met lange mouwen en een V-hals aan. Het is een van mijn favoriete shirts. Lotte gaf een keer het compliment dat mijn rondingen er goed in uitkwamen, dus daar moet ik mee op de foto als ik die smoothie in de lucht hou.

Terwijl die gedachte door mijn hoofd heen spookt, kom ik genadeloos hard tot de conclusie dat ik vol zit met vlinders als ik aan haar denk. Ik had veel minder met mezelf bezig moeten zijn en veel meer met haar. Tegelijkertijd leende de situatie zich er niet echt voor en had ik nooit kunnen voorspellen dat ik in zo’n shithole terecht zou komen.

Ik zou er een moord voor doen om alles te laten verdwijnen. Eurogentech, Matthias met zijn vettige rotkop, de ijzeren uitstraling van Katia en zelfs Sophie, de blonde pastakoningin. Al zou ik daardoor Joseph en zijn Jumanji-bende nooit ontmoeten, de rest van mijn leven een groot vraagteken met me meeslepen en nooit weten wie of wat ik ben, het zou het me allemaal waard zijn.

Als ik een paar minuten later beneden aan de trap sta, trek ik zowel uit gemak als noodzaak de plastic sandalen van Andrea aan. Ze zijn drie maten te groot en lijken op de transparante waterschoenen waarmee ik als kind op zee-egels kon staan en niet hoefde te gillen van de pijn.

Drie straten verder kies ik een van de exotisch klinkende smoothies en flirt onbedoeld met de jongen achter de bar door te zeggen dat de grootste er bij mij altijd wel inpast. Terwijl ik wacht op de mixer schrijf ik met lippenstift op de vlekkeloze spiegel naast de lectuurtafel ‘die van jou zijn lekkerder’. Ik pak mijn drankje van de toonbank, hou hem voor de spiegel en maak een foto die ik naar Lotte stuur.

Daarna laat ik de winkel en de jongen met zijn rode wangen achter, waggel naar huis en probeer uit alle macht geen sandaal te verliezen.

Als ik mijn sleutel in het slot wil steken, gaat de deur open. Andrea staart naar beneden en weer naar mijn gezicht.

‘Ik had vroeger precies dezelfde,’ mompel ik schuldig. Er is geen woord van gelogen, maar geen enkel weldenkend mens zou dit antwoord in deze situatie ooit geloven.

‘Het leek me al zo vreemd,’ reageert ze laconiek. ‘Die dingen zijn nog nooit uit zichzelf weggelopen.’

Zonder het afgesproken te hebben, lopen we samen in een rechte lijn naar de andere kant van het huis en stoppen bij het koffiezetapparaat. Ik pak de kopjes uit de keukenkast en geef haar het doosje met de filters aan.

‘Gezellig, ik hoopte al dat je trek zou hebben in een bakkie.’

‘Ja, inderdaad gezellig, Andrea. Goede oude tijd.’

‘Goede oude tijd.’

Ik meen het deze keer en na bijgepraat te hebben over nutteloze en soms nostalgische of emotionele onderwerpen, neem ik afscheid van Andrea en geef mezelf twee opties. Of ik blijf binnen en ga werken, of ik ga de stad in om doelloos rond te slenteren en te genieten van een willekeurige film om daarna het eerste happy hour te pakken dat ik tegenkom.

Ik heb geleerd om mezelf niet te veel keuzemogelijkheden te geven, dat maakt het proces van besluitvorming nodeloos complex en tijdrovend, omdat je dan misschien niet van twee, maar van wel tien opties de voor- en nadelen moet uitwerken. Nu is het lekker simpel en ik kies voor optie drie, ik ga langs mijn oude huis om daar wat spullen en mijn fiets op te halen.

Lotte had aan de telefoon gezegd dat ons hele huis overhoop was gehaald, maar mijn kamer heeft er nooit zo opgeruimd uitgezien. Weer zo’n eigenschap die ze bij mijn geboorte vergeten zijn toe te voegen.

Als ik een overhoopgehaalde kamer inloop, is mijn eerste reactie niet dat ik hem op ga ruimen, zelfs niet als ik weet dat ik de ander daarmee zou helpen. Het liefst pak ik een jerrycan met benzine, gooi een lucifer op de grond en loop weg om er nooit meer terug te komen. Niet dat ik dat ooit letterlijk gedaan heb, maar figuurlijk? Ja, absoluut.

Dankzij Lotte ligt alles in rechte stapels en zelfs mijn bed is opgemaakt. Ook de rest van het huis ziet eruit alsof er elk moment kijkers kunnen komen om de woning te bezichtigen. Bij de ingang van haar kamer stop ik om haar privacy niet te schenden. Ik gluur alleen naar binnen, snuif zo goed mogelijk haar geur op en loop weer verder.

Daarna prop ik de lege reistas die ik had meegenomen vol met allerlei spullen en vul mijn rugtas tot de rand. Kleding, mijn sportschoenen, elastiekjes voor in mijn haar en een klein zilverkleurig doosje waarin ik al mijn belangrijke herinneringen bewaar.

Zo nu en dan open ik het doosje en geniet van een trip door fucking memory lane. Nepwimpers die ik al jaren niet meer heb gedragen, een opplaksnor voor een verkleedfeest waar ik uiteindelijk niet heen ben gegaan en meer van die stomme dingen die ik niet zou missen, maar toch graag bewaar.

Het belangrijkst zijn de foto’s. Die zijn kostbaar. Onvervangbaar. Geen standaard familiefoto’s en zelfs geen foto van Manon. Ik zocht altijd naar sfeerimpressies en probeerde emoties vast te leggen. Zo zit er een foto bij van mijn rode regenjas die aan de kapstok hangt. Op de regenjas zitten witte stippen en onder de kapstok staan mijn laarzen. Geen rode of groene laarzen, maar beige laarzen met verticale ribbels. Door de manier waarop mijn regenjas hangt en de laarzen eronder staan, lijkt het of er een paddenstoel met de hoed naar beneden hangt. Een verdrietig paddenstoelenmens dat opdook in onze gang toen ik een jaar of acht was.

Ik zag er toen en zie er nog altijd de schoonheid van in. Voor mij staat die foto symbool voor kinderlijke fantasie, iets wat je nooit verloren moet laten gaan. Geen idee waarom ik er een levensles aan vast moet knopen, maar dat doe ik wel vaker. Het is een van mijn zovele gekke eigenschappen.

Een andere foto is genomen op de begrafenis van Manon. Niet van haar steen en ook niet van haar familie, maar van een man met een tuinslang in zijn hand. Nadat haar moeder me juist op die plek moest verwijten dat de dood van haar dochter mijn schuld was, kon ik daar niet meer blijven staan, maar helemaal weggaan kon ik ook niet over mijn hart verkrijgen.

Dus ik liep uit haar gezichtsveld en zag die tuinman staan. De fijne druppeltjes zorgden voor een regenboog in de lucht. Een magisch mooi moment op een verdrietige locatie.

Bij deze foto heb ik twee emoties. De eerste is dat ik toen zo hard had gejankt en zo vaak sorry had gezegd, dat ik leger dan leeg was. Ik hing aan een zijden draadje en dacht serieus na over zelfmoord. Ik had er alles voor over om bij haar te zijn. En dan zie je ineens die druppels. Een regenboog die uit zoiets simpels kan ontstaan als verstuivend water boven een begraafplaats.

Het klinkt misschien cliché, maar voor mij staat het symbool voor het feit dat je soms de schoonheid van het leven in de kleine dingen moet zoeken. Geld is leuk en makkelijk. Goede vriendschappen zijn belangrijk, maar soms vervagen die en krijg je nieuwe vrienden.

Sinds die regenboog probeer ik niet te wachten tot er iets moois op mijn pad komt, maar probeer ik het mooie te zien in datgene wat er al is.

De tweede emotie bij deze foto is voor de hand liggend en een nog groter cliché. Ik zag er Manon in die met me communiceerde. Even hoi roepen vanuit het universum. Echt wat voor haar. Hey chick, wat een stelletje sufkutten zijn we, hè? Ik liet me helemaal gek maken en check waar ik nu ben. Zorg je een beetje voor jezelf?

Uiteindelijk trek ik de voordeur maar dicht en loop naar beneden. Ik fiets door drukke straten met heerlijke etensluchten en kijk zo nu en dan bij een restaurant of een lunchroom naar binnen. Het anonieme karakter van een grote stad kan prettig zijn. Je kan dagen achter elkaar winkelen of uitgaan en nooit dezelfde mensen tegenkomen.

Ik was zestien toen ik hierheen vluchtte en vond het heerlijk, veel beter dan het conservatieve dorp waar ik vandaan kom en waar de hoeveelheid inteelt het aantal bij elkaar opgetelde hersencellen oversteeg. Hier was het mogelijk om ergens naar binnen te gaan, urenlang te spreken met vreemden en vervolgens in de massa op te gaan en te verdwijnen.

Nooit kwam ik iemand tegen uit het verleden, behalve Paul. Hij werkte destijds bij het restaurant waar ik nu wil gaan lunchen. Paul was een jaar ouder en was lid van dezelfde kerkgemeenschap. Al op jonge leeftijd was het duidelijk dat hij geen standaard jongen was.

Net als mijn ouders mij in een keurslijf probeerden te duwen, ging Paul door een soortgelijke hel. Ik heb hem ooit in de duinen betrapt met een kleine spiegel en een eyeliner. Hij versteende en smeekte om er niets over te zeggen. Alsof ik dat ooit van plan was. Ik vond het schattig. En zielig. En nog een heleboel meer.

Het grootste probleem was dat hij eruitzag alsof hij auditie voor KISS ging doen. Ik ben nooit zo’n standaard meisje-meisje geweest, maar ik wist hoe ik mijn make-up moest gebruiken. Dus we spraken de dag daarna af en ik sleepte een shitload aan spullen mee. Daar zaten we dan, in de duinen. Ik toverde kleuren op zijn gezicht, veegde alles weer uit en deed het nog een paar keer.

Met een spiegel in zijn hand en een zorgeloze glimlach op zijn gezicht zag ik hem uit een diep dal kruipen. Paul keek naar zijn spiegelbeeld en zag voor het eerst wie hij echt was.

Toen hij een paar jaar later verdween en niemand wist waar hij was, hoopte ik diep vanbinnen dat het hem gelukt was te ontsnappen.

Ook ik speelde destijds met de gedachte om weg te rennen en ik ben dat moment met Paul en die spiegel nooit vergeten. Niet alleen doordat het voor hem zo speciaal was, maar juist doordat het toen voor mij zo’n belangrijke constatering was. Als je reflectie alleen een weerspiegeling laat zien, maar niet je echte zelf, dan ga je langzaam dood. Het is gangreen voor je ziel. Elke dag sterft er weer een beetje af, tot er niets meer is om voor te leven.

Na even rondgekeken te hebben en zonder Paul waar te nemen, sleep ik mezelf mistroostig met de reistas en mijn rugtas naar een tafeltje aan de rand van het terras, vlak onder een terrasverwarmer en dicht bij de plastic wand waardoor ik uit de wind zit. Een jongen met rood vlassig haar en een schort ruimt het tafeltje naast me af en ik bestel een dubbele espresso, een glas water, een cola en een Club Sandwich met friet. ‘Je kan maar dorst hebben, toch?’ grap ik naar zijn schaapachtig lachende gezicht.

Na een paar minuten aapjes kijken – zo noem ik altijd het gluren naar nietsvermoedende voorbijgangers – worden er drie drankjes op tafel gezet. Ik bedank, giet in een klap mijn espresso naar binnen en zie dan dat het stel benen naast me nog op dezelfde plek staat.

‘Dat. Is. Een. Hele. Tijd. Geleden.’

Ik herken zijn manier van praten en draai me enthousiast om. ‘Paul? Je bent er toch?’ Ik hef mijn hoofd en mijn bek valt open. ‘Wat ben je mooi.’ Waar eerst grote puberpukkels zaten, glanst nu een superzachte huid.

Paul trekt een stoel naar achteren, gaat naast me zitten en slaat een arm om me heen. ‘Wat leuk om je te zien, Lara. Jij wordt ook een echte dame, hè?’

‘Ha, dat wilde ik net over jou zeggen. Het staat je goed.’

‘Dank je.’

Ik geniet van zijn glimlach en bewonder zijn gelakte nagels.

‘En hoe is het met jou dan? En waar ben je al die tijd geweest?’

Nou Paul, een paar maanden nadat ik je voor het laatst had gezien, heb ik een aanrander vermoord, of hij vermoordde zichzelf. Ik weet het niet precies want op dat moment moest het licht uitgaan bij mij, dat komt zo heel af en toe voor. Daarna ben ik naar het buitenland gevlucht, ik heb daar een studie gevolgd en ik ben net een paar maanden terug.

Ik vermoed dat ik aan het begin van een nieuwe relatie zou kunnen zitten, maar je kent me, ik fuck alles op. Zij zit in Parijs, ik zit hier en we communiceren alleen met foto’s, alsof we een stel pubers zijn die net Instagram hebben ontdekt.

Daarnaast is er een kleinigheidje, het stelt niet zoveel voor, maar er zit een miljardenbedrijf achter me aan. Ik heb een eeuwenoude afwijking in mijn DNA en er zijn mensen die geloven dat ik de – voor zover zij weten – enige levende afstammelinge ben van Lilith, de eerste vrouw van Adam.

Het zou kunnen dat ze me gaan opensnijden of ik word volgespoten met radioactieve stoffen of ik hoef alleen in een bekertje te pissen. Dat is het kutte van deze situatie, Paul. Ik weet het gewoon niet. Het kan alle kanten op gaan.

‘Nou Paul, dat is een goede vraag,’ zeg ik, terwijl ik de belachelijke opsomming wegdruk. ‘Het is bijna alsof ik ergens naartoe onderweg ben, maar niet weet wat de bestemming is. Ik ben drie jaar in Santa Cruz geweest voor een opleiding. Dat was wel leuk, er even helemaal tussenuit. En nu, sinds iets meer dan vier maanden, ben ik weer terug.’

‘O, wauw, Santa Cruz klinkt wel sexy.’

‘Ja, dat was het ook.’

Paul knijpt zachtjes in mijn schouders en lacht parelwitte tanden bloot, die overduidelijk goed onder handen zijn genomen. ‘Dat van die reis en niet weten waar je precies naartoe gaat, herken ik wel. Soms is de reis belangrijker dan de bestemming, toch?’

Uit zijn mond vind ik het een mooie uitspraak. ‘Dat is wel zo, ja.’

‘Ben jij weleens teruggegaan naar je ouders?’

‘Nou, dat is dus iets wat ik jou nooit heb verteld.’ Ik schuif onhandig met een onderzetter over de tafel en laat hem bijna op de grond vallen. ‘Het zijn niet mijn echte ouders.’

‘Mijn god, dat meen je niet?’ Zijn ogen vallen bijna uit zijn gezicht, waardoor zijn smokey eyes nog meer benadrukt worden. ‘Daar moet je me binnenkort meer over vertellen. Ik wil alle details horen. Het is nu alleen erg druk en ik hoor ze mijn naam al roepen. Heb je zaterdagavond iets te doen? Ik geef een feestje bij mij thuis.’

Paul springt op en snel daarna komt mijn eten en een viltje met een adres en een tijdstip erop. Als ik even later aanstalten maak om te vertrekken, komt Paul me een knuffel geven. Daarna loop ik weg, rommel wat met het slot van mijn fiets en stap op.

Onderweg denk ik na over zijn uitspraak. Het is echt nationale clichédag. De reis is belangrijker dan de bestemming. Morgen op reis naar Joseph, samen met Sofie. Het doel is onduidelijk en ik heb geen idee wat er op mijn pad komt. Zou degene die deze uitspraak heeft verzonnen, dat halverwege hebben gedaan of op het moment dat hij bij zijn bestemming was?

Het opnieuw zien van Paul en ons korte gesprek haalt twee herinneringen op. De eerste is hilarisch. Hij vroeg me een keer hoe het zat met mijn liefdesleven. Ik rouwde om Manon en zei dat ik naar een niet-religieuze variant van het kloosterleven zocht, waarbij ik als eeuwige vrijgezel een celibatair leven kon leiden.

Als reactie daarop kwam hij met een vingerplant aanzetten, voor de eenzame dagen. Geen moeizame gesprekken en geen psychologische analyses en vergelijkingen over wat hem was overkomen of over hoe anderen met dat soort situaties omgingen. Je zit er niet altijd op te wachten om je ellende te bespreken en dat had Paul goed ingeschat.

Door zijn vraag of ik mijn ouders nog weleens had gezien, moet ik denken aan de laatste keer dat ik ze zag. De dag dat ik zestien werd. Ik had weken, of misschien wel maanden, nagedacht over dat moment.

In elke variant die ik afspeelde, sloop ik het huis uit en zou ik niets tegen ze zeggen, maar op de dag zelf bedacht ik me. Als ik niets zei, zouden ze me misschien gaan zoeken en dat was het laatste wat ik wilde.

Dus met een rugzak vol dromen en handen nat van het zweet, liep ik de kamer in en communiceerde zo koel en afstandelijk mogelijk dat ik wegging en nooit meer terug zou komen. Zoals verwacht ontplofte het huis en vlogen er Bijbelteksten en bezweringen door de lucht, maar die dag raakten ze me niet. Op geen enkele manier.

Toen ik op de oprijlaan stond, versprak mijn vader zich, bewust of onbewust. Hij zei: ‘Dit zou mijn dochter nooit doen.’ Jade hoorde het, maar ik ook. Het zat in zijn intonatie. Een minuscuul verschil in toonhoogte. Ik draaide me om en zag nog net hoe mijn moeders ogen verwijtend opzij schoten.

Op dat moment wist ik het. Dit zijn niet mijn ouders. Het was alsof er wel honderd puzzelstukjes in de lucht werden gegooid, waarna ze als een perfect gelegde puzzel op de grond landden. De individuele stukjes waren er al mijn hele leven en ieder stukje afzonderlijk had ik al tienduizend keer gezien.

Ik was in shock en opgelucht tegelijk, ik kon geen woord uit mijn strot krijgen en heb die situatie als een mentale foto opgeslagen: De twee mensen die mijn jeugd hebben geruïneerd staan voor ons oude huis. Mijn moeder met haar krulspelden in. Mijn vader met een bijbel in zijn hand.

Op de achtergrond, halverwege de trap, staat mijn zusje, of in ieder geval het apathische kind waarvan ik had gedacht dat het mijn zusje was. Ze huilt en ze heeft het pluche konijn in haar handen dat ze altijd met zich meesleepte, zelfs als ze in bad ging.

15

Verraden

Andrea is voor mij zowel een soort moeder als oma. Over het algemeen is ze lief en verzorgend, tegen het vertroetelende aan, maar toen ik gisteravond uitgleed op de trap en daarbij een bak ijsblokjes uit mijn handen liet kletteren, die vervolgens over de houten trap naar beneden stuiterden, zag ik haar strengere kant.

Ik stond als een zenuwachtige berggeit op de trap en wist door de wodka niet zo goed wat ik moest doen. Het liefst was ik naar boven gerend, maar ik hoorde haar opstaan en naar de gang schuifelen. Ze keek me verwijtend aan en zei op ferme toon dat ik moest stoppen met mijn zelfdestructieve gedrag. Dat ze had gehoopt dat ik wat volwassener was geworden. Daarna moest ik het opruimen, naar mijn kamer gaan, me schamen en mijn roes uitslapen.

Het gebeurt niet vaak dat ik me laat zeggen wat ik moet doen, maar op dat moment luisterde ik. Ze weet hoe ik vroeger was en heeft mij vaak genoeg dronken gezien. Misschien zelfs vaker dronken dan nuchter. Tegelijkertijd was ze er altijd als ik even wilde uithuilen, wat ook vaak genoeg voorkwam. Haar deur stond altijd open.

Nu ik de trap afsluip, zie ik haar hoofd voorbij de deurpost komen en weer teruggaan. We zijn dus beiden niet vergeten wat er gisteravond is gebeurd. Ik slof haar kant op en stop vlak achter haar.

‘En, heeft het geholpen?’ vraagt ze. De strenge kant.

Ik doe een stap haar kant op en maak kleine massagebewegingen op haar bolle rug. ‘Is dit niet superlekker, Andrea?’

Ze legt haar aardappelschilmesje neer en kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Ik weet wat je aan het doen bent.’

‘Ik weet dat je dat weet.’ Ik heb moeite om mijn lach in te houden.

‘Nou, geef dan eens antwoord, stom kind dat je bent.’ Ze is niet boos, wel vastberaden.

‘Oké. Het heeft niet echt geholpen dat je me met straf naar mijn kamer stuurde. Ik had zo veel zin in die kater vandaag, maar door jou ben ik na de halve fles gestopt en ontbreekt elk resultaat.’ Ze kan de humor er niet echt van in zien. ‘Sorry, ik zat te dollen, dat weet je, toch? Je had gelijk en dat is niet iets wat ik graag toegeef.’

Ze kijkt me recht aan. ‘Ik herken het omdat ik vroeger ook zo was. En daar ben ik bijna aan onderdoor gegaan. Je bent zo’n mooi meisje en je hebt zoveel talent. De wereld ligt aan je voeten, maar je merkt het niet, omdat je altijd dronken bent en je overal schuldig over voelt. Waarom probeer je niet eens iets los te laten?’ Ze draait zich naar het aanrecht en schept een stuk appeltaart op een schoteltje. ‘Hier, eet dit. Ik ga koffiezetten, wil je ook?’

Ik neem het schoteltje aan, ga achter haar op de keukentafel zitten en mompel: ‘Lekker.’

‘Weet je al wat je gaat doen vandaag?’ Ze pakt voor zichzelf ook een stuk appeltaart en geeft me een vorkje.

Op de klok zie ik dat Sophie over een half uur voor de deur kan staan. Daarna gaan we samen naar Joseph. ‘Ik vermoed dat de kans groot is dat ik vandaag diep in mijn verleden ga graven.’

‘Zoeken naar antwoorden?’

Ik moet lachen om de accuraatheid van haar vraag. ‘Ja, dat zeker.’

‘Dat klinkt verstandig.’ Ik hum.

‘Je bent volgens mij een meisje met nog meer bagage dan je me al hebt verteld. Als je daar ooit over wil praten, dan ben ik er voor je.’ Ze werpt er een knipoog achteraan.

Ik kan niets anders dan liefde voor haar voelen. De strenge moeder is weg en de verzorgende en vertroetelende oma is terug.

‘Probeer geen oude wonden open te rijten, probeer dingen netjes af te sluiten zodat je verder kan.’

‘Dat is wat ik ga proberen.’ Ik meen het voor de volle honderd procent, maar dat maakt de situatie juist zo wrang. Ik wil die shit afsluiten. Ik wil verder en daar was ik keihard voor aan het werk. Door de machteloosheid die op komt zetten, rollen er een paar tranen uit mijn ooghoek. Zo goed als mogelijk probeer ik ze weg te vegen, maar oma Andrea heeft een sensor voor die dingen.

Andrea draait zich om en drukt me tegen haar plakkerige lichaam. ‘Ach meissie, toch.’

En zo staan we een paar seconden. Daarna laat ze me alleen en ik slik met de rest van de appeltaart ook een flinke brok in mijn keel door. Met de slagroomfles spuit ik een hartje op de schotel en zet het terug op het aanrecht. Daarna loop ik naar boven en fris mezelf op.

Als ik bij Sophie in de auto stap, geeft de routeplanner aan dat het vijfendertig minuten rijden is. De Torenlaan in Blaricum. Joseph woont dus niet in een flatje.

Sophie probeert het gesprek te openen, maar ik zit met mijn gedachten bij Andrea. Daarnaast weet ik niet zo goed wat ik van vanmiddag moet verwachten. Nog meer verhalen over die Lilith? Nog meer shit over opgravingen?

Gelukkig dringt Sophie niet aan en ze draait het volume van de radio omhoog. Haar vinger tikt ritmisch op het stuur en soms mompelt ze wat woordjes mee. Pas wanneer we de drukte van de stad achter ons hebben gelaten, zet ze het geluid iets zachter. ‘Ben je nerveus?’

‘Nerveus? Nee, dat is het niet,’ reageer ik stoïcijns.

Ze kijkt me tijdens het rijden af en toe kort aan. ‘Wat is er dan?’

De lucht buiten is fascinerend. Grote grijze wolken die in elkaar opgaan en weer uit elkaar spatten. ‘Ik vind het een raar idee dat wanneer ik vorige week een andere weg naar huis had genomen, dit allemaal dan niet was gebeurd. Dan was ik Christiaan niet tegengekomen, mijn psychiater, dan had ik mijn leven op de rit gehad zonder die DNA- en mummieshit.’

‘Ja, daarover gesproken…’ Ze slikt de rest van de zin in, gevolgd door een diepe zucht.

‘Wat? Wat wil je zeggen?’

‘Nou,’ reageert ze met een peinzend gezicht. ‘Ik moet je iets vertellen over Christiaan.’

‘Wat?’ reageer ik abrupt. Ik trek de riem losser en draai haar kant op. ‘Wat is er met hem?’

Ze zet haar richtingaanwijzer aan voor de afrit naar een benzinestation en controleert haar spiegels. ‘Sorry Lara, dit ga je niet leuk vinden.’

Oké, nu word ik helemaal gek. ‘Wat de fuck is er aan de hand en hoe ken jij Christiaan?’ We wisselen van baan en de auto mindert vaart. Ik merk dat ze wil reageren, maar ze wacht bewust en we slaan af naar een parkeerplaats. ‘Sophie? Wat is er met hem aan de hand?’

Ze trekt de handrem aan, maakt haar riem los en draait mijn kant op. ‘Het spijt me om dit te moeten zeggen, Lara, maar je moet oppassen met Christiaan.’

‘Hoe bedoel je oppassen?’

‘Hij heeft jouw dossier aan Eurogentech verkocht.’ Ze pauzeert even en kijkt me met een bedrukt gezicht aan. ‘Alles staat erin, Lara. Je gesprekken over Jade. Ze hebben het volledige dossier.’

Mijn wereld ontploft. Ik probeer haar woorden op me in te laten werken, maar de impact is te groot. Met een ruk trek ik de deur open en hijg naar frisse lucht. Ik denk dat ik moet overgeven. Boosheid, angst, woede en verraad. Tegelijkertijd is het onwerkelijk. Mijn voeten zakken een stukje weg in de zachte aarde naast de auto en ik leun tegen het portier. ‘Nee!’ krijs ik. ‘Dat heeft hij niet gedaan!’

Sophie rent om de auto heen en probeert me te sussen. Ik duw haar weg en draai me om, vechtend tegen de tranen. Het gekartelde mes draait in mijn ziel. Ik lig op straat. Naakt. Ik ben verlinkt, verloochend, vertrapt en kapot gestampt. Hoe dan? Waarom?

‘Sorry, ik dacht dat je een vermoeden had, hoe hadden ze je anders in het Vondelpark gevonden?’

Alles trilt en een zeurende koppijn trekt vanuit mijn nek omhoog. Mijn vuisten knijpen samen en er komt een woede naar boven die ik al heel lang niet heb gevoeld. ‘Hoe bedoel je het Vondelpark?’

‘Shit, je had dus echt geen idee,’ reageert Sophie geschrokken. ‘Jij was hem op vrijdagavond tegengekomen, toch? En toen stelde hij voor om af te spreken?’

Ik veeg het speeksel rond mijn mond weg en knik vertwijfeld.

‘Na dat gesprek heeft hij Eurogentech gebeld. Daardoor wisten ze waar ze moesten zijn en hoe laat.’

Nee, dat kan niet. Dit kan niet waar zijn. Ik neem het weiland dat naast de snelweg ligt in me op. Het gras laat zich aaien door de wind en als er geen prikkeldraad tussen ons in zat, was ik de leegte ingelopen. Ik knak mijn vingers en schop tegen de kunststof vuilcontainer aan. Is er dan niemand die ik kan vertrouwen? Is de hele wereld zo fucked-up?

Ik draai naar Sophie en agressie overvalt me. ‘Maar jij was daar ook. In het Vondelpark. En ook toen ik bij Het Boothuys had afgesproken.’

Met een paar snelle passen sta ik vlak voor haar. In een reflex houdt ze haar handen voor haar gezicht.

‘Hoe verklaar je dat dan?’ Speeksel vliegt uit mijn mond. ‘Dat kan ik uitleggen.’

‘En je zegt net dat Eurogentech mijn dossier heeft, maar jij hebt het over Jade. Hoe leg je dat uit? Jij kent de inhoud dus ook.’

‘Ook dat kan ik uitleggen, Lara.’

Ik sta op het punt haar aan te vliegen. Ik vertrouw haar voor geen meter meer. ‘Begin dan maar heel snel,’ reageer ik. ‘Je wil niet weten hoe pissig ik ben.’

Sophie zoekt achter haar de auto op en wrijft met haar handen over haar gezicht. ‘Oké, ik zal je het hele verhaal vertellen.’

Ze steekt een keer haar hand naar me uit, maar ik sabel hem uit de lucht met mijn ogen.

‘Ik heb je verteld over Gentree, het programma dat ik voor hen heb ontworpen. Laten we het erop houden dat ik daarmee flink in de gratie kwam van Katia Dubois. Ze zag mijn ambitie en mijn doorzettingsvermogen en ik vermoed dat ze me daardoor steeds meer vertrouwde.

Op een dag waren er geluiden over dat er een nieuwe match was. Er was in geen jaren een match gevonden, dus het werd bestempeld als iets groots. Na veel aandringen van mijn kant, want ik wilde dolgraag met de nieuwe informatie aan de slag, vertrouwde Katia me toe dat de match niets te maken had met een opgraving, maar dat Gentree het gevonden had via een DNA-sample dat recent door de politie was getoetst.’

‘En dit was zo’n drie jaar geleden?’

‘Dat klopt inderdaad. Iets meer dan drie jaar geleden, uit mijn hoofd was het juli of augustus.’

Toen werd ik door Lucas overvallen. Ik moet denken aan het gesprek met Tom Grainger op het politiebureau. Hij had het niet specifiek gehad over een DNA-onderzoek, maar hij wist waarvoor ik bij Christiaan in behandeling was en kende Christiaan persoonlijk. En Tom had flink wat moeite gedaan om me op te sporen in het verleden.

‘Katia vertelde me dat Christiaan gezwicht was voor een smak geld.’

Ik verstijf en hoop dat ze zegt dat het een misplaatste grap is, maar Sophie pruilt alleen maar met haar lip als ze de impact van haar woorden op mijn gezicht leest.

‘En, toen jullie elkaar van de week hebben ontmoet…’

‘Nee,’ onderbreek ik haar fel. ‘Dat zou hij nooit doen.’

‘Jawel. Hij heeft vrijdagavond met Eurogentech contact

gehad en verteld waar en hoe laat hij met jou had afgesproken. Dat is waarom Matthias daar was en dat is ook waarom er bij jou is ingebroken. Ze hadden niet eerder jouw adres of telefoonnummer, zelfs niet je echte achternaam. De enige ingang naar jou was het DNA dat door de politie was onderzocht en het dossier van Christiaan.’

Er flitst drie jaar therapie voorbij. Ik zie mezelf voor het eerst bij Christiaan over de drempel stappen. Hij was niet de eerste psychiater die ik tegenkwam, maar wel de eerste waar ik een goed gevoel bij had. Zijn interesse leek gemeend en daarnaast was hij een fijn persoon om mee te praten.

De eerste maanden deelde ik niets significants, voornamelijk dingen van vroeger en over mijn ouders. Heel langzaam pelde hij de harde schil af en ik vertrouwde hem steeds meer.

Pas na maanden vertelde ik hem over Jade en hoe wij onderling communiceerden. Ik zag dat het hem fascineerde en hij zei regelmatig dat mijn situatie anders was dan hij ooit was tegengekomen. Hij vond het prachtig dat ik al zijn studieboeken las en na een tijdje was het geen standaard dokter-patiënt relatie meer. Ik bestempelde hem als een vriend en deelde steeds meer, tot het punt waarop ik geen geheimen meer had.

Om te horen dat juist hij me heeft verraden, dat hij mijn dossier heeft gedeeld, dat hij mijn vertrouwen heeft beschaamd? Het is onwerkelijk.

Tegelijkertijd zie ik flitsen van afgelopen week, onze afspraak in het Vondelpark waarop hij overduidelijk om zich heen keek. Ik dacht dat hij naar Sophie keek, maar het zou ook zomaar kunnen dat hij zat te wachten tot Matthias Lang opdook. Hij deed alsof hij naar niets keek, alsof hij nadacht, maar het viel me op. Ik zie die dingen. Jade ziet die dingen.

Toen ik hem vertelde over de inbraak, zei hij dat ik niet zo paranoïde moest doen en dat het goed kwam. Hij sprak niet uit dat ik naar huis moest gaan, maar bij nader inzien insinueerde hij het wel.

Stel je niet zo aan, Lara, je ziet spoken. Je hebt je leven toch weer opgepakt? Pas je wel op dat je het niet onbewust aan het saboteren bent? Vergeet niet wat we tijdens onze sessies hebben besproken. Als je opgroeit met een bepaald beeld, bestaat de kans dat je dat beeld gaat accepteren als de enige waarheid, je moet erboven staan. Je hebt zelf de teugels in handen. Het verleden ligt achter je en de toekomst voor je.

Wie is in control over wat er gaat komen? Alleen jij. Handel daar dan ook naar en laat je niet te veel beïnvloeden door wat anderen zeggen, denken of doen.

‘Lara? Gaat het?’ Sophie tikt voorzichtig mijn arm aan.

Ik ben murw geslagen. ‘Ja. Nee. Ik weet het niet.’ De woorden kruipen uit mijn mond als waren ze de laatste adem die ik uitblaas. ‘Ik geloof het niet. Ik wil het niet geloven.’

‘Dat begrijp ik,’ zegt Sophie. ‘Toen ik jouw dossier onder ogen kreeg, probeerde ik het initieel puur wetenschappelijk te benaderen, maar ik kon het niet. Het was een inbreuk op jouw privacy, al kende ik je toen nog niet. Toen ik mijn mening daarover uitsprak, werd mijn toegang ingetrokken en was ik weer een nummer binnen het bedrijf. Ik zeg altijd dat ik ontslag heb genomen, maar de werkelijkheid is dat ik min of meer ben ontslagen.’

‘Dus jij hebt ook alles gezien? Mijn hele dossier?’

‘Ja. En het spijt me om dat te moeten zeggen.’

‘En Joseph? Die was toen al weg, toch?’

‘Hij werkte er niet meer, maar hij had een ingang. Een oude vriend, met wie hij jaren heeft samengewerkt. Via die vriend hoorden we dat Christiaan met jou had afgesproken. Dat is waarom ik in het Vondelpark en bij het Boothuys was.’

‘Joseph heeft dus ook het dossier ingezien?’ Terwijl ik het vraag weet ik het antwoord al.

‘Hij heeft het inderdaad ook gelezen.’

‘En, gaf het een bevredigend gevoel? Vond je het fijn?’

Ze kijkt me onderzoekend aan en draait rondjes met een ring om haar vinger. ‘Wat bedoel je?’

‘Jullie hadden het ook niet kunnen lezen.’

‘Nou, wat ik al zei,’ hakkelt ze, ‘ik vond het veel te persoonlijk.’

‘Maar je las het wel.’

‘Ja, en nogmaals, dat spijt me.’

‘En wat vond je van de inhoud?’

Sophie straalt de onschuld uit van een klein kind dat moet toegeven dat ze uit de snoeppot heeft gestolen. ‘Ik… vond het erg interessant.’

‘Was het ook interessant genoeg om mijn privacy voor te schenden?’

‘Lara, ik begrijp dat je boos bent.’

‘Godverdomme, Sophie.’ Ik sla met mijn vlakke hand op het dak van de auto. ‘Ik ben niet boos. Ik ben pissed. Jezus, wat snap je hier dan niet aan? Het lijkt wel of dit de normaalste zaak van de wereld is. Je komt iets tegen dat je leuk en spannend vindt en je stapt over elke morele grens heen. Nee, dat is niet normaal. Daar is niets normaals aan. Het was je recht niet. Jij had het recht niet. Joseph ook niet en dat kutbedrijf van Eurogentech ook niet.’ Terwijl ik het uitspreek krijg ik zin om met dingen te smijten of weer tegen dingen aan te trappen. ‘Ik ben verdomme geen stuk speelgoed.’

Er gaan bijna twee minuten voorbij. Ik bijt mijn kaken op elkaar en vervloek binnensmonds de hele wereld. Sophie staat aan de grond genageld. Ze zegt niets en beweegt niet.

Uiteindelijk trek ik een pakje sigaretten uit mijn jaszak. Ze volgt de aansteker en de eerste rookpluim die uit mijn mond komt. ‘En weet je wat het meest oneerlijke is? Ik kan het niet meer negeren. Ik kan niet mijn ogen dichtdoen en net doen of jullie niet bestaan. De enige twee keuzes die ik heb zijn verdwijnen of meedoen aan dit belachelijke spel, wat dat dan ook is.’

‘En je wil geen van tweeën.’

‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Wil je liever naar huis? Ik kan het uitleggen aan Joseph.’ Het liefste zou ik inderdaad naar huis gaan en het flink op een zuipen zetten. Wodka tot mijn nieren het begeven. Comateus. Sterven. Het klinkt misschien dramatisch, maar dat is wat ik voel. Rochelend en in mijn eigen kots aan mijn einde komen.

Mijn ouders, of nee, mijn opvoeders zouden me niet missen. Waarschijnlijk zouden ze het kenmerken als een bewijs. Als je God in de steek laat, laat hij jou in de steek.

Christaan zou me niet missen, die heeft zijn geld binnen. Andrea zou de bevestiging hebben van waar ze al bang voor was. Die zou wel een traantje wegpinken, maar daarna verhuurt ze de zolderkamer weer aan een andere sufkut.

Maar Lotte. Lotte zou huilen. Lotte zou zichzelf voor altijd afvragen of het anders was gelopen als ze niet naar Parijs was gegaan. Ze zou het zichzelf kwalijk nemen. Ze zou het zichzelf niet vergeven dat ze er niet voor me was toen ik het moeilijk had. Dat zij lekker aan het winkelen was met haar zus. Waarschijnlijk zou ze voor de rest van haar leven met hetzelfde schuldgevoel rondlopen als wat ik naar Manon ervaarde. De eeuwige had ik maar.

‘Naar huis gaan heeft geen zin,’ antwoord ik. ‘Wat zou je willen? Wel naar Joseph?’

‘Nee, dat ook niet.’

Ik merk dat ze diep nadenkt en naar de juiste woorden zoekt. ‘Waar wil je dan naartoe?’

Ik steek een tweede sigaret op en neem haar achtergrond in me op. ‘Ik weet het niet, Sophie.’ Mijn boosheid jegens haar ebt weg. Het is nutteloos om boos te zijn. Er moet iets veranderen. Er moet iets drastisch veranderen. En het liefste wil ik bloed zien. Ergens mijn nagels in zetten of misschien zelfs hard bijten. ‘Weet je, laten we toch naar Joseph gaan. Maar wel onder een voorwaarde.’

‘En die is?’ vraagt Sophie met opengesperde ogen.

‘Ik wil mijn leven terug. Mijn vrijheid. Ik wil zijn kant van het verhaal horen en ik wil dat jullie me helpen,’ reageer ik snijdend. De hele fucking poppenkast moet overhoopgehaald worden.

‘Is goed,’ zegt Sophie zachtjes. ‘Ik wil je graag helpen.’

Ik gooi de peuk op de grond en draai hem met mijn voet uit. ‘Ik ga met je mee naar Joseph en ik wil zijn kant van het verhaal horen. Daarna wil ik meer te weten komen over Eurogentech. Jullie moeten me daarbij helpen. Ik wil alles van ze weten: over het onderzoek, wat ze van me willen en hoe ik ze kan stoppen.

Ik ben helemaal klaar met slachtoffer te zijn en het is tijd dat we de rollen omdraaien.’

16

Joseph

De rest van de autorit staar ik recht vooruit. Ik reageer niet wanneer Sophie even in mijn hand knijpt of als ze voorzichtig een grapje maakt.

Het lijkt alsof ik naar een te langzaam afgespeelde en onscherpe film kijk. De achterlichten van de auto’s voor ons zijn gereduceerd tot wazige vuurvliegjes en niets komt echt binnen. Ik weet dat we rijden en ik weet waarnaartoe, maar daar is alles mee gezegd. Pogingen om even aan helemaal niets te denken, mislukken grandioos en ik blijf het gesprek van zojuist telkens opnieuw afspelen.

Het opstaan en actie ondernemen voelt goed, maar hoe dan? Wat gaat Joseph me vertellen? Wat heeft Sophie me niet verteld? Ik zal opnieuw met Tom Grainger moeten gaan praten en hoe zou dat gesprek verlopen?

Als ik hem het hele verhaal vertel is de kans groot dat hij verwacht dat ik geschift ben. Mogelijk zou hij er zelfs met Christiaan over praten. Ik zou hem een klein deel kunnen vertellen, maar wat dan? En wat lost het op?

Het delen, of beter gezegd, het verkopen van mijn dossier is strafbaar. Christiaan kan voor het tuchtcollege worden gesleept en zijn registratie kwijtraken. Eurogentech en ook Christiaan zouden een boete kunnen krijgen. Waarschijnlijk zou ik een schadevergoeding kunnen eisen, maar het gaat me niet om het geld. Dat gaat er niet voor zorgen dat ik over straat kan lopen zonder de behoefte te voelen continu achterom te kijken.

Daarnaast heb ik geen enkel bewijs en het is drie jaar geleden gebeurd, vlak voor Sophie het bedrijf verliet. Hoe betrouwbaar wordt ze geacht, als ze überhaupt zou willen optreden als getuige? Eurogentech kan waarschijnlijk aantonen dat ze niet op goede voet uit elkaar zijn gegaan, wat Sophie een motief geeft voor wraak. Dat ontkracht haar geloofwaardigheid meteen.

Joseph heeft mijn dossier via een insider bij Eurogentech. Gaat Joseph zijn oude vriend opofferen? En als Christiaan inderdaad mijn dossier heeft verkocht, zoals Sophie van Katia heeft gehoord, geeft hij dat dan toe?

Mijn hoofd rammelt als een grammofoonplaat met een dikke kras. Bij elke nieuwe vraag spring ik terug naar eerdere gedachten. Het is een depressief kutnummer dat maar niet wil stoppen.

Na tien minuten snelweg neemt Sophie de afslag en een scherpe bocht sleept ons naar stoplichten die net op groen springen. We rijden langs een ziekenhuis, straten vol grote landhuizen met rieten daken en goed onderhouden tuinen. De omgeving schreeuwt geld. Veel geld.

Dit zijn buurten waar elk kind zijn eigen paard heeft en waar kinderen zonder enig talent mee mogen doen met landelijke theaterproducties. Papa zat vroeger samen met de huisarts op polo en is nu een hoge pief bij een internationaal consultancybedrijf en mama is een hoogopgeleide huisvrouw.

Dat betekent niet dat ze iets schoonmaakt of zelf boodschappen doet, want daar zijn natuurlijk de interieurverzorgsters voor. Ze rijdt voornamelijk in haar Porsche Cayenne de kinderen tussen naschoolse activiteiten heen en weer en zoekt andere Gooische vrouwen op bij creatieve bezigheden zoals aquarelleren. Of ze neemt deel aan een of andere schrijfopleiding en sluit zich aan bij leesclubjes, waar verhalen over zelfgemaakte veganistische en glutenvrije cupcakes het grootste deel van de avond domineren.

‘We zijn er bijna,’ zegt Sophie. ‘Oké.’

Ik zie dat ze me vanuit haar ooghoeken opneemt en probeert te polsen. ‘Het is wel een goede gast hoor, die Joseph.’

‘Oké.’ Ja, wat de fuck moet ik hier nou op zeggen? Ik begrijp dat Sophie het goed bedoelt, maar het is niet dat ik me voor een gezellig theekransje heb opgeven of dat we straks breipatronen voor kerstsokken gaan doorspreken met de bejaardenclub van Blaricum.

Leuk dat het een aardige gast is, maar voor zover ik het kan inschatten is hij ook de initiële veroorzaker van deze teringzooi. Samen met de opa van Sophie en Sophie zelf, die zo nodig een machine moest bouwen waar mijn DNA in naar boven kwam drijven.

Een paar bochten verder rijdt Sophie tussen twee ijzeren hekken door. We draaien over witte kiezelstenen en om een vijver heen, waarin, hoe kan het ook anders, een grote kalkzandstenen piramide een fijne waterstraal omhoog spuit. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe mooi dit eruit moet zien als de zon er fel op schijnt.

Het huis zelf is statig en aan beide kanten van de voordeur staan witte pilaren die deels bekleed zijn met de aders van een groene klimop, alsof moeder natuur al jaren bezig is om het huis op te eten.

‘Is hij wel thuis? Er staat geen auto.’

‘Ja, ik heb hem vanochtend gesproken, hij is thuis. Joseph kan geen auto meer rijden, hij heeft een paar jaar geleden een beroerte gehad. Daar is hij redelijk vanaf gekomen, maar zijn motoriek werkt niet altijd even goed mee.’

We stappen uit en Sophie kijkt me even aan. ‘Als we straks binnen zijn en Joseph zegt of vraagt iets wat je als niet prettig ervaart, spreek dat dan uit, oké? Het is een uiterst nieuwsgierige man en soms kan hij wat overweldigend overkomen. Dat weet hij van zichzelf.

En als er een moment is dat je weg wil, laat het me dan ook weten. Dat is niet erg. Dat begrijpt hij wel.’

Ik laat haar woorden op me inwerken en focus op de voorkant van het huis. De deur is zo groot dat twee mensen in een rolstoel hand in hand naar binnen kunnen rijden. Met een diepe zucht schraap ik al mijn moed bij elkaar en knak mijn vingers. ‘Laten we gaan.’

Sophie loopt voor me uit en geeft een ruk aan een ouderwetse trekbel. Terwijl we wachten laat ze haar autosleutel in haar tas glijden en strijkt haar rok glad.

Ik krijg ook de neiging om iets te doen, dus ik frummel wat aan de kraag van mijn leren jack en blaas een pluk haar opzij. Na zeker een minuut hoor ik een sleutel draaien. De deur gaat open en Joseph ziet er totaal anders dan ik me had voorgesteld. Uit de verhalen van Sophie begreep ik dat hij iemand was die in zijn eentje een ruimte kon vullen, maar dat was duidelijk niet letterlijk bedoeld. Met mijn een meter vierenzeventig ben ik vergeleken bij de gemiddelde Nederlandse vrouw groot. Ik schat dat Sophie een meter tachtig is. Zij is een kleine reuzin en Joseph is een grote dwerg die tot aan mijn schouders komt.

Het is ook niet echt een knappe man. Zijn neus is platter dan plat, terwijl zijn ogen juist meer naar voren lijken te staan. Als ik straks hoor dat hij als kind altijd voorover op een marmeren vloer moest slapen, dan geloof ik het zo.

Wat wel meteen opvalt is de prachtige fonkeling in zijn ogen. Alsof hij net een nieuwe Egyptische schat heeft opgegraven. Op die manier kijkt hij mij ook aan. Diepgaande passie is een sterke en aantrekkelijke sociale magneet. Als hij hetzelfde uitstraalt wanneer hij een verhaal vertelt, kan ik me goed voorstellen dat mensen spontaan stilvallen, hun bezigheden staken en slechts nog aandachtig kunnen luisteren.

‘Kom verder, kom binnen.’ Hij beweegt als een gastheer in een superduur restaurant en neemt meteen de jas van Sophie aan.

Ik knik gedag en loop langs zijn uitgestoken hand de gang in.

De gang is kolossaal. Het plafond schat ik op vier meter hoog. Aan een van de muren hangt een schilderij in de stijl van Dali. Aan beide kanten staat een dromedaris met lange sprietpoten en in het midden, vooraan, staat een groot gouden altaar. Met name de verzengende hitte eromheen is mooi geschilderd. Je ziet de lucht zinderen.

Sophie geeft me een knipoog en ik volg hun akoestische voetstappen. Het interieur van de woonkamer heeft een stijl waarvoor, gok ik, nog nooit een naam verzonnen is. Zo staat er een leren bank met een zilverkleurig onderstel in een vorm die je alleen bij supermoderne banken tegenkomt. De kussens daarentegen zijn ruw gestikt en bestaan uit lappen onbehandeld leer.

Bij een van de muren staan vijf identieke smalle kasten tegen elkaar, vol met relikwieën en kleurige beelden. Aan de linker- en rechterkant worden ze geflankeerd door twee grote goudkleurige sfinxen.

Op het eerste gezicht lijkt het interieur een bij elkaar geraapt zootje, maar dan van goede kwaliteit. Als je de ruimte wat beter in je opneemt, blijken de verschillende elementen met elkaar verbonden te zijn. Het is een indrukwekkende tijdreis en een blauwdruk van gemengde culturen.

Ik vind het een fascinerende kamer en had het niet erg gevonden om hier nog even te staan, maar zowel Sophie als Joseph lopen verder en verdwijnen door een schuifdeur.

Daarachter lijkt het alsof ik een luxe bibliotheek binnenloop. Twee grote muren vol boeken en een verrijdbaar trappetje, dat Joseph zeker nodig heeft. In het midden van de kamer staat een donkere houten tafel met rondom de rand een zwart ingelegde bies.

‘Zoek een plek en ga lekker zitten,’ zegt Joseph. ‘Kan ik thee voor jullie inschenken?’

Een wodka zou lekkerder zijn, maar ik knik vriendelijk en Sophie zegt ja.

Hij loopt wrijvend in zijn handen de kamer uit en ik trek een van de leren fauteuils naar achteren. Midden op de tafel ligt een boek met als titel The truth behind the Lullaby, geschreven door Joseph Werner. Ik trek het naar me toe en lees de achterflap.

‘Joseph heeft meer geschreven, maar dit is zijn meest professionele uitgave,’ zegt Sophie.

Het boek is acht jaar geleden uitgegeven. Op de cover van het boek staat een kinderbed met aan de rechterachterhoek een amulet aan een zilveren ketting. Op het amulet staan een aantal tekens die ik niet ken. ‘Wat is dat? Weet jij dat?’ Op het moment dat ik het vraag, komt Joseph met een dienblad de kamer binnenlopen.

‘Dat zijn de namen van drie engelen,’ zegt hij, terwijl hij het dienblad op tafel zet. ‘Senoy, Sansenoy en Semangelof. Door de amulet aan het bed van een kind te hangen, zou het kind beschermd worden tegen Lilith, die volgens de joods-kabbalistische mystiek wraak zou willen nemen op het nageslacht van Adam en Eva. Ik vond het wel goed passen bij de titel.’

‘Hoe dat zo?’ Ik laat mijn vinger over de titel glijden.

Joseph lijkt blij te zijn dat hij mag praten over zijn favoriete onderwerp. Zijn ogen glinsteren. ‘Iedereen kent het Engelse lullaby als een slaapliedje, maar het was een beschermlied tegen Lilith. Voor mij staat het symbool voor het feit dat Lilith een van de meest verborgen geheimen is in onze geschiedenis.

De meeste mensen hebben nooit van haar gehoord en als ze wel van haar gehoord hebben, weten ze bar weinig van haar af. Dat iedereen acht te weten wat een lullaby is, geeft aan hoe verweven ze is met ons leven, maar we zien en weten het niet.’

‘Oké, we gaan meteen de diepte in,’ onderbreekt Sophie ons. ‘Laten we even een stap terugnemen. Lara, dit is dus Joseph Werner, ik heb je al veel over hem verteld en zoals je merkt, kan hij erg enthousiast zijn en slaat daardoor soms wat stappen over.

Joseph, dit is Lara Cains. Lara lijkt me sterk genoeg om zelf tegengas te geven als het te veel of te heftig wordt, maar ik wil je toch vragen om het rustig aan te doen. Sinds vorige week is er veel gebeurd, de inbraak bij haar thuis door Eurogentech, de kennismaking met mij en nu met jou.

Daarnaast heb ik net in de auto moeten vertellen dat het dossier dat Christiaan over haar bijhield naar Eurogentech is gelekt en dat wij het hebben ingezien. Lara was daardoor, en dan druk ik het heel voorzichtig uit, behoorlijk ontdaan. En dat is volledig begrijpelijk.

Wat ik wil voorstellen, is dat we Lara vandaag het ritme en de inhoud laten bepalen.’ Ze zoekt het contact met zijn ogen op. ‘Ik weet dat je een heleboel vragen hebt, maar… je snapt het wel, toch?’

Er trekken spontaan een paar extra groeven in zijn gezicht. ‘Ik vind dat een uitstekend plan,’ zegt Joseph. Hij pakt de theepot wat onhandig op en het lijkt of zijn pink vastzit in een kromme houding. De thee sijpelt schoksgewijs in de kopjes. ‘Het enige wat ik graag vooraf wil zeggen, Lara, is dat ik het een eer vind om je te ontmoeten.’

‘Dank je wel.’ Op een bepaalde manier is hij aandoenlijk, zoals hij achter dat kleine brilletje verstopt zit. Ik trek de schotel naar me toe en neem een slok. ‘En jij ook bedankt, Sophie.’

‘Wat zou je willen weten?’ vraagt hij met een open glimlach.

‘Nou, ik ben benieuwd wat ze van me willen.’

‘Ik neem aan dat je doelt op Eurogentech?’

‘Ja, dat klopt.’ Ik draai mijn hoofd naar Sophie. ‘Uit wat ik van haar heb begrepen, zitten ze al zeker drie jaar achter me aan.’

‘Het antwoord op die vraag is helaas niet zo simpel.’ Hij tikt met zijn vingers op tafel en zoekt naar de juiste woorden. ‘Ik begreep uit mijn telefoontje met Sophie dat je op de hoogte bent van de afwijking in je DNA?’

‘Daar heeft ze iets over gezegd inderdaad.’

‘Mooi. Wat zij geloven, en voor de eerlijkheid en transparantie moet ik eraan toevoegen dat ik dat ook geloof, is dat die afwijking heel speciaal is.’

Daar gaan we weer. Hoofdpijndossier 2.0. ‘Oké, leuk dat zij of jullie dat veronderstellen, maar wat is er zo speciaal aan mijn DNA? En wat willen ze ermee?’

Joseph twijfelt, maar Sophie knikt bevestigend. ‘De theorie is dat jij anders bent dan de meeste mensen, of in ieder geval anders dan de mensen die nu leven. De grondslag, de basis voor die theorie ligt in een grootschalig onderzoek waarin veel verschillende factoren zijn meegenomen en…’

‘Stop. Stop alsjeblieft, Joseph. Dit is te vaag. Ik wil details. Je praat eromheen. Wat is er anders? Wat is er volgens jullie anders aan mij?’

‘Benoem het inderdaad, Joseph,’ zegt Sophie. ‘Lara wil duidelijkheid. Laten we haar dat geven.’

‘Dat is goed, oké.’ Hij pauzeert en zoekt naar de juiste woorden. ‘Waar het op neerkomt, is dat wij van mening zijn dat jij speciale gaven hebt. De eerste zit in de hoek van helderziendheid.’

Ik schiet hardop in de lach.

Zijn blik is onverstoord en ook Sophie laat zich niet beïnvloeden door mijn reactie.

‘Het wordt vaak het derde oog genoemd. De Egyptenaren noemden dit het oog van Horus en in de moderne wetenschap wordt vaak een relatie gelegd met de epifyse, oftewel de pijnappelklier. Bij normale mensen stopt de ontwikkeling van deze klier op jonge leeftijd. Vanaf de puberteit neemt hij snel af en bij oudere mensen verkalkt de klier tot hij nauwelijks functioneert.

Er zijn veel studies gedaan naar de werking van die klier, maar de simpele uitleg is dat jonge kinderen een soort sensor hebben voor gevaar. Zo is wetenschappelijk aangetoond dat tachtig procent van de peuters een verhoogde hartslag heeft als de moeder in een stressvolle situatie terechtkomt, ook al is die moeder op dat moment in een andere kamer. Zij zien de moeder niet, ze horen haar niet, maar ze reageren wel op haar gemoedstoestand. Op zo’n moment van stress is er ook een verhoogde bloedcirculatie in die klier meetbaar.

Ik merkte dat je moest lachen, Lara, maar ik ben niet van de hocus pocus of ongefundeerde spiritualiteit. Niet meer, dat moet ik erbij zeggen. Dat heb ik te danken aan de samenwerking met Francis, de opa van Sophie.’

Hij zet zijn bril af en legt deze voor hem op tafel. ‘Enfin, de theorie is dat jij, door de afwijking in je DNA, een zeer goed ontwikkelde pijnappelklier hebt en dat jij daardoor, als volwassen dame, gebruik kan maken van functionaliteit die bij ons verloren is gegaan.

Het mooie van deze theorie, is dat hij vrij simpel te staven is. Om terug te komen op het dossier dat Christiaan over jou heeft samengesteld, daarin staan tientallen feiten die deze theorie, want dat is het nog steeds, versterken.’

Hij stopt met praten en het enige wat ik hoor is de stilte in de kamer. Sophie onderzoekt mijn houding. Joseph wacht op mijn reactie. Zelf raak ik alleen de kop thee aan, zonder er iets mee te doen.

Ze had gelijk, hij kan in zijn eentje een ruimte vullen. De doordringende vibratie in zijn stem galmt door in mijn hoofd. Geen zware stem of harde stem, maar alles wat hij zei kwam aan.

In een thesis die ik nakeek, werd de pijnappelklier de zetel van de ziel genoemd. Er komt informatie bovendrijven over het endocriene systeem en het effect daarvan op de hormoonhuishouding, de aansturing van emoties, driften, het herstel van spieren en weefsels en de seksuele ontwikkeling van een persoon.

Er flitsen rijen vol onderzoeksboeken voorbij en ik analyseer zo snel als ik kan alles wat ik over mezelf heb geleerd. In theorie, en dan moet ik erbij zeggen dat er slechts een minuscule kans is, zou datgene wat Joseph zei inderdaad van toepassing kunnen zijn op mij. Het is een interessante theorie en ik wil die zeker verder onderzoeken.

‘Wil je dat ik verderga?’

‘Graag.’

‘Zoals je van Sophie zal hebben gehoord, heb ik flink wat in de oudheid gegraven. Ik was onder andere gefascineerd door de teksten en verhalen die we over Hatsjepsoet hebben gevonden. Zij was een vrouwelijke farao en werd de Godsvrouw van Amon genoemd. Ze was een opperpriesteres.

Als ik samenvat wat er over haar werd gezegd, keek ze niet alleen met haar ogen, maar ook met haar ziel. Wij als normale mensen observeren de buitenwereld alleen met onze ogen. Zij kon volgens de verslagen ook op een andere manier waarnemen en zag dingen die ze eigenlijk niet kon zien.

Hier verlaten we de wetenschap en komen we in het spirituele spectrum terecht. Hier stond Francis niet achter. Het was volgens hem niet aantoonbaar en daarmee per definitie discutabel.

Helaas is Francis overleden en heeft hij niet de gelegenheid gehad om jouw dossier in te zien, want ik herkende daarin wat jij omschreef als Jade, de stem in je hoofd. Door die stem weet jij dingen die je normaliter niet zou kunnen weten of die, op zijn zachtst gezegd, erg lastig wetenschappelijk te verklaren zijn.’

Opnieuw raakt hij me harder dan ik had zien aankomen. Sophie zit aan haar stoel genageld en is bang voor een ontploffing van mijn kant of gefascineerd door het uitblijven daarvan.

Ik weet precies waar Joseph het over heeft en ik zie de scènes voorbijvliegen. Het moment dat Jade er net was en dat mijn vader die kruiswoordpuzzel zat te maken. Ik had een antwoord zonder dat ik de vraag had gelezen. Die specifieke gebeurtenis is om verschillende redenen in mijn geheugen gegrift. Ik kwam erachter dat ik anders was. Helaas mijn vader ook.

Op latere leeftijd heb ik daarover geregeld nagedacht en ik kon er geen enkele plausibele verklaring voor vinden. Het meest voor de hand liggende excuus was dat ik die puzzel eerder had gezien. Mogelijk al ingevuld door een ander.

Ik weet dat ik informatie kan opzuigen als een spons en dat er weinig is dat me ontgaat, maar hier heb ik tot op heden geen verklaring voor. Dat was de reden dat ik mijn ouders geloofde toen ze zeiden dat ik bezeten was. Bezeten door Jade, de demon in mijn hoofd. En natuurlijk staat al die persoonlijke shit in het dossier van Christiaan.

De scène met de kruiswoordpuzzel maakte destijds de meeste indruk omdat het mijn eerste echte botsing was thuis. Als ik in recentere herinneringen graaf, denk ik aan de inbraak en dat ik vlak daarvoor die waarschuwing over Matthias Lang kreeg. Ik had hem niet bewust gezien. Ook was hij me niet opgevallen toen ik boodschappen deed op weg naar huis.

Toch was zijn beweegreden honderd procent duidelijk. Jade benoemde hem. Als ik eraan terugdenk, heb ik geen seconde gedacht dat hij zou kunnen aanbellen en vertrekken als ik niet opendeed.

Ik wist wat hij van plan was, alsof er in een fractie van een seconde een uitwisseling plaatsvond tussen zijn gedachtegang en die van mij, of die van Jade. Het was een vorm van kwaadaardigheid. Gedrevenheid. Kilheid. De combinatie was lastig te plaatsen, maar ik twijfelde niet en wist wat ik moest doen. Bizar.

Het liefste had ik vandaag Joseph een gekke, oude man genoemd en was ik weggegaan met kritische informatie over Eurogentech, maar die oude, gekke man komt behoorlijk verrassend uit de hoek.

‘Waar denk je aan?’ vraagt Joseph geïnteresseerd.

‘Aan niet al te veel.’ Ik neem een slok van mijn thee en zet het kopje terug. ‘Je zei dat er meerdere gaven of krachten waren. Ik ben wel benieuwd. Wat kan je daarover vertellen?’ Zijn mondhoek verraadt euforie. Toch is hij niet iemand die zich snel blootgeeft. Het is overduidelijk dat hij gewend is om te praten onder druk, over onderwerpen waar hij veel van afweet, zonder persoonlijke emoties de boventoon te laten voeren.

Hij slaakt een diepe zucht en vouwt zijn handen in elkaar. ‘Is goed, perfect, ik ga verder. De tweede kracht, en ik kan je reactie na zojuist wel voorspellen, zit in de hoek van vampirisme.’

Ik hou er niet van om voorspelbaar te zijn, dus ik hou mijn kaken strak op elkaar en probeer niet te knipperen, maar wat de fuck. Het begint steeds gestoorder te worden.

‘Je hoeft niet stil te staan bij de versie van Bram Stoker of daarvan afgeleide varianten. Daar heeft het werkelijk niets mee te maken. Het heeft wel alles te maken met energie geven en energie nemen.

Als twee mensen met elkaar in dialoog zijn, is er een uitwisseling van energie. Niet zichtbaar en tot op heden technisch niet meetbaar. Ook bevatten wij als mens geen fysieke batterij, of, en dat is ook een veelgebruikte uitleg, we zouden juist ons hele lichaam een batterij kunnen noemen. Een batterij met beperkingen.

Als we te lang omgaan met negatieve mensen of te lang in een negatieve situatie zitten, raakt onze batterij leeg en is het bijna onmogelijk om deze weer op te laden. Dan komen we in een burn-out terecht.

We kunnen ook energie geven, zoals we bijvoorbeeld tegenkomen in Reiki of andere vormen van handoplegging, maar dat moeten we uit zelfbescherming heel gedoseerd doen.

Tijdens mijn onderzoek heb ik meerdere aanwijzingen gevonden voor een verhoogde mate van energie-uitwisseling bij personen met het afwijkende DNA. Francis heeft dit op celniveau ook bevestigd.

Dat staat niet in dit boek, dat je straks trouwens mag meenemen, want ik was gebonden in wat ik wel en niet kon schrijven door een overeenkomst die ik in het verleden heb gesloten met Eurogentech. Ik heb er wel losse documenten over die ik je straks kan meegeven.’

‘Dus,’ reageer ik, en het lukt me niet helemaal om een glimlach te onderdrukken, ‘zit Eurogentech achter me aan omdat ze veronderstellen dat ik een helderziende vampier ben?’

‘Je moet je niet blindstaren op het woord vampier, Lara,’ zegt Sophie. ‘Zelf moest ik er ook aan wennen, maar Joseph kan uitleggen waar de mythe vandaan komt.’

‘Dat kan ik zeker.’ Er verschijnen trotse groeven rond zijn mond. ‘Bloed is leven. Leven is energie. Het was in oude culturen gebruikelijk om bloed te bestempelen als de letterlijke energie die door ons lichaam stroomt.

En feitelijk klopt dat ook. Onze mitochondriën verbranden glucose om ons lichaam van energie te zien. Ons bloed brengt die glucose naar de juiste plek. Vroeger hadden mensen niet zo’n gedetailleerde kennis van het menselijk lichaam, zij zagen bloed als energie en dachten dat ze zich letterlijk konden opladen door bloed tot zich te nemen. Daardoor is die vergelijking ontstaan.’

‘Nou, ik ben echt blij met al deze informatie,’ reageer ik gekscherend. ‘Helaas zal ik iedereen teleur moeten stellen. Ik ben geen vampier en ik doe in mijn vrije tijd niet aan handoplegging of iets dergelijks. Het is een mooi verhaal, maar als ik zo’n kracht in me had, dan zou ik het wel weten. Nee, sorry, je kan het serieus heel overtuigend vertellen, Joseph, maar dit slaat echt nergens op.’

Hij pruilt zijn lippen naar Sophie.

‘En als je nadenkt over een glazen piramide, Lara?’ Ze neemt het stokje over. ‘Waar denk je dan aan?’

‘Hoe bedoel je? Staat dat ook in mijn dossier? Die fucking Christiaan.’

‘Ik las dat jij een manier had gevonden om energie uit je omgeving te trekken,’ zegt Sophie. ‘Door jezelf voor te stellen dat je in een glazen piramide zit en…’

‘Dat is godverdomme meditatie,’ onderbreek ik haar. ‘Een manier om bewuster adem te halen en tot rust te komen. Dat heeft werkelijk niets te maken met energieoverdracht.’

‘Of het heeft juist alles te maken met energieoverdracht,’ vult Joseph aan.

‘Ja, het is goed met jullie. Zo kan je alles wel aan elkaar lullen. Dit slaat echt nergens op.’

‘Hoe veronderstel je dat Lucas Dahmer is gestorven?’

‘Joseph, nee.’ Sophie schuift haar stoel naar achteren,

springt op en leunt met twee handen voorovergebogen op de tafel. ‘Niet doen. We hadden een afspraak.’

‘Het is Lara’s recht om dit te weten,’ reageert hij fel. ‘Het is niet aan jou om te bepalen wat zij wel of niet hoort.’

‘Oké, waar de fuck hebben jullie het over?’ De sfeer is om te snijden en de naam van Lucas doet mijn nekharen overeind staan.

‘Ik zal mijn vraag herhalen. Hoe denk jij dat Lucas Dahmer is gestorven? Daar was je bij. Een man van bijna twee meter. Het lichaam van een bodybuilder en een gewicht van ruim honderddertig kilo. Een kerngezonde man, lichamelijk dan. Hij valt een jonge vrouw aan die niet eens de helft van zijn massa heeft en sterft ter plekke.’

Mijn kaaklijn verhardt en alle spieren in mijn lichaam trekken samen. ‘Ik weet niet met wat voor spelletje je nu bezig bent, Joseph, maar dit is niet cool.’ Mijn handen zijn zweterig en ik kijk naar Sophie.

‘Er zijn meer dan tien afzonderlijke verhalen in de oudheid waarin vergelijkbare situaties worden beschreven. De personen uit ons onderzoek konden volgens de verhalen zo snel energie onttrekken uit hun omgeving dat zij mensen hebben gedood.’

Ik schop tegen de onderkant van de tafel. ‘Je hebt duidelijk maar een deel van die situatie meegekregen.’ Jezus, ik word ineens zo kwaad. ‘Ik had een black-out. Ik heb geen idee hoe hij om het leven is gekomen! Daar was ik niet bij. Sophie, het is tijd om te gaan!’

Ik schuif mijn stoel naar achteren en kijk haar dwingend aan. ‘Sophie? Ik wil nú gaan.’

Ze reageert niet meteen, dus ik stamp de kamer uit, vlieg door de gang en trek met een ruk de zware voordeur open. Ik frutsel trillend een sigaret uit het pakje en klik het vuur aan. Lucas Dahmer. Waarom moet hij elke keer weer terugkomen? Joseph is geschift. En Sophie ook. Wat een godverdomde poppenkast zitten die twee daar op te voeren.

Met een harde trap schop ik een paar grote, witte kiezelstenen in de richting van de fontein. Bij het hek volg ik van links en rechts de auto’s die voorbijrazen. Als Sophie niet snel komt, pak ik een bus of bel ik een taxi. Wat een gezeik.

Verkrampt draai ik me om. De deur staat wagenwijd open.

De hal is leeg. Het is zo fucking oneerlijk.

Ik blaas een grote rookpluim omhoog en volg hoe hij opgaat in de lucht.

Achter me hoor ik gemompel en daarna het geknars van haar voetstappen.

‘Lara?’ Sophie duikt naast me op. ‘Sorry voor zojuist. Ik had met Joseph afgesproken dat hij dat niet ter sprake zou brengen. Het spijt me echt en hem ook. Soms kan hij wat hard en direct zijn, maar hij wil alleen helpen.’

‘Door mij te beschuldigen van moord?’ Ik kook.

‘Meer door je uit te leggen waarom Eurogentech achter je aanzit.’

Ze legt haar hand op mijn schouder, maar ik draai weg en steek nog een sigaret aan. ‘Zullen we na deze gaan? Ik ben klaar met vandaag.’

‘Nou, ik kom je eigenlijk vragen om even naar binnen te komen. Je bent hierheen gekomen omdat je vragen had, maar ze zijn niet allemaal beantwoord, toch?’

‘Ik heb voornamelijk iets gehoord over een derde oog en dat ik het leven uit mensen schijn te zuigen. Als je het niet erg vindt, spring ik zo op mijn bezem en vlieg zelf wel naar huis. Of wacht, misschien kan ik ook teleporteren. Joseph kan vast meer mooie verhalen uit zijn hoge hoed toveren. Zonder gekheid, Sophie, je lijkt me best een slimme vrouw. Dacht je serieus dat dit een goed idee was? Verwacht je echt dat ik jullie geloof?’

‘Nee, dat verwacht ik niet en dat vraag ik ook niet. Het gaat er niet om of jij dit gelooft, maar wat Eurogentech ervan denkt.’ Haar gezicht is uiterst serieus.

‘En volgens jou geloven zij dit dus?’

‘Ze zitten niet achter je aan omdat ze van mening zijn dat dit een sprookje is. Ik heb daar gewerkt, Lara. Joseph ook. Wij kennen dat bedrijf. Loop alsjeblieft nog even mee naar binnen. We moeten je ook iets anders vertellen over Eurogentech. Belangrijke informatie. Ik weet zeker dat je dat wil weten. Het kost je hooguit vijftien minuten. Daarna stappen we in de auto en gaan we weg. Oké?’

Ik haat dit soort situaties. Ik wil weg. Ik ben nieuwsgierig. Ik hoor dingen die mij fascineren. Ik hoor belachelijke verhalen. Ik ben verschrikkelijk boos op Sophie, maar als ik het medeleven zie dat van haar gezicht afdruipt, word ik week en neig ik naar toegeven. Het liefst ga ik weg, maar dat ene kwartier. Is dat het waard om zonder bruikbare informatie te vertrekken?

‘Kom, loop met me mee.’ Ze pakt mijn hand en loopt langzaam naar achteren. ‘Ik beloof dat we zo klaar zijn. We hebben een plan waarmee je mogelijk van Eurogentech af kan komen.’

17

Onder druk

Het briljante voorstel van Joseph en Sophie was dat ik moest toegeven aan wat Eurogentech van me wilde. Mezelf laten onderzoeken en proeven ondergaan. Om mijn veiligheid te garanderen zou Sophie het onderzoek begeleiden. In ruil daarvoor konden we Eurogentech een flink bedrag laten betalen. Sophie en Joseph wilden als bemiddelaar optreden, maar uiteraard niet voordat alles contractueel was vastgelegd.

De reden voor dit voorstel was dat Eurogentech anders achter me aan zou blijven komen en ik zou moeten vluchten. Misschien succesvol, misschien ook niet. Door mee te werken bewandelden we de gulden middenweg.

Naar de politie gaan was geen optie. Katia zou een leger advocaten optrommelen. Kansloos. Matthias wist mijn naam, hoe ik eruitzag en waar ik woonde.

Onderduiken of toegeven, dat waren de twee uitersten die Sophie en Joseph me hadden aangeraden. Als ik onderdook moest ik alles loslaten en opnieuw verdwijnen, zelfs dan was het een kwestie van tijd. Altijd achteromkijken en waakzaam zijn. Als ik daarentegen onder veilige condities meebewoog, hield ik er in ieder geval een flink geldbedrag aan over.

Ik vond het voorstel zo belachelijk dat ik binnen vijf minuten weer buitenstond. Eurogentech zou de winnaar zijn. Joseph zou winnen omdat ik de kroon werd op het werk waar hij al tientallen jaren mee bezig was. Zelfs Sophie zou winnen. Haar opa was dit onderzoek gestart en zij moest zo nodig Gentree bouwen.

Ik zou de eeuwige verliezer zijn, want het geld en het misplaatste gevoel van vrijheid kon me gestolen worden.

‘Ik ga erover nadenken,’ zeg ik, terwijl ik uit haar auto stap.

‘Is goed. Slaap er een nacht over en laten we morgen even contact hebben.’ Ze pakt het boek van Joseph van de achterbank. ‘Hier, vergeet dit niet. Het is een goed boek.’

Met een zo oprecht mogelijke glimlach pak ik het aan, bedank haar en gooi het autoportier dicht.

Door mijn werk voor de Universiteit van Amsterdam heb ik geleerd hoe belangrijk een objectief onderzoek is en hoe lastig het is om objectief te blijven. Ik had verwacht dat Joseph in elke valkuil van een beginnende onderzoeker zou stappen, zoals de selectiebias, de bevestigingsbias en interpretatiebias, maar ik moet zeggen, die oude man is minder gek dan hij eruitziet.

Na iets meer dan twee uur, drie espresso’s en een dubbele wodka met ijs sluit ik het achthonderd pagina’s tellende boek. De eerste helft bestaat uit feitelijke weergaven en de resultaten van jarenlang onderzoek. Het bevat veel foto’s van opgravingen, vertaalde teksten en ook uitleg waarom bepaalde woorden op de gekozen manier opgevat zouden moeten worden. Ik zou diep in de materie moeten duiken om iets te vinden wat niet klopt. Mijn primaire indruk is dat de resultaten plausibel en goed onderbouwd zijn.

Het grootste deel van de tweede helft gaat over Lilith. Joseph maakt een tijdreis van de allereerste verwijzing, springt van culturen over naar religies en beschrijft hoe ze al duizenden jaren een fundamenteel en onuitwisbaar onderdeel van onze geschiedenis is.

In tegenstelling tot wat ik in het eerste deel las, proef ik soms een vooringenomen mening. Tussen de regels door merk je dat Joseph fan van haar is en het lijkt erop dat hij daarom soms iets te kort door de bocht tot een conclusie komt. Het is niet slecht geschreven en het komt ook echt goed over, maar het mist de objectiviteit van eerder.

Het was daarentegen enorm interessant om het Epos van Gilgamesj te lezen. Ik had daar nooit van gehoord en verslond alle details over de Sumerische mythologie. Ook verbaasde ik me erover dat verschillende teksten over Lilith zo ver teruggingen. Teksten die eenenveertighonderd jaar geleden waren geschreven.

Voor het eerst in mijn leven las ik over de Mesopotamische mythologie, over verwijzingen naar Lilith in de Babylonische Talmoed, over het Alfabet van Ben Sira, de Zohar en de Dode Zeerollen. En ik las over meer recente werken zoals die van Carl Gustav Jung en ik leerde dat de naam Lilith in de Bijbel voorkomt, maar dat die naam in veel nieuwe vertalingen is vervangen door woorden als nachtuil of nachtwezen.

Joseph verklaart het vervangen van die naam met verschillende theorieën. Zo was Lilith de eerste vrouw die uit Gods licht stapte. Ze koos ervoor om niet onderdanig te zijn aan Adam en stapte daarmee figuurlijk gezien de duisternis in. Dit zou ook de reden zijn dat haar naam binnen het vampirisme vaak terugkomt.

De tweede theorie vind ik meer passen bij de mannelijke onderdrukking die vrouwen door de eeuwen heen hebben moeten doorstaan. Geen enkele geestelijke heeft ooit behoefte gehad aan een sterke of geëmancipeerde vrouw. Ze zien vrouwen liever als het zwakke geslacht. We mochten baren, op het land werken en het gezin van voeding voorzien.

Door Lilith te schrappen uit de geschiedenis, blijft alleen de zondige Eva over. De zwakke vrouw die in haar eentje schuldig zou zijn aan alle onvolmaaktheid die wij nu ervaren. Alsof Adam die klote appel niet had kunnen afwijzen, maar het is ongetwijfeld lastig om je hersenen te gebruiken als al je bloed naar je pik stroomt.

Wat opmerkelijk is in dit deel van Josephs boek, is dat deze Lilith-figuur inderdaad overal aanwezig, maar tegelijkertijd goed verstopt is. Als je het christendom en de islam bij elkaar optelt, kom je op ruim vier miljard mensen die geloven in het Adam en Eva-verhaal. Dat is de helft van alle mensen op aarde, bizar veel.

Het is met name opmerkelijk omdat er minimaal tweeduizend jaar geschiedenis zit tussen het moment waarop Adam en Eva geschapen zouden zijn en het moment waarop wij de eerste verwijzing naar hun bestaan hebben gevonden. Daarmee doen ze niet onder voor Lilith, van wie uit dezelfde periode verschillende verwijzingen zijn gevonden.

Opeens moet ik denken aan de uitspraak van Winston Churchill, dat geschiedenis wordt geschreven door overwinnaars. Religie draait voornamelijk om macht en controle. Tel dat bij elkaar op en er is niemand meer die zich afvraagt waarom die grote religies geen moeite ongetroost laten om Lilith te verwijderen uit onze geschiedenis.

Ik geloof al jaren niet meer in de authenticiteit van de Bijbel en daarmee ook niet meer in het oorspronkelijke scheppingsverslag. Om dezelfde reden voel ik er weinig voor om wel in deze Lilith te geloven, maar ik kan na het lezen van Josephs boek niet ontkennen dat haar voetafdruk in onze geschiedenis verrassend groot is.

De laatste honderd pagina’s zijn waarschijnlijk de reden dat dit boek op Amazon maar twee van de vijf sterren en veel negatieve recensies heeft gekregen. Het is een langdradige hypothese waarin hij uitlegt dat er nu, in deze tijd, mogelijk iemand rond loopt met de volledigheid van Lilith.

De slecht gekozen foto van Joseph op de achterflap heeft ongetwijfeld ook niet bijgedragen aan het succes en meer dan eens wordt hij vergeleken met een hobbit die compleet de weg is kwijtgeraakt.

Doordat ik over zijn geschiedenis met Eurogentech heb gehoord, weet ik dat hij een geheimhoudingsverklaring heeft moeten tekenen. Waarschijnlijk zorgde dat ervoor dat hij nergens concreet kon worden en met name om de hete brij heen draaide, precies op het punt waar de lezers juist de conclusie wilden zien.

Ik begrijp de negatieve recensies goed en moet bekennen dat het woord hobbit ook in mijn hoofd naar boven kwam toen ik hem voor het eerst zag. Het is zielig en sneu, want verder is het een goed boek dat mijn verwachtingen oversteeg.

Tijdens het lezen heb ik aantekeningen gemaakt waar ik later over na wil denken. Ik schenk opnieuw een flinke wodka in en analyseer het eerste punt op mijn lijst, de glazen piramide. Zijn boek is acht jaar geleden verschenen en het beschrijft een oude vorm van meditatie, waarbij de persoon in kwestie in een glazen piramide ging zitten die van vier kanten energie zou aantrekken.

Het is niet dezelfde manier waarop ik het vaak doe, maar de overeenkomst is groot genoeg om er niet overheen te kunnen lezen. Zelf visualiseer ik altijd dat ik kracht onttrek uit de wanden van de piramide, maar hier lag de focus op het punt waar de zijden samenkomen, in de top van de piramide.

De persoon in kwestie sloot zijn ogen en visualiseerde dat de piramide begon rond te draaien, waardoor de warmte gelijkmatig van alle kanten kwam. Daarna ontstond er een straal vanaf de top die haar kracht gaf. Behalve Christiaan weet niemand dat ik dit geregeld doe en ik heb het hem zo’n vier of vijf jaar geleden verteld, enkele jaren nadat Josephs boek op de markt kwam.

Mijn tweede aantekening gaat over volledigheid. Doordat Eva uit Adam kwam, waren zowel Adam als Eva niet meer volledig. Sinds dat moment is iedereen uit hun nageslacht op zoek naar die volledigheid of de spreekwoordelijke deksel die op hun potje past.

Sommige stellen nemen genoegen met een gezamenlijke volledigheid van zeventig procent. Anderen streven naar de tachtig of negentig procent, maar vrijwel niemand haalt de honderd procent.

Vaak staat onze persoonlijkheid dat in de weg. We durven onszelf bij een nieuwe partner niet meteen bloot te geven en de partner heeft hetzelfde. Pas na jaren, wanneer we vastgeroest zijn of kinderen hebben, vervaagt die roze bril en zien we de realiteit.

Deze theorie is volgens Joseph de verklaring van het feit dat het kaalgeschoren tuintje bij de buurvrouw aantrekkelijker lijkt en de reden waarom mensen vreemdgaan. We doen dat niet omdat het ons aan liefde of geluk ontbreekt, maar omdat we van mening zijn dat we ergens anders meer volledigheid kunnen vinden.

In tegenstelling tot iedereen uit het nageslacht van Adam en Eva, zouden de vrouwen uit het nageslacht van Lilith zelf al een volledigheid bezitten. Die volledigheid is via het mitochondriale DNA van moeder op dochter doorgegeven en het maakt niet uit welk deel er bij iemand uit het geslacht van Adam en Eva ontbreekt, de dochters van Lilith hebben altijd het aanvullende deel. Zij zijn de deksel die op elke pot past.

Volgens de theorie van Joseph is het eng en verwarrend om iemand tegen te komen waarmee je die honderd procent kan halen. Je loopt op je tenen. Je wil alles goed doen. Tegelijkertijd ben je je bewust van je eigen tekortkomingen en weet je diep vanbinnen dat je met een winnend lot van de loterij te maken hebt.

Als onderbouwing voor zijn theorie verwijst Joseph naar verschillende personen uit de oudheid: de dochter van Nefertiti, een vrouw wier naam verloren is gegaan, maar waar veel verhalen over zijn gevonden, Hatsjepsoet en dus ook Arsinoë IV.

Over een periode van meer dan vijftienhonderd jaar beschrijven zij de volledigheid van de oermoeder zowel als een gave als een vloek. Ze konden hun aantrekkingskracht gebruiken om mensen aan hen te binden, maar zagen ook de pijn en het verdriet dat het vaak veroorzaakte.

Ook waren ze zich ervan bewust dat die aantrekkingskracht, of misschien beter gezegd, die afhankelijkheid van de ander om volledig te zijn, niet op henzelf van toepassing was omdat zij al volledig waren. Om die reden verkozen ze graag eenzaamheid boven liefde. Ze wilden liever alleen zijn, dan een ongelijkwaardige relatie hebben.

Ik probeer het met een grote korrel zout te nemen, maar hoe vaak ik er ook aan denk als een leuk verzonnen sprookje, het doet me onvermijdelijk aan Manon denken. En aan Lotte. En aan Christiaan. Fuck me.

Ik gooi het boek en mijn aantekeningen naar de hoek van de kamer, sta op en ijsbeer met een nieuw glas wodka in mijn hand. Waarschijnlijk doe ik nu exact waar Joseph op hoopte: twijfelen doordat ik herkenningspunten zie. Aan de andere kant, zijn boek is geschreven voordat hij überhaupt van mijn bestaan afwist, dus ik weet dat het niet naar mijn situatie toegeschreven kan zijn.

Al die gedachten zorgen voor een flinke prop watten in mijn hoofd en ik heb de behoefte om met iemand te praten, maar Andrea is niet thuis, Lotte komt morgen pas terug uit Parijs, Christiaan durf ik niet meer te vertrouwen en Sophie is te veel verbonden met dit onderwerp.

Verder heb ik slechts oppervlakkige contacten opgebouwd in Amsterdam. Mensen die ik zelf amper ken en die mij al helemaal niet kennen.

Zonder enig doel besluit ik om een stuk te gaan lopen. Ik trek mijn leren jack aan, kijk even naar m’n verwilderde spiegelbeeld en trek de deur van mijn kamer dicht.

De straten zijn grijs en verlaten, de perfecte weerspiegeling van mijn leven op dit moment.

Ik heb geen nieuw bericht van Lotte en Christiaan heeft niets meer laten horen sinds ik na dat bijzonder ongemakkelijke moment bij hem was vertrokken. Zou hij weten wat ik van hem weet? Waarschijnlijk niet.

Ik slenter in gedachten naar de drukte van de stad, loop langs luidruchtige cafés, geef onderweg een zwerver twee euro voor zijn zangkunsten en volg uiteindelijk een stel brallerige studenten een cocktailbar in. Terwijl ik een plekje zoek en oogcontact met de ober maak, wacht ik af wie als eerste het krukje naast me probeert te bemachtigen.

Als vrouw alleen een bar inlopen is altijd een uitdaging, zelfs als je niets aan je uiterlijk hebt gedaan, er verwaaid uitziet en schijt lijkt te hebben aan iedereen. Nu ik daar zo over nadenk is dat misschien juist wat drempelverlagend werkt, dat je eruitziet alsof alleen een goede neukbeurt je dag nog kan redden.

‘En wat kan ik voor deze dame inschenken?’

Hij bedoelt het goed, maar vanavond ben ik geen dame. ‘Een Long Island Iced Tea, alsjeblieft.’

‘Toe maar. Ik heb geleerd dat het een van de meest dodelijke cocktails is.’

Hij heeft geleerd. Wat een feest. Met een diepe zucht leg ik mijn vinger op de lege onderzetter en blaas een pluk haar uit mijn gezicht. Hij begrijpt de hint.

Er vliegen vijf flessen alcohol door de lucht en de ober, een slanke en lange jongen met een Braziliaans uiterlijk, topt de cocktail af met wat sweet & sour en een paar druppels cola voor de kleur. Hij schenkt ruim, wat ik met name vandaag goed kan waarderen.

Ik leg een briefje van twintig neer en zeg dat hij er straks nog eentje in mag schenken. Voordat ik goed dronken word, besluit ik het antwoord, dat ik eigenlijk al had kunnen geven toen ik uit haar auto stapte, naar Sophie te sturen.

Het zal ongetwijfeld niet zijn waar ze op had zitten wachten, maar ik ben er klaar mee. Josephs boek was onverwacht best interessant, maar als ik het relativeer, is het niet meer dan een horoscoop in de plaatselijke krant waarin je herkenningspunten ziet. Zodra je er waarde aan hecht, lijkt alles op jou van toepassing te zijn.

Het enige wat eng dichtbij kwam, was die piramide, maar hoe meer ik daarover filosofeer, des te groter acht ik de kans dat ik misschien iets heb gelezen over die manier van mediteren. Een subliminale boodschap die ik later bestempelde als iets dat ik zelf had verzonnen.

Als ik iets heb geleerd uit al die boeken van Christiaan, is het dat je herinneringen nooit moet vertrouwen als echte herinneringen. Je kan ze sturen, buigen en er meer of minder waarde aan toekennen of ze zelfs voor altijd laten verdwijnen. De menselijke geest is een vernuftig iets en in mijn geval, als ik dan toch aan zelfreflectie en zelfspot mag doen, iets waar ik zeker niet te veel waarde aan zou moeten hechten.

Ik slurp de laatste slok uit mijn glas als er iemand naast me komt zitten. Zonder dat ik opkijk weet ik wie het is. Onze blikken kruisten elkaar toen ik naar binnen liep en toen ik later om me heen keek, zag ik hoe hij herhaaldelijk een poging ondernam om oogcontact te maken.

Hij draagt een antraciet colbertjasje met daaronder een wit T-shirt. Ik schat hem eind twintig. Zijn prominente neus en langwerpige gezicht doen me denken aan mijn schoolreis naar Rome, maar misschien zijn het meer zijn fijne krullen en de gelijkenis met het Adonisstandbeeld die deze associatie opriepen.

Sinds Manon twijfel ik vaak over wie ik leuk vind. Ik denk dat ik meer op vrouwen val, maar soms zoen ik met mannen of fantaseer over wilde seks waarin ik keihard genomen word.

Ik weet dat hij wacht tot ik me naar hem omdraai of een opmerking maak, maar vandaag heb ik geen zin om de eerste stap te zetten. Misschien onderneem ik geen enkele stap en zuip ik alleen maar.

Hij wenkt de jongen achter de bar. ‘Ik wil graag een Margarita en zou je deze dame willen voorzien van een nieuw drankje?’

Daar gaan we weer. Hoe de fuck kan ik aan het universum uitleggen dat ik vanavond geen dame ben?

De ober zoekt oogcontact en ik knik. Natuurlijk sta ik open voor gratis alcohol.

Hij glimlacht, pakt een glas en wrijft een limoentje langs de rand.

‘Kom je hier vaker?’ vraagt de jongen naast me met een donkere stem.

Ik speel wat met mijn rietje en observeer hem via de spiegel achter de bar. ‘Dit is mijn eerste keer.’

‘Ik heet Mark.’

‘Ik ben Sophie.’ Geen idee waarom ik haar naam gebruik.

Hij schuift wat met de onderzetter. ‘Dat is een mooie naam. Sophia staat voor wijsheid in het Grieks.’

Ja dus, het is er zo een. ‘Heb je Grieks gehad tijdens je opleiding?’ vraag ik nonchalant.

‘Grieks, Latijn en een paar andere talen.’

Heel even dacht ik dat ik met hem mee naar huis zou gaan, maar zijn ego irriteert me nu al. De ober zet onze drankjes neer en ik sla de helft achterover. Ik probeer me voor te stellen hoe het gesprek bij de politie zal gaan morgen. Na de WhatsApp naar Sophie heb ik een bericht naar Tom gestuurd. Ik schreef dat ik weet wie er bij me heeft ingebroken en dat ik morgen om twaalf uur op het politiebureau langskom.

Hij wrijft met zijn arm over mijn rug. ‘En jij? Studeer je of werk je hier in de buurt?’

Ik sla de tweede helft van mijn Long Island achterover en duw het lege glas naar de ober. ‘Ik doe voornamelijk waar ik zin in heb, Mark,’ reageer ik, terwijl ik zijn kant op draai. Het is misschien gemeen, maar ik ben benieuwd hoe hij hierop reageert. Waarschijnlijk krijgt hij spontaan een stijve.

Zijn vingers zoeken het randje van mijn bh en in iedere andere situatie zou ik het spel naar een hoger niveau hebben getild, maar vandaag lukt het me niet. Ik moet denken aan die volledigheid waar Joseph over schreef. Ik duw zijn hand weg en draai weer naar de bar, waar mijn nieuwe Long Island wordt ingeschonken.

‘Drink je om dronken te worden? Dan doe ik met je mee,’ vraagt hij voorzichtig.

Ik wacht tot het glas op de bar wordt neergezet en neem weer een flinke slok. ‘Sorry Mark, je bent ongetwijfeld een aardige man en je ziet er best leuk uit, maar vanavond gaat het hem niet worden.’ Het is medelijden, ik weet alleen niet zo goed of het medelijden met hem is of met mezelf.

Zonder te wachten op zijn reactie, brul ik ‘ad fundum’, sla de rest van de cocktail achterover en laat me van de barkruk glijden. Ik groet de barman en loop licht aangeschoten naar buiten. Ik ben nog geen kwartier binnen geweest.

Voor de deur steek ik een sigaret op en kijk naar de drukte en de luid pratende mensen op het verwarmde terras. Samen met Lotte zou ik hiervan kunnen genieten. Urenlang lallen over nietszeggende onderwerpen. Discussiëren over de zin van het leven, haar studie, mijn werk, dromen over verre vakanties of over het liefdadigheidswerk dat ze volgende zomer graag wil gaan doen. Op de een of andere manier lijkt het allemaal zo ver weg. Er staat iets tussen, iets wat ik moet doen. Iets dat alles kan verstoren.

Op weg naar huis probeer ik iets te verzinnen om met Lotte te doen. Ze is gek op reizen en het lijkt me geweldig om haar een weekend mee te nemen naar Venetië of Marrakesh. Alleen moet ze eerst nog terugkomen uit Parijs. Misschien kan ik iets anders verzinnen, zoals een leuk etentje of samen naar de ijsbaan gaan en kunstschaatsen huren. Of naar de sauna waar we ons laten verwennen met een massage, een culinaire lunch en een pedicure.

Door de etalages onderweg komen er nog tientallen ideeën naar boven borrelen waarin Lotte elke keer centraal staat en het eigenlijk niet uitmaakt wat we gaan doen.

Ik kijk wel tien keer op mijn telefoon, baal er verschrikkelijk van dat ik niets van haar heb gehoord en loop uiteindelijk de trap bij Andrea op om vervolgens snel in slaap te vallen.

Naar mijn idee zijn er slechts een paar minuten voorbij als mijn telefoon trilt. Mijn arm tintelt door het liggen in een verkeerde houding. Het duurt even voordat ik mijn gevoel terug heb en ik mijn telefoon kan pakken.

Ik ga meteen rechtop in bed zitten als ik merk dat het een bericht van Lotte is. Het kost een paar seconden voordat ik haar foto begrijp.

Ze zit op een stoel met een touw om zich heen. Ze heeft ducttape over haar mond.

Haar ogen schreeuwen om hulp.

De tekst bij de foto is ondertekend met de initialen ML. Fucking Matthias Lang.

“We moeten praten.”

Godverdomme! Nee!

18

Radeloos

Er komt een golf misselijkheid opzetten en het lukt me net op tijd om mijn hoofd buiten de rand van mijn bed te krijgen. Slierten maaginhoud en dikke tranen kletteren op de Chinese loper.

Angstzweet over mijn hele lichaam. Ik hijg en schreeuw: ‘Nee! Godverdomme, nee!’

Ongecontroleerd laat ik me uit het bed en op mijn knieën vallen. De blik in haar ogen. Ze is radeloos en ze weet niet wat haar overkomt.

Ik wil haar vastpakken, zeggen dat het goedkomt. Dat ik het ga fixen. Dat ik mijn shit ga fixen. Maar hoe?

Ik zie Matthias voor me, vlak voor de inbraak.

Ik had nooit moeten wegrennen. Ik wil op hem inbeuken, hem pijn doen of misschien zelfs vermoorden. Het maakt niet uit of ik gepakt word.

Die ijzige kop van Katia Dubois. Heel even stel ik me voor hoe ik haar kaken uit elkaar laat spatten terwijl ik een bankschroef aandraai.

Ik heb nog nooit zo’n diepe haat gekoesterd en er is geen grens die ik nu niet wil passeren. Ze komen te dichtbij. Ze komen aan Lotte. Godverdomme, ze komen aan Lotte.

Huilend en schokkend kruip ik over de vloer. Ik moet bellen. Waar is mijn telefoon. Wie moet ik bellen. Kan ik Tom bellen?

Wat gaan ze met Lotte doen als ik hem bel? Waarom zetten ze me op deze manier onder druk? Hoe laat is het? Hoe fucking laat is het? Ik eindig weer bij mijn bed, veeg de tranen uit mijn ogen en probeer de tijd te lezen. Half elf. Ik heb echt lang geslapen.

Hoe kunnen ze Lotte hebben? Ze zou pas vandaag thuis komen. Of was het gisteren? Ik moet Anne bellen, maar ik heb haar nummer niet. Dan Sophie.

Met bevende vingers klik op haar naam. De telefoon gaat over en over en eindigt met haar voicemail. Nee.

De tranen rollen nog harder over mijn gezicht. Ik voel Lottes ademhaling, haar hartslag. Ik knijp zo hard als ik kan in mijn dekbed en vervloek de hele wereld. Ik moet iets doen.

Mijn spijkerbroek. Ik trek hem snel aan, schiet in een shirt en meteen daarna in mijn jas.

Snel controleren, ja, ik heb mijn sleutels.

Met een rotvaart vlieg ik naar beneden. Ik spring langs het verbaasde gezicht van Andrea en glij slippend de straat op.

Na een paar tellen realiseer ik me dat de fiets sneller is, dus ik ren terug, probeer met trillende handen het slot los te maken en trap daarna zo hard als ik kan naar Sophie.

Straten schieten onder me door en de harde regen snijdt in mijn gezicht.

Ik negeer elk rood stoplicht. Soms pak ik de stoep, soms het fietspad en soms schiet ik tussen auto’s door.

Na een paar minuten sta ik bij haar voordeur. Ik druk op de bel en meteen daarna probeer ik haar te bellen op haar mobieltje.

Het enige wat ik hoor is de wind op de achtergrond en daarna opnieuw haar voicemail. Ik laat me op de stoep zakken. Wat kan ik in hemelsnaam doen?

Ik haal Lottes foto weer tevoorschijn op mijn telefoon en net als ik keihard wil gillen, hoor ik mijn ringtone.

‘Sophie, ze hebben Lotte! Waar ben je?’

Het is even stil. ‘Ik ben op mijn werk, wat is er?’

‘Matthias. Hij heeft mijn huisgenote ontvoerd, je moet me helpen.’

‘Waar ben je?’

‘Bij jou voor de deur.’ Ik snik een traan weg. ‘Kan je alsjeblieft hierheen komen?’

‘Ik kom er nu aan.’ Ze hangt op.

Mijn fiets ligt schuin tegen haar gevel en ik krabbel overeind om hem op slot te zetten.

Er lopen mensen met grote paraplu’s voorbij die vreemd naar me kijken, maar niets zeggen. Ik wrijf het kleddernatte haar uit mijn gezicht en ga opnieuw op haar stoep zitten. Ik schok en ril terwijl ik probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen.

Ik ben terug bij af. Alles wat ik aanraak, gaat kapot of dood. Waarom heb ik in hemelsnaam een kamer bij Lotte gehuurd? Ik had ook direct terug kunnen gaan naar Andrea, daar had ik mijn oude en vertrouwde zolderkamer en was ik niemand tot last.

Maar nee, ik moest zo nodig weer iemand dichtbij laten komen, zelfs nadat ik had ervaren hoe catastrofaal dat kon uitpakken. Ik vecht tegen een nieuwe stroom van tranen, maar er is geen beginnen aan. Het zoute vocht stroomt over mijn gezicht en door mijn bijholten.

Met een paar vegen op mijn telefoon haal ik opnieuw het bericht van Lotte tevoorschijn. Ze zit in een grote ruimte. Ik zoom in op haar ogen en ze staart recht in de camera, alsof ze letterlijk vraagt of ik haar wil helpen.

Het bericht van Matthias: “We moeten praten.” Ik kan slechts gokken naar wat hij wil en de waarschuwingen van zowel Sophie als Joseph echoën in mijn hoofd: ‘Het is niet het type bedrijf dat met zich laat sollen. Ze doen alles om te krijgen wat ze willen. Als het nodig is, gaan ze over lijken.’

Toen ze dat zeiden, ging ik ervan uit dat het figuurlijk was, maar hoe gestoord moet je zijn om bij iemand in te breken om een huisgenote te ontvoeren.

Met me ‘praten’, zouden ze daarmee een grote wisseltruc bedoelen? Want als dat zo is, doe ik het meteen. Het interesseert me werkelijk geen fuck wat ze met me doen, zolang Lotte maar vrijkomt.

Mijn ogen schieten over de straat. Sophie is nog nergens te bekennen. Uit een impuls tik ik terug. “Ik wil garanties hebben.” Misschien is het dom of naïef. Misschien had ik moeten wachten op Sophie. Misschien, misschien, misschien.

Ik zucht naar mijn verzonden tekst. Hij is aangekomen, maar nog niet gelezen. Ik leg de bal bij Matthias. Hij heeft me klem, maar het maakt me niet meer uit.

Jemig, ik zit mijn nagels op te vreten. Ik probeer mezelf bij elkaar te schrapen. Al die emotie is nergens goed voor. Ik moet helder nadenken. Voor Lotte.

Een paar minuten later rijdt Sophie de straat in. Ze parkeert aan het eind van het blok en loopt gehaast mijn kant op.

Op mijn telefoon zie ik dat Matthias mijn bericht heeft gelezen.

Ik spring bijna letterlijk in Sophies armen. Ze knuffelt mijn verdriet, wrijft over mijn rug en mompelt een paar troostwoorden. ‘Kom snel mee naar binnen, je bent helemaal doorweekt.’

In de gang laat ik mijn jack op de grond vallen en trap mijn schoenen uit. Meteen daarna worden mijn knieën week en jank ik de hele teringbende bij elkaar. Grote halen, diepe pijn en vanuit mijn ziel.

Sophie pakt een handdoek en sleept me mee naar de bank. Ze wrijft mijn haar opzij en poetst de tranen van mijn gezicht. ‘Je had het over een huisgenote. Leg het nog eens uit, want je was helemaal in paniek. Wat is er met je huisgenote?’

Ik laat haar het bericht van Lotte zien. ‘Jezus, Lara. Dat is niet normaal.’

Ik knik, haal mijn neus op en huil opnieuw.

‘Arme Lotte.’ Sophie slaat haar arm om me heen en trekt me tegen zich aan.

‘Ze is zo onschuldig.’ Dat meen ik. Lotte is het type dat zich druk maakt om het scheiden van afval. Ze loopt mee in protestmarsen voor inclusiviteit, diversiteit, rassengelijkheid en vecht tegen elke andere vorm van ongelijkheid. Lotte is alles wat ik niet ben. Ze is vanbuiten fantastisch mooi, maar haar innerlijk is zoveel mooier. Dat maakt het zo oneerlijk dat juist zij het slachtoffer moet zijn van alle shit die ik veroorzaak.

‘Wat wil je doen?’

‘Ja, wat kan ik doen? Het lijkt er niet op dat ik een keuze heb.’

Sophie onderzoekt mijn gezicht. ‘Gisteren schreef je dat je naar de politie wilde gaan. We zouden dat nu kunnen doen. Je hebt haar foto. De situatie is ernstig genoeg. Maak trouwens snel een screenshot en stuur ook het bericht naar me door.’

‘Ja shit. Goed idee.’ Ik stuur de foto door naar Sophie en maak een screenshot. ‘Er staan alleen initialen bij zijn bericht en het is verstuurd vanaf Lottes telefoon. De politie kan hier niets mee, lijkt me.’

‘Ik vrees dat je gelijk hebt.’

Er komt geen reactie van Matthias en ik laat Sophie zien wat ik had getikt.

Ze leest het, kijkt me aan en bestudeert opnieuw het scherm. ‘Garanties? Maar waar denk je dan aan?’

‘Dat leg ik je zo uit. Mag ik eerst een glas water en iets kleins te eten? Een cracker of zo? Mijn maag is overstuur.’

Sophie schiet van de bank en trekt een lade van haar kookeiland open. ‘Wil je iets op de crackers?’

‘Nee, droog is goed. En wat water.’

Terwijl Sophie in de keuken bezig is, hoor ik in gedachte weer zo’n nutteloze uitspraak van mijn vader. “Als je alles loslaat, heb je twee handen vrij om je toekomst te bepalen.” Hij zei dit, uiteraard vanaf de bank, als iemand in een film in een ogenschijnlijk hopeloze situatie was terechtgekomen.

Zelf ontweek hij elke uitdaging in zijn leven. Toch moet ik precies nu aan die uitspraak denken.

Ik probeer inderdaad al jaren vast te houden aan mijn anonimiteit en ik kies er elke keer weer voor om met niemand over Jade te praten. Thuis werd zij eruit geslagen. Manon vertrouwde ik voor de volle honderd procent en toch hield ik Jade voor haar achter. Lotte weet alleen dat ik vroeger een psychiater bezocht, maar dat zou allerlei redenen kunnen hebben. Ze is ook niet het type dat gaat graven in mijn verleden, daar is ze te lief voor.

De enige twee personen met wie ik er openlijk en vrijwillig over heb gesproken, zijn Christiaan en Gabriël. Met Gabriël lunch ik altijd samen op de uni. Hij kijkt me nooit raar aan, vormt nooit een mening en accepteert wie ik ben. Bij Christiaan heb ik gemengde gevoelens. Hij wilde details en ik deelde die.

Maar verder? Nee, verder wist niemand van Jade. Met niemand deelde ik iets over de stem in mijn hoofd. Misschien had mijn vader inderdaad gelijk toen hij zijn wijsheid ongevraagd in het universum lanceerde. Ik hield haar altijd met beide handen beet, waar ik ook ging en wat ik ook deed. Ik liet haar nooit los.

Toen ik voor de eerste keer met Sophie en later ook met Joseph over Eurogentech sprak, was het duidelijk dat iedereen uit was op Jade. Mijn geheim was hun doel. Zelfs Christiaan was bereid om haar te verkopen voor een smak geld.

De gekte waarmee ik werd geboren, de vloek die mijn jeugd verpestte, ik heb haar altijd willen verstoppen, maar misschien is dit het moment dat ik haar los moet laten. “Als je alles loslaat, heb je twee handen vrij om je toekomst te bepalen.”

Ik ga Jade loslaten door mezelf over te geven aan Eurogentech. Niet meer verstoppen, maar de vijand recht in zijn ogen kijken.

‘Je moet me helpen,’ zeg ik tegen Sophie, die met een glas water en een bord vol toastjes komt aanlopen.

Ze zet het op tafel en gaat weer naast me op de bank zitten. ‘Wat ben je van plan?’

‘Ik ga met een gps-tracker bij hen naar binnen en speel het spel mee, maar alleen onder de voorwaarde dat Lotte vrijkomt.

Zodra ik binnen ben, moet jij de locatie van mijn tracker doorgeven aan de politie. Daarbij moet je de naam Tom Grainger noemen. Het is een wilde gok, maar ik geloof dat hij wel te vertrouwen is. Lotte kan achteraf haar verklaring geven en jij kan hen vertellen dat ik daar vastzit.’

Terwijl ik een hap van mijn cracker neem tikt Sophie bedrukt met haar wijsvinger tegen haar lippen. ‘Er zitten best wat haken en ogen aan dat plan.’

‘Zoals?’ vraag ik met een volle mond.

‘Nou, om te beginnen lijkt het me zeer onwaarschijnlijk dat Lotte een verklaring kan geven over wie haar heeft ontvoerd. Matthias zal haar vast geen visitekaartje geven. En als ze die tracker vinden, zit jij vast en hebben wij geen locatie.’

‘Die vinden ze niet.’

‘Dat weet je niet, Lara. Ze zijn echt niet gek.’

‘Die gok moet ik nemen. Ik ga niet stilzitten terwijl Lotte daar vastzit. Uiteindelijk willen ze mij hebben, dus als ik mezelf overgeef, is er voor hen geen reden om Lotte vast te houden.’

‘Ook dat is een aanname.’

‘Heb jij een beter idee dan? Zowel jij als Joseph zeiden dat naar de politie gaan niets zou uithalen. We hebben de locatie van Lotte niet. De oplossing zit in die locatie en die kunnen we alleen krijgen als ik daarvoor zorg.’ Ik sta op, prop een cracker in mijn mond en loop naar het raam van de woonkamer.

Sophie trekt haar schouders omhoog en zet de schotel op de salontafel. ‘Weet je het heel zeker?’

‘Het is inderdaad een plan met haken en ogen, maar ik ga dit doen. Ik ga zo die tracker kopen en daarna probeer ik af te spreken met Matthias. Als ik jou dan doorstuur hoe jij die tracker kan volgen, kan jij de locatie weer delen met Tom Grainger. Wil jij me daarbij helpen?’

‘Natuurlijk help ik daarmee.’

Eindelijk heb ik een plan. Het is niet het beste plan en er hoeft maar iets te gebeuren of het valt in duigen, maar ik kan zo snel niets beters verzinnen. ‘Bedankt.’ Ik sla mijn armen om haar heen. ‘Dan ga ik er vandoor. Ik heb genoeg voor te bereiden.’

Sophie loopt achter me aan als ik in de gang mijn jack van de grond pak en aantrek. Ik zoek mijn sleutels en controleer of mijn telefoon in mijn broekzak zit. Verder had ik niets bij me.

‘Doe voorzichtig.’

Ik moet erom lachen, er is niets voorzichtigs aan dit hele plan. Het is misschien wel het meest belachelijke plan dat ik ooit heb gemaakt. ‘Altijd,’ lach ik. ‘Wat kan er nou verkeerd gaan, toch?’ Ik trek de deur open, loop naar buiten en haal mijn fiets van het slot.

‘Ik meen het, Lara.’

‘Ik ook.’ Ik klim op mijn fiets, op weg naar huis en een onzekere toekomst.

Een klein uur later stap ik bij Andrea binnen. Ik heb de trackers aangeschaft en op de hoek van de straat bij de bakker een paar croissantjes gekocht. Andrea staat in de gang. Door de blik in haar ogen weet ik dat ze vragen heeft, maar ze straalt met name bezorgdheid uit.

‘Meisje…’ zegt ze. ‘Waar ben je allemaal mee bezig? Moet ik me zorgen maken?’

Het liefst wil ik liegen, zeggen dat het goed gaat en doorlopen naar mijn kamer, maar ik omarm haar mollige lichaam en sluit mijn ogen.

Terwijl ze me tegen zich aan drukt, denk ik aan de fabel van Joseph, over hoe sterk en krachtig het nageslacht van Lilith zou moeten zijn. Vanochtend kotste ik mijn maaginhoud uit toen ik de foto van Lotte zag, bij Sophie zat ik te janken en nu vecht ik opnieuw tegen mijn tranen. Als dit niet het indirecte bewijs is dat hun verwachtingen totaal ongegrond zijn, weet ik het niet meer. Dochter van Lilith, huilebalk, emotioneel wrak en gespecialiseerd in het verneuken van ieders leven. Die beschrijving waren ze destijds vast vergeten.

Andrea sleept me mee naar haar woonkamer en duwt me in het doorgesleten kussen. ‘Zit je in de problemen?’ Haar stem klinkt alsof ze nog altijd zware shag rookt, al weet ik dat ze daar jaren geleden mee gestopt is.

Ik bevestig haar vragende ogen. ‘Een vriendin van mij… door mij.’

‘Een vriendin of je vriendin?’

Andrea heeft me op mijn kwetsbaarste momenten meegemaakt. De eerste keer dat ik Manon meenam naar mijn zolderkamer. Onze nucleaire verliefdheid en later de explosie van verdriet toen Manon er niet meer was. ‘Technisch gezien gaat het over mijn huisgenote.’

Ze lacht en haar hele lichaam kraakt mee. ‘Je hebt in ieder geval je humor nog, dat is een goed teken. Wil je erover praten?’

‘Het is een te belachelijk verhaal.’

‘Vertel alleen wat je wil vertellen en laat achterwege wat je achterwege wil laten. En als je van mening bent dat ik ergens bij kan helpen, dan vraag je om hulp.’

‘Het klinkt zo simpel als je het zo zegt.’

‘Soms maken we dingen gecompliceerder dan nodig,’ reageert Andrea. ‘Ik ben daar te oud voor, meisje. Ik doe niet meer aan gecompliceerd.’

Net als ik wil reageren, gaat mijn telefoon over. Tom Grainger. Kut, het is kwart over twaalf. Ik zou bij hem langsgaan. Mijn duim hangt boven het scherm en heel even twijfel ik, maar toch druk ik hem weg. Het kost moeite om mijn focus terug te krijgen en ik realiseer me dat ik op het punt stond om Andrea alles te vertellen, maar dan betrek ik weer iemand bij mijn bullshit. Nee, ik moet dit niet doen. Ik moet dit zelf oplossen.

Ik sta op. ‘Sorry Andrea, ik weet dat je het goed bedoelt en dat waardeer ik, maar ik moet hier zelf uitkomen.’ Spontaan word ik weer overvallen door een immens verdriet. Godver, ik word gek van mezelf.

Vanuit de deuropening lijkt Andrea nog droeviger. ‘Wat je ook doet, zorg dat je jezelf nooit verliest, meisje.’

Met dat in gedachten loop ik de trap op, bij elke trede lijkt mijn gewicht zwaarder te worden. Ik laat me op mijn bed ploffen en pak de foto van Lotte erbij. Matthias heeft nog altijd niet gereageerd, maar ik kan niet langer wachten. “Jij wint, maar alleen als Lotte veilig vrijkomt.” Ik druk op versturen en staar naar het scherm.

Er verschijnen meteen twee blauwe vinkjes bij het bericht. Mijn hartslag schiet omhoog. Ik zie dat er wordt teruggeschreven, het typen stopt, zonder dat er iets is verstuurd, en gaat daarna verder.

Het blijft bijna een minuut stil.

“Over twintig minuten sta je voor je oude huis.”

Volledig in shock absorbeer ik de impact. Twintig minuten. Dat ga ik nooit redden. Het kost me bijna een kwartier om daar te komen.

“Ik heb meer tijd nodig.”

Ik ruk de verpakking van de trackers en open mijn MacBook. Hoe werkt dit? Mijn handen trillen als een gek.

Ik moet de Airtags bij mijn iPhone houden en ze daarmee registreren. Er valt er eentje op de grond en ik vervloek mezelf terwijl ik hem opraap.

Ik volg de instructies en sync de eerste. Terwijl die paired, komt er weer een bericht binnen.

Opnieuw een foto van Lotte.

Haar keel wordt dichtgeknepen met een touw. De paniek in haar ogen.

Dit trek ik echt niet. “Nog achttien minuten.”

Ik wil krijsen van wanhoop, maar er komt slechts een pruttelgeluid uit mijn keel.

Ik trek de tweede verpakking open en probeer ook die zo snel mogelijk te syncen.

Tussendoor kijk ik om me heen, wat kan ik meenemen? Ik trek alles uit mijn rugzak en prop er de kleding in die Lotte voor me had meegenomen.

De eerste tracker stop ik onder in mijn rugzak. Die mogen ze vinden.

De tweede vlecht ik met de hanger onder in mijn haar. Nadat de derde gepaired is trek ik mijn rechterschoen uit.

Ik leg de tracker erin en trek mijn sneaker weer aan.

Daarna deel ik mijn locatiegegevens met Sophie en tik een bericht. “Bel over twee uur de politie en geef ze mijn locatie. Niet meer reageren. Ik verwijder je als contact.”

Vlak voordat ik de kamer uitren, druk ik op de knop. Plan B. De printer die ik van Andrea voor mijn werk mocht lenen piept. Het papier is op.

Mijn telefoon zegt dat ik nog dertien minuten heb. Godver. Geen tijd meer. Fuck.

Ik pak mijn tas en kijk naar mijn bed, de punaises in het plafond, de brandplekken in het kozijn en de smerige Chinese loper op de grond. Is dit de laatste keer dat ik hier ben? Kom ik ooit terug? Ga ik Lotte redden of verzuip ik mezelf in het zoveelste drama in mijn leven?

Ik trek de deur dicht en loop langzamer naar beneden dan zou moeten. Het is heftiger dan ik me had voorgesteld. Dit is een vaarwel.

Onderaan de trap staat Andrea. Het is alsof ze weet wat ik ga doen en ze kijkt op een manier die mijn ziel uiteenscheurt. Ja, ik ga het doen. Ja, ik ga iets stoms doen, maar ik moet het doen. Ik geef haar een kus op haar voorhoofd en trek de deur achter me dicht.

19

Stap in de duisternis

Tijdens de diagnostische fase van onze therapie, waarin Christiaan probeerde grip te krijgen op mijn dissociatieve identiteitsstoornis, stelde hij vier verschillende hokjes vast. Het eerste noemde hij het Lara-hokje. Dat is de situatie waarin ik helemaal alleen ben. Jade is er niet en de gedachten in mijn hoofd zijn van mij. Tot mijn zevende was dit het enige hokje dat ik kende.

Christiaan vertelde dat de meeste mensen alleen in dat eerste hokje leven, van hun geboorte tot ze sterven. Die andere hokjes zorgden ervoor dat hij een baan had, grapte hij weleens.

Het tweede op zijn lijst was het Lara Jade-hokje. Hij vergeleek dat altijd met mij als de bestuurder van een auto en Jade die op de passagiersstoel zit. Ze is er, ik voel haar, ik kan met haar praten, maar ik ben degene die bepaalt welke kant we oprijden.

Wat hij met name interessant vond in deze fase was dat ik Jade ruimtelijk ervaarde. Bij zijn andere patiënten was er alleen een stem in het hoofd, terwijl Jade in deze fase meer om me heen hangt.

Ik noem haar voor het gemak vaak de stem in mijn hoofd, maar dat is niet hoe ik het ervaar. Jade kan naast me staan, voor me staan, in de keuken aanwezig zijn of bij wijze van spreken het dakterras oplopen, terwijl ik beneden op de bank een boek lees. Ik zie haar niet letterlijk, maar ze is er. Soms in volledige stilte en soms maakt ze geluidjes als reactie op de muziek of opmerkingen over de gesprekken die om ons heen plaatsvinden.

Ik heb naast Christiaans studiemateriaal wel honderd andere boeken gelezen en stapels wetenschappelijke studies verslonden, maar dit is dus iets waar ik uniek in lijk te zijn.

Het derde hokje is het Jade Lara-hokje. Dat is een fucking eng hokje, want ik ben alle controle kwijt en het is Jade die ons aanstuurt. Ik ben de bijrijder geworden. Mijn bewegingen zijn mijn bewegingen niet meer. Ik praat, maar het zijn niet mijn woorden die uit mijn mond komen.

En dan hebben we nog het laatste, het vierde hokje. Dat is alleen voor Jade. Voor mij is dat een complete black-out. Geen idee wat er gebeurt, ik ben er niet bij.

De laatste keer dat ik hokje drie en vier heb ervaren, was toen ik door Lucas werd aangevallen. Hij smeet me op de grond alsof ik een lappenpop was. Daarna leunde hij met zijn volledige gewicht op mijn keel.

Het maakte niet uit dat ik hem sloeg, schopte en krabde, hij wist dat ik niet tegen hem opgewassen was. Ik kon geen kant op. Het lukte me niet om te gillen en ik kon me niet verzetten toen hij mijn shirt opentrok en zijn gore klauwen over mijn borsten liet glijden.

Die avond begon de grootste nachtmerrie van mijn leven en tijdens de vele avonden daarna herleefde ik de details en werd ik soms gillend, soms huilend, maar altijd badend in het zweet en happend naar adem wakker.

Het begint altijd met fysieke pijn. De ruk aan mijn haar, de klap tegen mijn hoofd en de steentjes van het grindpad die in mijn huid snijden. De schop in mijn buik. Het vechten voor adem. Zijn vuist die mijn oog verplettert en het kraken van mijn ribben.

De metalen smaak van bloed en – dat was misschien nog wel het engste – de leegte in zijn ogen. Zijn ogen waren dood. Ze straalden geen plezier of enige vorm van sensatie uit.

Hij was het type dat op jonge leeftijd zijn hond opensneed, puur omdat het kon. Of het type dat op een gruwelijke wijze zijn ouders vermoordde, omdat de gelegenheid er was. En toen, op dat moment, was ik zijn slachtoffer. Misschien had ik iets gezegd tijdens onze groepssessie, of was het juist omdat ik de enige was die luisterde.

Niemand weet het.

Toen ik zijn onverschillige blik zag, wist ik dat ik zou gaan sterven. Uit alle macht deed ik een laatste poging, maar mijn spieren verslapten en diep in mijn borstkas vochten mijn longen om zuurstof.

Vlak voor ik het opgaf, schoof ik naar het derde hokje. Jade-Lara. Ik zat naast Jade, die achter het stuur had plaatsgenomen. De pijn was weg. De druk op mijn keel was weg. Het was niet meer mijn lichaam dat moest incasseren en de radeloosheid uit mijn ogen verdween. Volledige rust.

Op dat moment plooiden zijn mondhoeken en fonkelden zijn ogen, de eerste keer dat ik die avond enige vorm van emotie zag.

Hij moet gedacht hebben dat ik dood was. Ik dacht hetzelfde, dat mijn geest naast mijn lichaam hing, klaar om naar die fucking hemel te gaan die ik mijn hele jeugd had vervloekt.

Jade ving de pijn op en nam de regie. Mijn spieren spanden aan, de adrenaline gierde door mijn lijf en vanuit het diepste punt van mijn ziel borrelde een intense haat op.

Haar uitspraak kwam op een manier die alleen ik kon horen, maar het was alsof de grond openbarstte en een legioen demonen tegelijk datzelfde woord uitspraken: “Sterf.”

Een gekartelde uitspraak die ze via zijn ogen diep naar binnen stak, ronddraaide en daarna meedogenloos heen en weer bewoog. Hij kromp ineen. Volledig in paniek.

Zijn handen schoten ongecontroleerd naar zijn borst en koele lucht vloog door mijn keel.

Jade duwde zijn lichaam van ons af alsof hij een lappenpop was en voor ik besefte wat er was gebeurd, schoot ik naar het vierde vakje.

Toen ik wakker werd, wist ik dat hij dood was. Dat was alleen niet waar ik van schrok. Ik huilde, maar niet omdat ik was aangerand en ook niet omdat ik in elkaar was gebeukt. Het was de pijnlijke gewaarwording dat ik alleen was. Na bijna vijftien jaar samen te zijn geweest, zat ik weer in het eerste hokje. Ik had het overleefd, maar mijn kostbaarste bezit was er niet meer. Jade was weg. Volkomen in paniek rende ik het park uit.

Nadat ik hijgend thuiskwam en mezelf voor de spiegel inspecteerde, dacht ik even dat het een droom was geweest. Er klopte helemaal niets van.

Ik drukte op de plek waar mijn ribben waren gebroken, het deed me niets. Mijn linkeroog, ik weet nog dat ik er eerst wazig mee zag en daarna helemaal niets meer, kon ik ineens weer gebruiken. In de spiegel zag ik alleen een paar schrammen op mijn wang. Verder niets.

Onder de douche wreef ik voorzichtig over schaafwonden en een paar klonten geronnen bloed. De meest fysieke herinneringen aan die avond, werden als een gore, rode nachtmerrie door het doucheputje opgeslokt om vervolgens te verdwijnen.

Ik heb vaak nagedacht over wat er is gebeurd. Vaker dan ik wilde. Maar het is niet uit te leggen. Er is geen enkele rationele verklaring voor wat ik die nacht heb meegemaakt. Het is veel logischer om te zeggen dat ik het heb gedroomd, dat ik op mijn hoofd ben gevallen en dat de werkelijkheid vermengd was met een zieke gedachte of een herinnering aan een of andere horrorfilm.

Ik snap het niet, maar ik weet wel dat ik die bewuste avond een afspraak heb gemaakt. Een afspraak met mezelf. Ik wilde nooit meer in zo’n situatie terechtkomen. Hokje drie en vier waren vanaf dat moment verboden terrein.

Toen Jade na een paar dagen terugkwam, sprak ik het opnieuw uit. Hardop, voor de spiegel. Hokje drie en vier zijn verboden terrein.

Het is vreemd om mijn oude straat in te rijden. Normaal zou ik de deur van het fietsenhok openduwen, via de trap naar boven lopen, even gezellig kletsen met Lotte of, als ik naar mijn maag zou luisteren, iets te eten zoeken.

Mijn chauffeur lijkt er al te staan, er staat een auto met knipperende lichten voor onze deur. Ik rij de stoep op, vlieg van mijn fiets, loop langs de auto en zoek naar herkenning in zijn gezicht.

Op de een of andere manier had ik een FBI-achtig busje verwacht. Donkergetinte ramen, een gespierde gast met kort stekelhaar en een grote, zwarte zonnebril. Misschien heb ik te veel Amerikaanse series met dat soort stereotypen gezien en gaat het er in het echt anders aan toe, want deze man lijkt meer op een stoffige verkoper uit een goedkope schoenenwinkel.

Ik trek de sleutel uit mijn slot en loop naar de auto. Zijn raam zoemt naar beneden.

‘Lara Cains?’

Ik trek het portier open, ga zitten en net op het moment dat ik een kutopmerking wil maken over zijn uiterlijk en dat hij kan bellen dat ze Lotte mogen vrijlaten, begint hij iets op zijn dashboard in te tikken.

Stelletje grappenmakers, ze hebben een Uber gestuurd. ‘Wat is de bestemming ook alweer?’ Hij fronst in zijn achteruitkijkspiegel. ‘Isolatorweg 17?’

‘Ja, dat klopt.’ Snel daarna zoek ik de straat op in Google Maps. Het is een bedrijventerrein in Amsterdam West.

Ik zie op Streetview bij nummer 17 niet het pand waarvan ik me kan voorstellen dat het van Eurogentech is. Wat heeft dit nu weer te betekenen?

Gefrustreerd tik ik een bericht naar het nummer dat ik had onthouden. “Ze hebben een Uber gestuurd. Zou jij aan Tom willen doorgeven dat ik ben opgehaald door een Mazda CX-5 met kenteken 87-XHD-4. Misschien kan hij via de betaalgegevens een naam achterhalen. Hij zet me af op Isolatorweg 17. Niet reageren op dit bericht.”

Ik verwijder het bericht en mijn ademhaling, die versneld was door het gehaaste fietsen, komt langzaam tot rust. Er lopen een paar zweetdruppels over mijn gezicht en mijn shirt plakt aan mijn huid.

Ik draai het raam op een kier en omarm de frisse wind die langs mijn gezicht streelt. Mijn maag knort als een gek. Buiten de twee crackers bij Sophie heb ik de hele dag niets gegeten. Ik laat mijn hoofd tegen de leuning ploffen, doe mijn ogen dicht en laat me de rest van de rit heen en weer wiegen. Lotte zal vast nog niet vrij zijn, dat doen ze waarschijnlijk pas nadat ik gearriveerd ben.

Dat idee beangstigd me. Zou ze nog vastgebonden zitten en wat hebben ze haar verteld? Zou ze überhaupt weten dat ze haar gebruiken om bij mij te komen? Hoe zouden ze haar gepakt hebben? Zaten ze in onze woning te wachten of werd er aangebeld en is ze overmeesterd?

Ik hoop dat ze geen pijn heeft. Ik hoop het voor haar, maar ook voor Eurogentech, want ik ben bereid om terug te komen op de belofte die ik mezelf heb gedaan. Als Lotte hier niet snel en ongeschonden uitkomt, gaan hokje drie en vier weer open.

Na een minuut of tien draaien we van de snelweg af en schuiven we naar de parallelbaan. Bij het Ibis hotel slaan we rechtsaf. De auto remt af en de chauffeur draait zijn raam open.

‘We zijn er!’

Mijn hartslag versnelt en ik staar naar de ingang. Het pand is donker. Op plekken waar ik half naar binnen kan kijken, staan lege archiefkasten tegen de muur, afgewisseld met loshangende posters. Alles is slecht onderhouden. Afgebladderde verf en uit een openstaand raam hangt een rokerig gordijn met grote gaten erin. Een echt horrorpand.

Ik bedank de chauffeur, stap uit en wacht tot hij is weggereden.

Vlak bij de voordeur hoor ik een motor starten. Een busje schiet met piepende banden van de parkeerplek en voor een fractie van een seconde verwacht ik dat hij me aan zal rijden. Het voertuig stopt vlak naast me. De schuifdeur vliegt open en vier grote handen trekken mij naar binnen.

‘Godverdomme, wat is dit?’

Twee mannen met bivakmutsen. De auto trekt hard op en ik val tegen een van de mannen aan. Er wordt een zak over mijn hoofd getrokken en mijn handen worden op mijn rug gedraaid.

‘Jezus, doe normaal. Dat doet pijn.’

Een ratelend geluid en plastic snijdt in mijn polsen. ‘Controleer haar tas,’ zegt de man die me omhoogtrekt en tegen de achterkant van de bank aanduwt. ‘Ik heb hier alvast een telefoon.’ Zijn handen vliegen over mijn lijf en doorzoeken mijn zakken.

‘Gast, doe normaal. Blijf van me af.’

‘Als je meewerkt, gaat dit een stuk sneller,’ reageert hij nors. ‘Wie weten hiervan af?’

Ik probeer me te verzetten, maar kan geen kant op. ‘O, even nadenken,’ zeg ik. ‘Katia Dubois en Matthias Lang, ken je die? Misschien wil je ze even een belletje geven, dat ze mijn huisgenote kunnen laten gaan.’

Hij haalt zijn neus op. ‘Hier heeft ze verder niets, en jij?’

‘Een Airtag. Wat wilde je daarmee doen?’

Er volgt een klopgeluid. ‘Zo stoppen,’ zegt de man die me gefouilleerd heeft.

‘Is goed,’ reageert een doffe stem.

We volgen een paar keer een flauwe bocht, pakken voor driekwart een rotonde, lijken een U-bocht te nemen en stoppen op een plek waar ik geen ander verkeer meer hoor. De deur schuift open en naast de auto klinkt het geluid van metaal op steen.

‘Gooide je nou mijn telefoon naar buiten? Wat een stelletje mongolen zijn jullie. Je had hem ook uit kunnen zetten.’

De deur schuift tot mijn frustratie zonder dat ze iets zeggen dicht en de auto trekt op. Een van de twee mannen humt beamend en de ander gniffelt.

Echt serieus, als dit pas het begin is, wat staat me dan in hemelsnaam te wachten. ‘Wat zitten jullie nou te lachen? Krijgen jullie hier een kick van? Jonge vrouwen ontvoeren? En waar gaan we heen? Is het ver? Hebben jullie Katia een bericht gestuurd of gebeld, dat ze Lotte kan vrijlaten?’

Ze houden nog altijd hun mond en na een minuut of twee versnellen we. Ik gok dat we de snelweg oprijden, maar ik heb geen idee waar we precies zijn. We hebben te veel bochten genomen en het lijkt erop dat we via een omweg en veel onnodige uitwijkingen naar onze bestemming reizen.

Ik baal van mijn telefoon, niet zozeer vanwege het geld of hoeveel tijd het kost om alles weer opnieuw te moeten installeren, maar omdat ik afhankelijk ben van de overgebleven Airtags. Die werken alleen als er een andere iPhone in de buurt is, zodat die hun locatie kan doorgeven. Als dat plan mislukt, hebben zowel Tom als Sophie geen idee waar ik ben.

‘Kunnen jullie doorgeven dat ik veel honger en dorst heb? Jullie hebben me vanochtend uit mijn schoonheidsslaap gehaald en ik heb nog niet ontbeten. En als ze dan toch iets laat bezorgen, laat Katia er dan twee Happy Meals bij bestellen. Hebben jullie ook wat.’

Opnieuw geen enkele reactie. Eikels.

Ik hoor het getik van de knipperlichten en snel daarna schakelt de bestuurder terug naar een lagere versnelling. De bochten duwen me alle kanten op.

Na een paar minuten stopt de auto. Er bliept iets. Een hek misschien? De auto helt kort naar voren en aan het piepen van de banden te horen, rijden we een parkeergarage in.

De twee mannen komen in beweging en de auto stopt opnieuw. Naast me schuift de deur open en ik word bij mijn kraag gegrepen om uit te stappen.

‘Ja rustig, ik zie geen fuck. Kan die muts af?’

De tiewraps snijden in mijn polsen en ik heb geen idee welke kant ik op moet.

Na een paar meter meehobbelen, klinkt het geluid van een lift. We stappen in en nadat de deur is dichtgeschoven, gaat de lift naar beneden. Het lijken een of twee verdiepingen te zijn, ik zit dus onder de grond. Shit, dat is niet goed. Heb ik weer. De lift gaat open en ik krijg een duw in mijn rug. Na een paar meter lopen we links een hal in, het klinkt er hol.

Er is een derde stel voetstappen bijgekomen, lichte voetstappen, misschien een vrouw?

Opnieuw een piepgeluid, nu mechanisch. Ik gok een toegangspasje, want meteen daarna hoor ik een klik. Het is dus geen gebouw waar je vrolijk kan rondlopen.

Nog een klik en de persoon met de lichte voetstappen loopt met me een ruimte in. Bij elke pas ben ik bang dat ik ergens tegenaanloop, gelukkig word ik via mijn linkerarm naar voren en opzij begeleid en uiteindelijk omgedraaid.

‘Je kan hier gaan zitten,’ zegt een vrouwenstem. ‘Rustig naar achteren laten zakken.’

Ik volg haar instructie en tast voorzichtig tot ik iets onder me voel.

Ze knipt mijn handen los en trekt de zak van mijn hoofd.

Een vrouw van eind twintig met kort, hoogblond haar. Ze draagt een neutraal witte doktersjas en daaronder een gewone spijkerbroek en zwarte pumps. Ik wrijf in mijn ogen en neem haar in me op.

De ruimte is ingericht met een bed, een bank en een tafel. Het is een steriele kamer die me aan een ziekenhuis of laboratorium doen denken, maar dan zonder de apparatuur.

In de hoek van de kamer staat een melkglazen wand, waarschijnlijk met een douche of een toilet erachter. Er is een deur en een raam, waardoor ik niet naar buiten, maar wel de gang in kan turen.

Ik wrijf over mijn polsen en scan de omgeving verder. In twee hoeken van het plafond hangen camera’s. Kleine, zwarte bolletjes met knipperende, rode lampjes. Op de tafel staat een dienblad met twee in plastic verpakte broodjes, een banaan, een appel, een fucking kiwi en een flesje water.

‘Waar ben ik?’

‘Ik heb niet de autorisatie om daar antwoord op te geven.’

‘Wat was je naam ook alweer? Ik ben Lara, maar dat wist je vast al?’

‘Je kan jezelf daar even opfrissen, als je wil. En hier staat een lunch klaar.’

‘Doe niet zo suf. Is Lotte vrijgelaten? O wacht, je hebt zeker niet de autorisatie om daar antwoord op te geven?’

Ik merk dat ze hapert, maar ze slikt haar woorden in en loopt naar de opengeschoven deur. ‘Er komt over een half uur iemand naar je toe. Eet wat. Fris jezelf op. Er ligt daar schone kleding.’ Ze wijst in de richting van het melkglas.

‘Wie dan? En waarom pas over een half uur?’

Ik loop naar de hoek van de kamer en neem de camera’s in me op. Het is de enige plek in de kamer die ze niet kunnen monitoren. Voordat ik de discussie met haar kan aangaan, hoor ik de deur dichtklikken en ik zie haar via de gang weglopen.

Ik kijk naar het blad met eten en het liefst zou ik alles wat erop ligt door de kamer schoppen en keihard gillen, maar ik heb verschrikkelijke honger en trek het plastic van de broodjes af. Het eerste broodje is een broodje gezond. Ham, kaas, ei en wat groenvoer. Het tweede broodje is belegd met zalm, roomkaas, rucola en, hoe kan het ook anders, een shitload aan kappertjes.

Ze hebben mijn dossier gelezen en ze weten dat ik emotionele herinneringen heb aan dit broodje. En dat weten ze alleen doordat die idioot van een Christiaan dat in zijn dossier heeft opgeschreven. Het dossier dat hij zo nodig moest delen. ‘Niet tof,’ zeg ik hoofdschuddend tegen de camera. ‘Niet tof.’

Daarna neem ik toch een hap. Ik draai de dop van de fles en neem gulzig een slok. Mijn maag protesteert, maar lijkt ook blij te zijn, dus ik drink het flesje leeg en verorber het broodje. Ze weten dus alles van me. Echt alles. Daar kan ik rekening mee houden, of zelfs, als het lukt, gebruik van maken.

Na gegeten en gedronken te hebben, inspecteer ik de rest van de ruimte. Het bed is zacht en heeft een goed kussen. Als alles volgens plan verloopt, hoef ik die niet te gebruiken. De bank is hard en oncomfortabel.

Achter de melkglazen wand hangt een grote douchekop. Op een klein houten bankje ligt kleding in een plastic verpakking. Het lijkt op een ziekenhuisoutfit.

En dan is er een fles shampoo, conditioner, een stuk handzeep en, eveneens in het plastic, een tube tandpasta en een tandenborstel.

Ik kijk opnieuw naar de camera’s en de doucheput. Misschien is dat de perfecte plek voor de Airtag uit mijn schoen. Ik kan de douche opendraaien, op de grond gaan zitten en proberen om de put los te krijgen. Nu nog iets scherps vinden.

Ik loop terug de ruimte in en praat verontwaardigd tegen de camera. ‘Oké, nu is het genoeg. Waar is Lotte, is ze al vrij?’ Ik bons op het raam, trek een stoel naar achteren en schop hem omver. ‘Hallo? Hoort iemand dit? Katia, Matthias?’

Ik sla de spullen van tafel en het bord valt, helaas, ongebroken op de grond. Ik pak het op en gooi het zo hard als ik kan tegen de muur, in de richting van de douche. Nu breekt het gelukkig in een paar stukken.

Voor de sier loop ik weer naar het raam en staar uitzichtloos naar buiten. Ik veins een paar tranen en laat expres mijn schouders hangen. Ik zucht hardop en vloek een paar keer.

Daarna loop ik naar het bed en ga zitten. Mijn handen onder mijn hoofd. Ik moet er verslagen uitzien en heel even wachten.

Na een minuut is er nog altijd geen beweging in de gang.

Ik sta op, loop naar de douche en probeer zo nonchalant mogelijk een paar scherven achter de wand te schoppen.

Ik doe mijn schoenen uit, geef een ruk aan de draaiknop van de douche en trek mijn kleding uit. De straal is goed, dat moet ik ze nageven.

Ik zak door mijn knieën en neem mijn positie in. Voorzichtig probeer ik met een scherf de put open te wrikken. Er is geen beweging in te krijgen, dus ik snij eerst de siliconenrand eromheen weg. Het gaat langzaam, maar het lukt. Uiteindelijk komt het afdekplaatje los.

Vlak naast de afvoerbuis zit wat ruimte, daar steek ik de Airtag in en ik klem hem vast met een stukje van het porseleinen bord. Daarna schuif ik de deksel terug op zijn plek.

Het is gelukt. Yes. Een minuscule overwinning.

Ik weet nog altijd niets van Lotte, maar ik voel me al een stuk beter en neem een kleermakerszit aan. Het water klettert ritmisch en ik denk na over mijn volgende stappen.

Eerst opladen, maar dan op de manier die Joseph in zijn boek beschreef. Ik zie en voel de vier glazen wanden. Daarbuiten het verhitte zand. De zon die schuin in de hemel hangt en het ronddraaien van de piramide, waardoor de warmte continu vanuit een andere hoek op mijn lichaam terechtkomt. Ik visualiseer de top en de straal die naar beneden schiet. Ik probeer zoveel mogelijk te absorberen.

Ogen dicht, hoofd leeg. Adem in, adem uit. Focus.

Na een paar minuten duw ik mezelf omhoog. Ik trek het plastic zakje met kleding open, maar kies ervoor om mijn eigen kleding aan te trekken. De gang is leeg en ik bons nog maar een keer op het raam.

Een diepe emotie en woede overvalt me. Ik wil iemand zien, met iemand spreken, weten hoe het met Lotte is en horen dat ze veilig en vrij is. De gang blijft akelig leeg, net als de ruimte om me heen.

Ik wil positief blijven, maar de twijfel slaat toe.

Wat als. Wat als ze Lotte niet vrijlaten? Wat als Sophie mijn locatie niet kan bepalen? Wat als ik een foute inschatting heb gemaakt en ik overijverig mezelf in deze ellende heb gestort?

Wat dan?

Ik ga op de stoel zitten, vlak bij het raam. Vanaf hier kan ik zien wie er aankomt. Er gaan een paar minuten voorbij. Geen enkele actie, geen beweging.

Hoe gaat het nu verder? Zou Sophie de politie al hebben ingelicht en zal ik uiteindelijk worden gevonden? En als dit voorbij is, rent Lotte dan hard weg of vliegen we elkaar in de armen? Ik vind het eng om daarover na te denken. Misschien wil ze liever iemand zonder bagage of was onze escapade het resultaat van dat ene pilletje en spoelde ze onze liefde met haar kater weg. We hebben er niet over kunnen praten, dus mogelijk zit ik mezelf alleen maar gek te maken.

Ik weet dat ik impulsief kan zijn. Dat het altijd alles of niets is. Helemaal tot over mijn oren verliefd en ja, ik weet dat dat niet verstandig is, maar zo ben ik nou eenmaal. Het spint en tolt in mijn hoofd.

Er klinkt een mechanisch geluid. Een van de wanden schuift open, een videoscherm. Ik volg de beelden en probeer de inhoud op me in te laten werken.

Dit kan niet waar zijn!

Ze zijn helemaal gek geworden?

20

Mind games

De deur bliept open en ik stampvoet achter Helga aan. Zo noem ik haar, want die hoogblonde trut wil haar naam niet noemen, daar is ze niet voor geautoriseerd.

Godverdomme, wat ben ik kwaad. Ik vertrouwde Christiaan, vertelde hem alles over mezelf en nu zit hij daar vrolijk te wachten en moet ik hem gaan vertellen over mijn zogenaamde krachten. Ik heb helemaal geen krachten.

Wat voor poppenkast moet ik spelen om Lotte vrij te krijgen? Als ik krachten had, zat ik hier niet. Dan had ik de hele teringbende platgebrand of uit elkaar laten spatten.

Ik heb zin om te schreeuwen, te vloeken of met dingen gooien, maar ik ben te kwaad. Nu moet ik hem confronteren en zeggen wat een ongelofelijke klootzak hij is.

Verraad. Dat is het. Hij heeft me verraden. Dichtbij komen, werken aan die vertrouwensband en dan die muur omlaag trekken. Alleen maar zodat ik mezelf bloot zou geven, wat precies is wat ik heb laten gebeuren. Ik wilde dat hij me zou genezen. Ik wilde normaal zijn. En hij?

Ik heb er echt geen woorden voor. Wat een klootzak. ‘Flikker nou maar op,’ zeg ik tegen Helga, nadat ze de deur van de ruimte heeft opengedaan en ik Christiaan zie zitten.

Hij kijkt me aan en richt zijn blik daarna op de vloer.

’Ja, schaam je maar. Je weet precies wat je gedaan hebt. Ga dan!’ roep ik tegen haar. ‘Je bent vast niet geautoriseerd om hierbij te zijn?’

Ze doet een stap naar achteren en sluit de deur zonder iets te zeggen.

Het is een soortgelijke ruimte als de kamer waar ik uit kom, maar dan groter. Een klinisch witte omgeving met in het midden van de kamer twee banken en een tafel, verder niets. Ook hier hangen camera’s. Alles wordt dus bekeken en waarschijnlijk ook opgenomen.

Ik loop zijn kant op en blijf vlak naast hem staan. ‘En, hoe voelt dat, om een verrader te zijn?’

Rode ogen. Schaamte. Verdriet.

‘Ga je nog antwoorden? Wat de fuck doe ik anders hier?’

Hij kijkt me onderzoekend aan. Het blijft stil en hij schuift ongemakkelijk op zijn plek. ‘Hoe gaat het met je? Ben je oké?’

‘Wat denk je?’

‘Je ziet er behoorlijk boos uit.’ Hij spreekt zacht en ontwijkt mijn blik.

‘Verbaast dat je?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, in jouw positie kan ik me dat goed voorstellen.’

‘Ik vertrouwde je, Christiaan.’ Tranen lopen over mijn wangen.

‘Je hebt gelijk. Ik ben stom geweest, maar als ik dit wist…’

‘Wat wist?’ onderbreek ik hem. Mijn lip beeft. ‘Als je wat wist? Ze hebben mijn huisgenote ontvoerd. Ze halen mijn leven overhoop. Stom is niet het goede woord, Christiaan. Verraad. Dat is het. Je hebt me verraden als een fucking nazi.

Je hebt mijn vertrouwen geschonden!’

Hij staart in de ruimte. ‘Zeg me wat je wil dat ik doe en ik zal het doen. Het maakt niet uit wat.’ Hij staat op en gaat voor me staan. Hij beeft en krabt met zijn nagels over zijn arm. ‘Zeg het maar, Lara.’

‘Ik wil weten waarom.’ Pas als hij me aankijkt, praat ik verder. ‘Ik wil weten waarom je mijn dossier aan hen hebt verkocht.’

‘Ze hadden het al.’ Hij schuift ongemakkelijk naar achteren op de bank. ‘Ze hadden je dossier al, Lara. En ze hadden het al gelezen voordat ze naar me toekwamen, dat is al drie jaar geleden, vlak nadat Lucas was overleden. Ik had toen geen idee hoe ze eraan kwamen, maar ik denk dat ik het inmiddels weet.’ Hij schraapt zijn keel en haalt zijn neus op.

‘Dus je zegt dat je mijn dossier niet hebt verkocht?’

‘Nee, natuurlijk niet. Ik heb niets verkocht.’

‘Hoe komen ze dan aan mijn dossier?’

‘Ik heb een theorie, maar ik weet het niet zeker.’

‘En wat is je theorie?’

‘Op de dag nadat Lucas was overleden, de dag waarop jij verdween, kwam de politie langs bij mijn praktijk. Ze wilden toegang tot mijn systeem om te controleren welke patiënten ik als laatste behandeld had. Ik vermoed dat ze met mijn computer gerommeld hebben. Misschien een virus of, hoe noemen ze dat, een backdoor?’

Ik probeer de puzzelstukjes in elkaar te zetten. ‘Maar dat verklaart niet waarom ze bij het Boothuys waren.’

‘Jawel. Helaas wel.’

‘Hoe dan?’

‘Ik had onze afspraken in mijn dossier vastgelegd. Toen je zei dat er bij jou was ingebroken, zag ik het als een opzichzelfstaande gebeurtenis, maar bij het Boothuys zag ik die agent weer, althans, de persoon die destijds zei dat hij een agent was. Jij kwam niet opdagen en hij sprak me aan.’

‘Wat zei hij dan?’ Ik kijk hem met grote ogen aan.

Christiaan kantelt zijn hoofd naar beneden, opnieuw die schaamte. ‘Hij dreigde voornamelijk.’

‘Waarmee?’

‘Lara, kunnen we dit overslaan, alsjeblieft?’

‘Nee, ik wil dit weten, waar dreigde hij mee?’

‘Met de inhoud. Wat ik had opgeschreven over onze gesprekken.’

Ik probeer het te begrijpen, maar ik snap het niet. ‘Want?

Wat viel er dan te dreigen?’

Hij wrijft met zijn handen over zijn gezicht en negeert mijn blik. Daarna haalt hij diep adem, lijkt moed te verzamelen. ‘Mijn huwelijk. Het is een slecht excuus, maar mijn vrouw ging vier jaar geleden door een postnatale depressie. Het was een lastige periode, voor ons beiden. Ik keek steeds meer uit naar onze therapiesessies, juist door je openheid en het vertrouwen dat je in me had. Vlak nadat je verdween, confronteerde mijn vrouw me met mijn gedrag en ik heb alles opgebiecht. Dat ik je leuk vond en hoe bezorgd ik was.’

‘Ze gooide de deur in mijn gezicht toen ik van het weekend langskwam.’

‘En daarna hebben we weer ruzie gehad, helaas.’

‘Maar je zegt net dat je had opgebiecht dat je me leuk vond.

Waarmee dreigden ze dan?’

‘Uit mijn dossier blijkt hoe leuk ik je vond.’

Zijn woorden echoën door mijn hoofd. Heb ik weer. ‘Wat wilden ze van je toen ze je bedreigden?’

‘Ze vroegen of ik dacht dat je speciale krachten had.’

‘En wat zei je?’

Zijn mondhoeken trekken naar beneden. Hij kijkt schuldiger dan ooit.

‘Nee, Christiaan… dat heb je niet gedaan. Zeg me dat je dat niet hebt gedaan.’

‘Ik zei ja.’

Abrupt loop ik naar de hoek van de kamer. In gedachten zit Lotte weer op die stoel, vastgebonden en met die machteloze blik in haar ogen. Mijn vuisten ballen zich en ik vloek inwendig. Als Christiaan de waarheid sprak over dat dossier, dat Eurogentech het al in hun bezit had, zou dat geen reden zijn om boos op hem te zijn, maar dit?

Hadden ze de druk ook opgevoerd als hij een ander antwoord had gegeven? Misschien wel, maar het lukt niet om te negeren dat alles zijn schuld is. Het is niet aan mij te wijten dat hij nadacht met zijn piemel en dat zijn huwelijk onder druk kwam te staan. Omdat hij zijn hachje probeerde te redden, zit ik nu vast, zit Lotte vast en heeft Eurogentech mij precies waar ze me hebben willen. Fuck die speciale krachten.

Ik draai me om, staar recht in een camera en kijk daarna weer naar Christiaan. ‘Oké, ik geef het op en zal honderd procent open en eerlijk zijn. Ja, ik heb krachten. Dat wilde ik geheimhouden, maar ik ben er klaar mee.’

‘Lara, niet doen. Ik ben stom geweest.’

‘Nee Christiaan, ik ben stom geweest. Ik zal het laten zien.’ Ik bespeel de camera. ‘Zoom maar goed in. Dit gaat jullie leven veranderen en ik hoop dat dit het allemaal waard is.’

‘Lara?’ Hij schudt zijn hoofd en grijpt tevergeefs naar mijn pols.

Ik doe een stap naar achteren. ‘Fuck jou, Christiaan. Ik ga het laten zien. Let maar op, het is een heel speciale kracht.’

Ik buig wat voorover en positioneer me voor een van de camera’s. ‘Als ik op deze manier sta, het kost moeite, maar als ik me goed concentreer, dan lukt het meestal wel. Letten jullie op?’

Ik haal een paar keer diep adem en straal volledige focus uit. ‘In gedachten bouw ik een kracht op. Een grote bol van energie. Ik laat hem borrelen tot hij een climax bereikt. Dan concentreer ik me op de uitbarsting en kan ik een enorme berg confetti uit mijn reet laten ontploffen.’

Zijn schouders zakken omlaag, terwijl ik theatraal mijn handen in de lucht steek.

‘Fantastisch, toch? Het werkt trouwens beter met een rok of jurkje. Nu heb ik mijn hele broek volgescheten.’

‘Lara, het spijt me.’

‘Geloof me,’ reageer ik. ‘Deze kracht doet het ook heel goed op kinderfeestjes. Ik hoop dat iedereen genoten heeft van de voorstelling?’

Ik bons op de deur en kijk door het raam naar buiten. ‘Helga, kom je opendoen? Matthias? Katia? Ik heb mijn grootste geheim verklapt. Is Lotte al vrij?’

De gang blijft een paar minuten leeg en Christiaan zit voorovergebogen op de bank. Ik klop hard op het raam en roep luidkeels, tot Matthias’ gezicht om de hoek verschijnt. Hij straalt geen angst uit, geen boosheid, maar pure gedrevenheid. Een man met een missie.

Van dichtbij lijkt hij ouder dan ik me had voorgesteld. Er zitten groeven in zijn gezicht, maar niet van het lachen of van ouderdom. Meer een vorm die je weleens ziet bij veteranen die jarenlang in de frontlinie van een oorlogsgebied hebben doorgebracht. Veel ervaring, maar niet met de mooie dingen uit het leven.

In elke andere situatie zou ik hem graag ontwijken, maar die luxe heb ik niet, helaas. Hij haalt zijn pasje langs de deurpost en de deur schuift open.

‘Dat was een mooie voorstelling.’ Hij spreekt het zonder enige emotie uit.

‘Ik hoop dat je hebt genoten?’

‘Er is niemand die je komt redden, Lara. Het heeft geen zin om tijd te rekken.’

Ik weet dat hij bluft, maar dat weet hij niet.

‘Ik geef je tien minuten. En mocht je zitten wachten op versterking, we weten van die Airtags. Er is niemand die jou komt redden.’

‘Is Lotte al vrij? Ik werk alleen mee als ze veilig is.’ Ik kijk naar Christiaan en hoewel ik niet aan hem gevraagd heb of hij hier vrijwillig is, kan ik het antwoord wel raden. ‘En Christiaan. Laat ze allebei vrij en ik doe alles wat je wil.’

De kaaklijnen van Matthias verharden en hij neemt zowel mij als Christiaan op. ‘Je zit niet in de positie om iets te eisen. Geen van jullie beiden.’

Voor ik kan reageren schuift hij de deur dicht. Ik schop ertegenaan en sla tegen het raam, maar hij loopt weg, ongestoord en nog steeds zonder enige emotie.

Wat bedoelde hij met Airtags? In meervoud. Hebben ze die Airtag in het doucheputje gevonden? Doelde hij daarop? Of is de ruimte of hun beveiliging zo ingericht dat er geen enkel signaal doorkomt?

Dan nog zou Sophie mijn laatst doorgegeven locatie moeten kunnen vaststellen, met een beetje geluk is dat vlak voor het pand geweest.

En opeens schiet de twijfel erin. Wat als?

Wat als ik hier vastzit en Sophie mijn locatie niet kan doorgeven. Wat als Matthias tien stappen verder is en hij met alles rekening heeft gehouden? Wat ga ik dan doen? Wat valt er dan te doen?

‘Laten we praten,’ mompelt Christiaan achter mij.

Ik draai me om en kijk in zijn hopeloze gezicht. Hij is omgevormd tot een hoopje mens met een betraand gezicht, zo heb ik hem nooit eerder meegemaakt.

‘Waar zouden we over moeten praten?’

‘Ik laat het aan jou over,’ zegt hij. ‘Maar als je wil praten over je krachten, ben ik er voor je.’

‘Ik heb geen krachten, Christiaan,’ reageer ik abrupt.

‘Oké, dan laten we het daarbij.’

Ik leun tegen de bank en analyseer zijn gezicht. ‘Zit jij hier vrijwillig?’

‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Want?’

‘Die gast van zojuist stond ineens voor mijn deur. Hij zei dat jou iets zou overkomen als ik niet zou instappen.’

‘En jij stapte in?’

‘Ja, natuurlijk.’

‘En ze dwongen je om iets over mijn krachten te vertellen?’

Hij knikt.

‘Maar je weet dat ik geen krachten heb?’

Zijn blik gaat van de camera naar mij. Twijfel op zijn gezicht.

‘Kom eens.’ Ik strek mijn armen uit en omhels hem. ‘Wat wilde je zeggen?’ fluister ik in zijn oor.

‘Als je wil dat ik ontken dat je krachten hebt, doe ik dat. Als je open kaart wil spelen, vertel me dat dan. Ik volg jou.’

Ik laat hem los en ga naast hem op de bank zitten. Zijn blik is afwachtend.

Uit de manier waarop hij reageert, kan ik niet anders dan concluderen dat Christiaan echt gelooft dat ik bepaalde krachten heb, maar dat hij tegelijkertijd bereid is om daarover te liegen als ik dat van hem vraag. Joseph is er ook van overtuigd en Sophie volgde hem.

Heel Eurogentech, of in ieder geval Matthias en Katia, is ervan overtuigd. Het is, als ik de gegevens die ik op het internet vond mag geloven, een miljardenbedrijf. Dat maakt de situatie zo bizar. Je doet dit soort dingen niet als je niet honderd procent overtuigd bent.

Aan de andere kant, als ik terugdenk aan de dingen die Joseph aanhaalde uit zijn onderzoek… Nee, het slaat nergens op.

Van de camera’s kijk ik naar Christiaan en vervolgens naar de lege gang. Ik probeer me voor te stellen waar Lotte zit. Hoe het met haar gaat. Of ze pijn heeft of bang is.

Ik denk terug aan mijn verleden, mijn thuissituatie, de escalaties, het vluchten, Manon, de pijn en de eenzaamheid, de therapie bij Christiaan, alle ups en downs. Ik denk aan dat ik soms dacht dat ik gek was en dat ik dacht stabiliteit te hebben gevonden. Ik denk aan de mooie avonden bij Lotte, die prachtig waren door de onbezorgdheid, de hoop die ik had en alle hoop die verloren is gegaan.

Er rolt een traan over mijn wang, en nog een. Het enige wat ik wilde, na al die jaren, was een normaal leven. Ik heb nooit de ambitie gehad om op te vallen. Ik wilde nooit speciaal of afwijkend zijn en het laatste wat ik wilde, was iemand pijn doen. Het lijkt er echter op dat het niet uitmaakt wat ik doe of zeg, ik word nooit met rust gelaten en er is altijd iemand die iets van me wil.

‘Matthias? Katia?’ Er knippert een rood lampje naast de camera. ‘Jullie schijnen te geloven dat ik speciaal ben. Christiaan hier ook. En misschien ben ik wel speciaal, of in ieder geval anders dan de meeste mensen. Jullie weten dat al, het staat in mijn dossier. Ik ben opgegroeid met een stem in mijn hoofd. Jade.

De diagnose die ik kreeg was een dissociatieve identiteitsstoornis. Volgens de huidige wetenschappelijke kaders sluit die diagnose het beste aan bij mijn situatie.

De reden dat ik hier ben is Lotte. Jullie hebben mijn huisgenote. Het enige wat ik wil, is dat jullie haar laten gaan. Ze staat hier los van en ik geef hierbij aan dat ik bereid ben om mee te werken, aan wat dan ook, maar vraag me niet wat mijn krachten zijn, want dat is ronduit belachelijk. Ik heb geen krachten.

Ik praat soms tegen mezelf en Jade praat terug, dat weten jullie al. Ik kan makkelijk leren, ik lees graag en ik ben heel goed in mensen afzeiken, vooral als ze me ergeren.

Daarnaast zijn er ook genoeg dingen waar ik niet goed in ben. Vrienden maken of vriendschappen onderhouden. Ik begin vaak aan iets wat ik niet afmaak. Ik haat kiwi’s. Ik heb veel respect voor mensen die urenlang in de keuken kunnen staan, ik kan dat niet.

Ik drink graag en veel. Ik slaap te weinig. Ik laat vrienden doodgaan.’ Bij die uitspraak moet ik flink slikken en denk ik aan Manon, maar kijk naar Christiaan en in gedachten ook naar Lotte. ‘Ik doe mensen pijn en ik zorg dat mensen in problemen komen. Ik ben een slechte vriend en ik zou mensen op wat meer afstand moeten houden. Meestal faal ik daarin. Ik wil meewerken, echt waar, maar ik zou niet weten hoe.

Ik heb werkelijk geen idee en jullie kunnen proberen me te dwingen door me onder druk te zetten, of Christiaan, of Lotte, maar als ik niet weet hoe ik jullie kan helpen, doen jullie onschuldige mensen pijn en komen we geen van allen een stap verder. Dus, alsjeblieft. Laat hen gaan. Hou me vast. Doe wat je wil, maar laat ze alsjeblieft geen slachtoffer worden. Alsjeblieft.’

Het lampje naast de camera blijft in dezelfde frequentie knipperen. De gang is nog steeds leeg en Christiaan legt zijn hand op mijn schouder. Zijn houding schreeuwt medeleven, maar hij knikt goedkeurend.

Zelf hoop ik alleen maar dat dit helpt. Dat ze genoegen nemen met mijn aanbod, dat ze me geloven en inzien dat ik de waarheid spreek, dat ik oprecht ben.

En tussendoor hoop ik dat Sophie in actie komt, dat Tom een team weet op te trommelen, dat Anne of de ouders van Lotte misschien doorhebben dat ze verdwenen is en dat er stappen zijn gezet om uit te zoeken wat er aan de hand is.

Ik begin er steeds minder in te geloven, misschien weet inderdaad niemand waar we zijn.

Er gaan een paar minuten voorbij, maar er gebeurt niets.

‘Weet je vrouw waar je naartoe ging?’

Christaan schudt zijn hoofd.

‘Maakt ze zich zorgen, denk je?’

‘Misschien.’

Hij zucht diep en uitzichtloos.

‘Ik heb haar al twee dagen niet gesproken.’

‘Door mij?’

‘Ja.’

‘Hoe komt dat?’

‘Ik wil het daar liever niet over hebben, Lara.’

‘En als ik er wél over wil praten? Negeer je het onderwerp dan?’ Ik voel dat hij tegen een emotionele barrière aanloopt. ‘Je mag het uitspreken, ik veroordeel je niet. Misschien is het juist goed om het uit te spreken. Ook voor jezelf.’

Het is een bizarre wending in onze verstandhouding. De rollen zijn omgedraaid. Hij is de patiënt en ik pas de lessen uit zijn praktijkboeken toe. Het interesseert me niet dat er wordt meegekeken en dat het misschien wordt opgenomen.

‘Ik heb nooit iemand ontmoet zoals jij.’

‘Chaotisch, gestoord en onberekenbaar?’

‘Nee. Niets van dat alles. Je hebt een stem in je hoofd en je hebt veel meegemaakt met je ouders en Manon. Dat zijn zaken waarbij je wat hulp nodig had, maar er is niets geks met je aan de hand. Integendeel. Na een paar weken had ik het idee dat ik meer van jou kon leren dan andersom. Je hebt zo veel te bieden. De manier waarop jij denkt.’

‘Christiaan…’

‘Ik meen het, ik ben eerlijk. Je vroeg ernaar. Ik heb geen enkele intentie om mijn vrouw te verlaten en ik ga een goede vader zijn voor onze dochter, maar… ik kan niet ontkennen dat ik vaak aan je denk. Ik zou willen dat ik het kon verklaren en misschien zelfs dat ik het kon stoppen, maar het lukt niet.’ Aan de ene kant ben ik blij dat hij het heeft uitgesproken, maar ik ben niet blij met wat ik hoor. Het is de bevestiging van wat ik al wist. Ik zorg voor problemen en weet bij god niet hoe ik hierop moet reageren.

We kijken elkaar aan, zonder verwachtingen, alsof we beiden toegeven dat alles kut is en dat het leven zuigt. Slachtoffers, van elkaar en van deze hele fucked-up situatie. Het zorgt voor een dieptrieste leegte. Een zwart gat.

De deur schuift open. Matthias.

Alles aan hem straalt ontevredenheid uit. Hij loopt snel heen en weer, zijn ogen schieten alle kanten op en het lijkt alsof hij elk moment kan ontploffen.

Christiaan kruipt verder weg in de bank.

‘Ik kan hier niets mee,’ roept Matthias luid. Zijn hand beweegt onze kant op.

Heel even hoop ik dat ik droom, een nachtmerrie waaruit ik kan ontsnappen.

Christiaan duikt opzij en ik bevries. Dan een knal. Een oorverdovende knal.

Ik probeer te verwerken wat er gebeurt en kijk ongelovig naar het pistool en de terugslag van Matthias’ arm.

De geur van buskruit. Een rookpluim.

Nee!

21

Praten is voorbij

Ze pakken me van beide kanten beet. Twee grote gasten. Mijn nagels schrapen langs de deurpost en mijn schoenen piepen over de vloer.

‘Christiaan?’ Ik gil en hij kruipt verder achter de bank.

Is hij geraakt? Ben ik geraakt? ‘Laat me los.’ Mijn stem weerkaatst zonder reactie.

Matthias commandeert en zijn gorilla’s slepen me door de gang. Hun handen zijn metalen klemmen.

Ik worstel, schop, spuug, probeer me op verschillende manieren los te wurmen en duw mijn nagels door hun huid.

Hun blik verstrakt en hun grip versterkt, ze geven niet toe. Met een dodelijke gedrevenheid smijten ze me mijn kamer in.

Ik glij met mijn rug tegen de metalen rand van het bed. Een pijnscheut trekt door mijn lijf, het is alsof mijn ruggengraat versplintert terwijl alle lucht uit mijn longen wordt geperst.

De deur schuift dicht en Matthias staat voor het raam.

Geamuseerd.

Ik wrijf over de rode vingerafdrukken op mijn polsen, krabbel overeind en loop zijn kant op. Mijn lichaam is beurs. Vlak voor het raam blijf ik stilstaan. ‘Is Christiaan gewond?’

Geen idee of hij me hoort.

Voor het eerst merk ik dat het erg dik glas is, waarschijnlijk gehard glas. Ook de deur en het materiaal eromheen ziet er stevig uit. Duidelijk een ruimte om iemand binnen te houden. Hij drukt op een knopje naast de deur. ‘Ja.’ Het geluid komt van boven, er zitten kleine gaten in het plafond. ‘Christiaan is geraakt.’

Het kost moeite om niet door mijn benen te zakken. ‘Ernstig?’

Een sadistische glimlach volgt en hij haalt zijn schouders op.

‘Serieus Matthias, als er iets met hem gebeurt…’

‘Hij zou daar dood kunnen bloeden, maar gelukkig ben jij er om hem te helpen.’

Ik bons op de deur. ‘Doe open, ik wil naar hem toe.’

‘Dat is geen optie.’

‘Godverdomme. Doe open. Jezus man, dit kan echt niet. Jullie gaan te ver. Veel te ver. Je kan toch niet zomaar iemand neerschieten?’

‘Jij wilde niet praten. Laat maar zien wat je kan. Misschien zitten we ernaast, misschien niet.’

Hij draait zich om en loopt weg bij het raam. Ik til mijn hand op en wil weer slaan, bonzen op het raam, gillen over hoe oneerlijk dit is en schreeuwen dat ze Christiaan moeten helpen of mij eruit laten, maar het heeft geen zin. Niet bij hem. Wat een lul.

Mijn eerste indruk was meteen raak. Hij is inderdaad meedogenloos. Andrea zou hem een schurk hebben genoemd, een echte boef. En dat is hij ook.

Ik wrijf het haar uit mijn gezicht en zucht diep. Het elastiekje dat in mijn haar zat, is weg, waarschijnlijk kapotgetrokken toen ze me uit die kamer sleurden. Die Airtag zal inmiddels wel vernietigd zijn.

Hoe ironisch dat al mijn hoop in het doucheputje zit. Als die daar nog zit.

En Christiaan, wat moet ik doen. Laten ze hem echt doodbloeden als ik niet heel snel abracadabra ga doen?

Uitgeput ga ik op het bed zitten. Ik ril bij de gedachte dat het ook Lotte had kunnen zijn.

De kamer zit dicht, daar kan ik niets mee. Smeken of praten, daar lijken ze immuun voor te zijn. Het enige waarvoor ze openstaan, zijn die krachten. Krachten waarvan zo ongeveer iedereen overtuigd is, iedereen behalve ik.

Ik laat me achterovervallen en staar naar het lege, witte plafond. ‘Het helpt je om gedachten te ordenen,’ zei Christiaan tijdens een van de sessies. ‘Soms zie je meer als je nergens naar kijkt.’

Joseph had een soortgelijke opmerking gemaakt toen hij het over Hatsjepsoet had: “Zij kon de wereld met haar ogen aanschouwen, maar zag meer als ze met haar ziel keek.”

In gedachten en met gesloten oogleden ga ik terug naar de ruimte waar ik met Christiaan zat. Ik probeer de beelden vanaf het moment dat Matthias de deur opende zo intens mogelijk op te halen. Die knal, de veranderende geur en de verbijstering op het gezicht van Christiaan.

Ik zie hem opnieuw achter die bank kruipen en terwijl mijn fysieke lichaam naar buiten wordt gesleurd, probeer ik daar in gedachten te blijven.

Het lukt.

Er stonden nog drie andere mannen. Twee waren groot, met opgestroopte mouwen. Een van hen had een tatoeage, iets onleesbaars. De kleinste man had een bril op. Hij was daar duidelijk niet voor zijn spierballen, maar om de situatie te analyseren. Net als Matthias.

Ik zie hem in gedachten verder naar en vervolgens om de bank lopen, naar de grond staren. Fantaseer ik dit? Waarom lijkt dit zo echt?

Bloed. Hij ziet bloed. Ik zie het ook.

Christiaan zit ineengekrompen op de grond. Doodsbang.

Hij duwt op zijn schouder.

Ik hurk naast hem, leg mijn hand op zijn wond en probeer hem gerust te stellen. Ik zeg dat het goedkomt.

Een onzekere belofte of een leugen, maar dat is wat mensen doen in dit soort situaties? Ik heb zo vaak in films gezien dat iemand met een fatale schotwond op de grond ligt, hijgend en happend naar adem met bloed dat uit een wond gutst. En terwijl iedereen weet dat het over is, blijven ze doorgaan met geruststellen. Stil maar. Ik ben bij je.

Ik weet dat ik op mijn bed lig, maar toch sus ik hem. Het is goed. Het komt goed.

Joseph is van mening dat ik een genezende kracht heb, daar waren zeker drie hoofdstukken in zijn boek aan gewijd. Hij schreef ook over astrale projectie. Buiten het lichaam treden. Het derde oog dat een uitstapje maakt. Dingen waarnemen die je eigenlijk niet kan zien, omdat je er fysiek niet bij bent. Is dat wat ik nu doe?

Ik zweef langzaam bij hem weg en focus op Lotte. Zou ik ook in gedachten naar haar kunnen gaan, zelfs als ik niet weet waar ze is? Ik probeer haar voor me te halen, denkend aan de foto die Matthias me had gestuurd. Haar angstige ogen. Haar glanzende haar. De zachtheid van haar huid.

Ik fantaseer over het gangenstelsel, de ruimten die ik heb gezien en de plekken waar ik nog niet ben geweest. Waar liep Matthias naartoe? Misschien worden we allemaal in de gaten gehouden.

De camera’s. Ik volg de gang en laat mijn hand langs de wand glijden. Geur, ik probeer haar te ruiken.

Kan ik haar op zo’n manier naar me laten kijken dat ik het voel? Jade weet dat altijd meteen. Haar ogen in mijn rug.

Ik probeer zo intens mogelijk mijn gedachten op haar te richten. Lotte, denk aan mij. Waar je ook bent. Ik hou van je. Lotte.

Alleen maar zenden. Willekeurige richtingen. Ik hou van je. Ik ben bijna bij je. Denk aan mij.

Het moet mijn verbeelding zijn, maar ik hoor haar ademhaling. Hij versnelt. Haar hart klopt onregelmatig.

Lotte, ga door. Het werkt.

Al heb ik mijn ogen net dichtgedaan, in gedachten probeer ik ze wijd te openen, net zoals ik probeer extra goed te luisteren.

Snel loop ik naar voren, door een klapdeur zonder beveiliging en langs een groot rechthoekig raam. Daarachter staat Matthias, samen met zijn gorilla’s. Ook die analist staat erbij.

Ze staren naar de verschillende schermen en op een van de monitoren zie ik mezelf liggen. Op een tweede beeldscherm wordt er op mijn gezicht ingezoomd. Mijn oogleden trillen, alsof ik heftig droom.

Ik loop verder de ruimte in en zie Lotte op een van de schermen. Nee, schatje toch.

Ze hangt voorover in haar stoel, nog steeds vastgebonden.

Slaapt ze? Of is ze bewusteloos?

Het doet veel pijn om haar zo te zien. Dat ze daar alleen zit en waarschijnlijk niet begrijpt waarom ze hier is, volledig afgezonderd in die witte ruimte, maakt me verdrietig en ongelooflijk boos tegelijk.

Ik wil nu naar haar toe. Gewichtloos beweeg ik naar achteren en ik roep haar naam met heel mijn lichaam. Deze keer mijd ik de gang en de deuren, ik zweef en denk aan haar, ik laat me leiden.

Na een paar betonnen flitsen schuif ik recht voor haar. Ze heeft haar ogen open, maar hangt moedeloos voorover. Ik probeer haar blik te vangen, haar naar mij te laten kijken, maar het lukt niet.

‘Lotte?’ Ik visualiseer dat ik haar aanraak. Eerst haar hand, daarna haar schouder. ‘Ik ben er. Ik ben bij je.’

Ze reageert niet, ademt diep en zwaar. Het lijkt alsof ze uitgeput is. Emotioneel en lichamelijk. Dit is echt niet iets van de afgelopen paar uur. Ze moet hier gisteren al zijn geweest. Een gepland en vooropgezet plan van Eurogentech.

Zou ze iets gegeten of gedronken hebben? In de ruimte staat niets.

‘Hoor je me? Of zie je me?’ Ik ga voor haar op de grond zitten en probeer het haar uit haar gezicht te wrijven, maar het lukt me niet om haar aan te raken. Ik ben hier niet echt. Ik fantaseer, maar waarom lijkt alles zo echt? En als ik dit droom, kan ik die droom dan niet sturen? Beïnvloeden?

De gewichtloosheid, ik probeer het los te laten. Neer te dalen. Hier te zijn.

In gedachten grijp ik de betonnen vloer vast en trek mezelf naar beneden. De koude vloer onder mijn knieën en mijn hand op haar arm. Ik voel het. Ik voel het echt.

‘Lotte? Ik ben bij je,’ fluister ik.

Ze tilt haar hoofd op en zoekt om zich heen. Vraagtekens in haar ogen.

‘Ja, ik ben bij je. Hoor je mij? Je droomt niet. Ik ben er.

Noem mijn naam als je dit hoort.’

Er lopen tranen over haar gezicht. Haar ademhaling gaat sneller.

Ik knijp in haar hand en wrijf over haar gezicht.

Ze deinst kort naar achteren, maar daarna laat ze me haar aanraken. De blik in haar ogen, wat fantastisch. Ze weet dat ik hier ben. Die glimlach. Ik huil van blijdschap.

‘Lara?’

‘Ik ben er.’

‘Wat is dit? Hoe kan dit?’

‘Zie je me ook?’

Ze kijkt gebiologeerd in mijn richting. ‘Zie je mij? Hoor je mij?’

‘Het is… hoe moet ik het zeggen, alsof je er soms heel even bent, maar dan meer je silhouet. Is dit een droom?’

Ik aai langs haar gezicht en veeg een pluk haar opzij. ‘Ja,’ zeg ik. ‘Het is een droom. Je zit gevangen, maar ik kom naar je toe. Ik weet nog niet hoe, maar ik laat je hier niet zitten.’

Ze bijt op haar lip.

‘Weet je waarom ik hier ben?’

Ze schudt haar hoofd. Wat kan ze toch lief en onschuldig kijken.

‘Omdat ik… van je hou.’

Ze haalt diep adem en lijkt mijn gezicht te zoeken. Haar mondhoek krult omhoog. Een fonkeling in haar ogen. Daarna straalt ze vrede uit. Rust. Tevredenheid. ‘Ik hou ook van jou.’ Ik knijp opnieuw in haar hand en ze knijpt terug. Wat een bijzonder moment. Ik hoop zo dat dit echt is en dat ik het niet fantaseer. Ze heeft dit nodig.

‘Ze hebben mij ook opgepakt en ze zetten me nu onder druk, maar er komt zo iemand om te helpen. Weet je nog dat ik je vertelde over die blonde vrouw? Ik heb haar opgezocht en ze weet dat ik hier ben. Als mijn plan goed verloopt, dan kan de politie hier elk moment zijn.’ Terwijl ik het uitspreek, hoop ik dat ik gelijk heb.

Lotte trekt haar hand terug en haar ogen dwalen naar de grond.

‘Wat is er?’

‘Heb je het over Sophie? Een lange, blonde vrouw?’

‘Hoe weet jij haar naam?’

Ze zucht.

‘Lotte, wat is er?’

‘Lara, het was Sophie die me kwam halen.’

Ik probeer de impact van haar uitspraak een plek te geven. ‘Ze zei dat er iets met je was gebeurd en dat ik meteen in moest stappen.’

Nee, dit kan niet. Het slaat nergens op. Ik was Sophie naar haar huis gevolgd. Ik heb haar gevonden en ik heb haar aangesproken. Het contact met Joseph. Alles wat ze daar zeiden. Ze vond het idee van die trackers geweldig en had zelfs aangeraden om toch naar de politie te gaan.

‘Lotte, ik moet gaan. Ik kom snel terug, oké?’

Angstige ogen. ‘Hebben we nu een nog groter probleem?’ Tja. Als ik dit niet droom, dan zou je dat wel kunnen stellen, ja. Ik probeer zo geruststellend mogelijk te kijken en hoop dat ze dat meekrijgt van wat ze van mij kan zien. ‘Nee, alles komt goed. Ik heb daar rekening mee gehouden.’ Dat is maar een halve leugen.

Ik had een plan B, de brief die ik voor Andrea wilde achterlaten, een brief die ze pas na een dag mocht lezen. Daarin had ik de naam van Sophie genoemd. En die van Matthias Lang, Joseph Werner en Eurogentech. Ik had geschreven dat ze Lotte hadden ontvoerd. Het wachtwoord voor mijn laptop stond erin en hoe ze me konden vinden op basis van mijn Airtags. Het was een prachtig plan B als de printer geen papier nodig had gehad toen ik volledig in paniek uit de zolderkamer rende.

Lotte komt iets naar voren. Onze voorhoofden raken elkaar. Haar neus tikt die van mij aan en zelfs onze wimpers knipperen een omhelzing.

‘Ik kom snel terug.’

‘Beloofd?’

‘Je weet toch…’

Langzaam laat ik mijn grip op de vloer los. De gewichtloosheid komt terug en Lottes mond valt open als ik langzaam vervaag en oplos in de ruimte.

Ik denk terug aan het bed en zweef naar de kamer waar mijn lichaam ligt. De zwaartekracht komt terug en ineens ben ik er weer. Wat was dat? Droomde ik of ben ik mijn verstand aan het verliezen?

Gedesoriënteerd krabbel ik overeind. Ik ben slap, leeg en alles duizelt. Het tintelt in mijn hele lichaam. Mijn voorhoofd is klam. Met mijn voeten zoek ik de vloer en ik probeer op te staan en weg te lopen. Ik zak direct onderuit. Ik kan me nog net op tijd vastpakken.

Zat er iets in dat water? Een hallucinerend middel? Godver, ze hebben me toch niet vergiftigd? Ik kruip naar de douche, krabbel omhoog en draai de kraan open.

Met pijn en moeite lukt het me om mijn kleding uit te trekken, daarna schuif ik over de vloer en onder de dikke straal.

Terwijl de druppels pulserend op mijn hoofd landen moet ik aan Sophie denken. Heb ik haar zo verkeerd ingeschat? Ze sprak met afkeer over Matthias, wat overeen leek te komen met hoe ze zich gedroegen bij het Boothuys. Hij keek boos en zij teleurgesteld. Een woordenwisseling, onenigheid. Zij wilde iets doen en hij weerhield haar daarvan. Een machtsvertoon waarna Sophie afdroop.

Later zei ze dat ze daar was om me te waarschuwen, wat ook perfect in het plaatje past. Haar medeleven tegenover de hardheid en de gedrevenheid van Matthias en Eurogentech.

Ik geloofde oprecht dat ze daar was vanuit een moreel standpunt. Ze had met de duivel samengewerkt en zag van dichtbij dat er grenzen werden overschreden. Ze was er klaar mee. Wilde er niet meer aan meewerken.

Daarna ging Sophie samenwerken met Joseph, de collega van haar opa, de aandoenlijke hobbit met zijn mooie fantasieverhalen, maar wel iemand waarvan ik zou zweren dat zijn hart op de goede plek zit. Zou hij me ook hebben voorgelogen? Ben ik zo slecht geworden in het lezen van mensen en hun intenties? Ik heb in ieder geval de laatste dagen opnieuw gemerkt dat ik te beïnvloeden ben, meer dan ik dacht.

Sophie vertelde dat Christiaan mijn dossier aan Eurogentech had verkocht en hoewel ik twijfelde, geloofde ik haar.

Ik volgde haar redenatie en schreef Christiaan meteen af. Daarna bestempelde ik hem als een verachtelijk wezen, zonder zijn kant van het verhaal te kennen.

Ze vertelde ook dat Matthias een arrogante en zelfverzekerde klootzak was en dat het iemand was om voor op te passen. Dat was geen leugen, dat heb ik zelf kunnen vaststellen.

En die Joseph. Hij vertelde sprookjes, zo schatte ik in, wat als ik eerlijk ben een normale en rationele reactie was op die bizarre verhalen.

Maar nu… ik kom net terug uit een soort van buitenlichamelijke ervaring. Is het nog steeds een sprookje? Of moet ik meer waarde hechten aan wat Joseph me vertelde?

Lotte kon me zien. Ik kon haar aanraken. Ze reageerde op mijn aanwezigheid. In het begin was ze uitgeput, verloren en moedeloos. Toen ik wegging, had ze hoop. Ik gaf haar die hoop. En die blik in haar ogen. De afgelopen dagen was ik zo verschrikkelijk onzeker. Eerst dat heerlijk intieme moment, daarna de schaamte. Ik was zelfzuchtig geweest. Iets waar we niet over spraken, daar hadden we de tijd niet voor, of we maakten er de tijd niet voor.

We stonden onszelf in de weg. Ik was bang, zij waarschijnlijk ook. Dat leidde tot miscommunicatie.

Terwijl ik worstelde met de demonen uit mijn verleden, kwamen er nieuwe bij. Ik wilde haar daar niet mee lastigvallen, dus ik distantieerde me, het was iets dat ik zelf moest oplossen. Zij voelde zich buitengesloten, genegeerd. En volkomen terecht.

Godver, elke keer als je denkt volwassen te zijn…

Ik krijg de behoefte om terug te gaan naar Christiaan. Ik maakte hem belachelijk, beschuldigde hem van het verkopen van mijn dossier en stak de draak met hem en iedereen die naar de camera’s keek, maar hij zit daar door mij. Gewond.

Terwijl het douchewater op mijn lichaam klettert, probeer ik een vast punt op de muur te zoeken. Een focuspunt. Ik zoek naar die gewichtloosheid en probeer opnieuw te visualiseren dat ik opsta, dat ik mijn kamer verlaat en naar hem toe zweef. Het lijkt te werken. Het geluid van de douche ebt weg en ik merk niet meer dat er druppels op me vallen. Ik wil bijna juichen, zou ik het onder controle hebben? Ineens plof ik terug in de realiteit.

Mijn maag draait om en ik kots mezelf onder. Ik schok en beef. Vanuit mijn nekwervels komt een dreunende koppijn omhoog.

Godver, wat is dit? Oké, Lara. Focus. Raap jezelf bij elkaar. Ik probeer het opnieuw en zoek scheel van de hoofdpijn naar een vast punt op de muur en probeer zo intens mogelijk aan Christiaan en zijn kamer te denken. Aan het moment dat Matthias die deur opendeed en het me eerder lukte om daar te blijven.

Opnieuw word ik lichter. Het lukt. Ik onttrek me uit mijn fysieke lichaam tot het punt dat ik mezelf onder de douche zie zitten.

Mijn gezicht is spierwit en er druipt kwijl uit mijn mond. Alsof ik een junkie ben die net een overdosis heeft genomen, ik zie er niet uit.

Het bewegen gaat heel langzaam, ik zweef, maar ik kom amper vooruit. Christiaan. Ik moet naar Christiaan. Waarom gaat het zo moeilijk? Wat doe ik anders?

In gedachten loop ik naar de deur. Ik zie het gangpad. Het begint wazig te worden, maar ik ga door. Die deur, ik moet die deur door. Ga door. Kom op.

Jade? Ik heb je nodig. Iets houdt me tegen. Jade? Er is iets dat me uitput. Jade?

Ik word weer wakker op het bed. Geen idee hoe ik daar kom of hoelang ik daar al lig. Heeft iemand me hier neergelegd of ben ik er zelf naartoe gestrompeld? Er komt geen geluid uit de douche. De kraan is dicht. Ik glij met mijn vingers onder de deken en merk dat ik niets aan heb.

Een black-out, ik moet een black-out hebben gehad en ik walg van het idee dat Matthias of een van zijn collega’s me naakt uit de douche heeft moeten wegtrekken. Gatver. Snel trek ik wat aan.

De stilte in mijn hoofd. Eng. Gedachten die weerkaatsen als een onbeantwoorde echo. Een leegte.

Voorzichtig noem ik haar naam. Jade? Wat is er gebeurd? Waarom lukte het niet om opnieuw uit mijn lichaam te treden? Ik deed toch niets anders dan daarvoor? Jade? Het blijft akelig stil en ik hou mijn adem in. Ik wacht op haar reactie, de warme deken die zij altijd was, de geruststellende stem die altijd antwoorden had. Er komt niets. Godver. Nee. Niet opnieuw.

Jade? Het is net als toen na Lucas. Geen idee wat ik moet doen of waar ik in mijn hoofd op moet drukken. Waar is die aanknop? Waarom is ze ineens weg?

Zo hard als ik kan, focus ik op het witte plafond. Ik wil naar Christiaan en gewichtloos zijn, maar ik weet niet meer hoe het moet. Alsof ik tegen een muur praat. Een dof geluid, mijn stem die wegschiet en als een lekke voetbal dood op de grond valt. Wat ik dacht en voelde na Lucas’ dood, spookt ook nu door mijn hoofd. Is dit hoe andere mensen denken? Een volledige stilte en alleen je eigen gedachten die zichzelf blijven herhalen.

Jade? Ik probeer het nog een keer. Als je daar bent en je hoort mij, zeg me wat ik moet doen. Wat deed ik verkeerd? Wat had ik anders moeten doen?

Het is bijna alsof ik haar zie, maar dat ze vastzit. Opgesloten. Verborgen. Zwak.

Het piepgeluid is terug. De deur schuift open en ik duw mezelf omhoog. Matthias. Hij loopt naar me toe en stopt vlak voor mijn bed. ‘Zo, je leeft weer.’

Ik knik. Uitgeput, zwak en misselijk.

‘Je bent zeker drie uur bewusteloos geweest.’

Drie uur? Fuck.

‘Hoe komt dat? Heb je dat vaker?’

Ik haal mijn schouders op.

‘Je verdoet onze tijd, Lara.’

‘Nee.’ Het kost moeite om me te concentreren en de juiste woorden te vinden. De wereld draait langzamer om zijn as. Hij beweegt en praat, maar ik kan het nauwelijks volgen. Slikken gaat lastig en mijn mond werkt niet mee. Woorden vormen, signalen versturen, het gaat zo enorm traag. ‘Ik heb iets. Voor Sophie. Kan je haar roepen? Sophie?’

Zijn ogen knijpen samen en hij kantelt zijn hoofd. ‘Wie is Sophie? Waar heb je het over?’

Serieus. Moeten we dit spel echt spelen? ‘Ik weet alles, Matthias. Ik weet dat Sophie hierbij betrokken is.’

Ik zie hem peinzen. Ontevreden.

Hij loopt met grote stappen naar me toe en ik probeer weg te duiken, maar hoe klein ik me ook maak of hoe ik hem ook probeer te ontwijken, ik kan geen kant op. Hij grijpt me bij mijn haar en rukt me van het bed af.

‘Je speelt met ons. Je speelt een spelletje.’

Ik val op de grond en probeer mezelf te verdedigen. Hij haalt uit. Zijn voet landt in mijn buik. Hard. Wat de fuck? Hij schopt nog een keer. Tegen mijn hoofd. Pijn fikt door mijn lijf. Alles duizelt. Godver.

Jade.

Jade?

‘Ik ben klaar met je. Snap je serieus de ernst niet van deze situatie?’

Een metalen smaak in mijn mond.

Machteloosheid.

‘Ik…’

‘Ja? Wat wil je zeggen, Lara?’

Het kost moeite.

‘Nou?’

‘Ik wil… ik heb een kracht.’ Alsjeblieft. Hokje drie. Hokje vier. Ik geef toestemming. Jade? Stilte.

Hij knijpt mijn keel dicht. Net als Lucas deed.

Alles vliegt voorbij. Mijn ouders. De schaamte voor wie ik was. Alle dilemma’s. Fragmenten van op school. De medeleerlingen.

Mijn tienerjaren, toen ik probeerde op eigen voeten te staan. Manon. Natuurlijk Manon. Alle stomme dingen die ik zei, ik was nog jong. Christiaan. Onze therapie. De intieme momenten. De mooie momenten. De schaamteloze momenten. Lucas.

De stilte, de angst, de pijn, maar ook de realisatie dat ik inderdaad anders ben en dat ik dat moet accepteren.

Hokje drie en vier. Alsjeblieft. Ik wil het nu.
In de verte klinkt het geluid van de deur.
Zonder omhoog te komen weet ik wie het is.
‘Laat haar los, nu.’
Sophie.

22

Diffuus

Een heftige emotie inslikken is voor mij alsof je overgeeft op een feest waar je niet voor lul wil staan. Je probeert met een mond vol braaksel krampachtig te glimlachen naar iedereen die je vreemd aankijkt.

Snel daarna wurm je jezelf bezweet door de mensenmassa, dringt voor bij het toilet en kotst spontaan de wastafel onder, omdat iemand zo nodig een hele Chinese rijsttafel moet uitschijten.

En op zo’n moment is er altijd die vreemde, een barmhartige Samaritaan, zo’n huppelkut die moeite heeft om aansluiting te vinden in een grot vol vreemden. Ze trekt goedbedoeld het haar uit je gezicht en tracht te voorkomen dat je naast de wastafel ook jezelf onder spuugt.

Tegelijkertijd spreekt ze verzachtende woorden uit die als slecht plakkende post-its van je ego vallen en duwt iedereen weg die met een opengevallen bek naar het treinongeluk kijkt. Dat is een heftige emotie voor mij. Een onmogelijke taak om te verbergen, daar ben ik veel te expressief voor. Geforceerd probeer ik groot en sterk te blijven. Dat misselijkmakende gevoel weg te slikken.

En nu. Sophie is zowel het braaksel, de reden dat ik moet braken, als de mensenmassa waar ik doorheen probeer te lopen. Ze staat gelijk aan de honderden ogen die me hulpeloos zien wegrennen en degenen die me die wastafel zien onderkotsen.

Fucking Sophie. Ze is het allemaal.

Ik vond het heftig en shocking om van Lotte te horen dat Sophie hierbij betrokken was, maar diep vanbinnen relativeerde ik het als een slechte droom, een hersenspinsel of een van die kromme gedachten die weleens rondspringen in mijn brein. Ik zweefde rond en zat niet in mijn lichaam.

Maar nu ze voor me staat zie ik hoe Matthias op haar reageert en naar haar luistert. Door de overduidelijke gezagsverhouding die ik tussen die twee aanschouw, is het net alsof ik er pas nadat ik een hele maaltijd naar binnen heb zitten werken achter kom dat die al een jaar over datum is.

Ik probeer geen spier te vertrekken, zo ben ik. Niet laten merken dat ik verrast ben. Ik gun haar de credits niet: dat zij voorliep op mij, dat ze me heeft voorgelogen en dat ik het niet zag.

Ik dwing mezelf mijn gezicht strak te houden, sterk te zijn en misschien zelfs een glimlach op te werpen… maar hoe ik het ook probeer, ik kan het niet.

De realiteit is dat mijn muur weg is. Weggeslagen als een zwakke duin onder een grote golf. Geen fundering meer. Ik vertrouwde haar op het moment dat ik niemand anders had. Zij was de strohalm en misschien zelfs iemand die ik in een andere dimensie een vriendin had kunnen noemen, om er vervolgens achter te komen dat juist zij mij heeft bedrogen en snoeihard heeft zitten liegen.

Ze is rot en bedorven, ze is de groene gal die omhoogkomt als je maaginhoud er al uit is. Ze leek zo lief en betrokken en nu staat ze voor alles wat ik haat.

‘Laat ons even alleen.’ Sophie spreekt dwingend tegen Matthias, die als een roofdier om me heen ijsbeert, terwijl ik het bloed van mijn mond veeg, de pijn probeer weg te denken en mijn trots probeer weg te slikken.

‘Ik wil haar reactie wel zien,’ reageert hij. ‘Ze ligt er zo mooi bij.’

‘Ga maar naar Lotte.’

Hij kijkt teleurgesteld, kantelt zijn hoofd, wrijft met zijn hand langs zijn kruis en glimlacht. ‘Dat arme meisje zal wel trek hebben. Misschien kan ik haar een beetje opvrolijken.’

Ik duw mezelf omhoog en kijk hem zo strak mogelijk aan. ‘Als je haar iets aandoet. Serieus Matthias, ik vermoord je.’

Hij loopt zelfvoldaan de ruimte uit en achter hem schuift de deur dicht. Door het raam lacht hij nog een keer naar me. Ik beantwoord hem met geklemde kaken en zoveel mogelijk vuur in mijn ogen.

Sophie hurkt naast me, met haar zwarte pantalon en een getailleerde witte blouse. Decadent, zoals altijd, met glanzende parels in haar oren en onopvallende make-up. De eerste keer dat ik haar zag, voelde ik ontzag. Het was alsof ze ver boven me stond in de hiërarchie. Een succesvolle zakenvrouw, een carrière waar ik alleen maar van kon dromen. Diep vanbinnen wilde ik haar zijn, nu kots ik op die gedachte.

‘Het spijt me, Lara.’

Het komt eruit alsof ze het meent, dat maakt het alleen maar wranger. Sorry dat ik je leven verpest. Sorry dat Matthias nu je huisgenote gaat folteren. Sorry dat ik zo glashard tegen je heb gelogen.

Het is dezelfde sorry die mijn ouders uitspraken als ze me met een riem hadden geslagen, omdat ik me niet wilde conformeren aan hun schijnheilige bestaan. Het is dezelfde sorry die vrienden destijds uitspraken nadat ze mij publiekelijk voor een geestesziek kind hadden uitgemaakt.

Ik heb zo vaak iemand het woord sorry in een ongepaste situatie horen uitbraken, dat ik er serieus onpasselijk van word. Sorry past bij een volkomen onverwacht en ongewenst resultaat. Je stoot per ongeluk een glas drinken om en dus sorry. Of je hebt beloofd om iemand te bellen en je bent het oprecht vergeten. Sorry.

Maar kom niet aan met een sorry als datgene wat je deed een gecalculeerde actie was. Als een vent vreemdgaat, dan hoeft hij ook geen sorry te zeggen tegen zijn vrouw. Je valt niet per ongeluk met je pik in iemand anders, dat is een bewuste keuze.

‘Het doet minder pijn als je meewerkt. Dit hoeft niet slecht af te lopen.’

Gefrustreerd en met moeite sta ik op. De kamer danst en ik raak voorzichtig een plek op mijn gezicht aan, rondom mijn rechteroog. Een zwelling, een onderhuidse bloeding of erger.

Ik verbijt de pijn en kijk haar aan. ‘Ga je weer vragen of ik bepaalde krachten heb? Is het zo langzamerhand niet duidelijk?’ Het lukt niet meer om de tranen binnen te houden. Ze stromen over mijn gezicht en mijn lichaam trilt. ‘Het maakt me niet meer uit. Snij me open, spuit me vol met shit, doe wat je moet doen of waar je zin in hebt, het maakt me geen fuck meer uit, maar laat Lotte en Christiaan gaan.’

Haar ogen onderzoeken me. Haar gedachten kan ik niet peilen, alsof ze zoekt naar de juiste ingang, de juiste woorden. ‘Ik zal er niet langer omheen draaien. Het is nu donderdag.’ Ze draait haar pols en laat haar horloge zien. ‘Bijna zeven uur in de avond. Dat geeft ons krap anderhalve dag om met resultaat te komen.

Zaterdag komen er investeerders die elk goed zijn voor tientallen miljoenen. Dat zijn personen die drie jaar geleden, toen jouw DNA opdook, interesse hebben getoond. Het maakt me persoonlijk niet uit of je wel of geen krachten hebt, zolang we hun maar kunnen overtuigen.’

‘Want? Wat ben je van plan met die investeerders?’

‘Ervoor zorgen dat ze binnen vierentwintig uur geld overmaken.’

‘En dan?’

‘Ik dacht aan zo’n heerlijk tropisch eiland. Elke dag met mijn voeten in het zand. Iemand die vers fruit komt brengen of een ontbijtje in de ochtend. Een boekje lezen in de zon.’ Haar gezicht is een grote glimlach. ‘Ja, ik vermoed dat ik daar wel aan zou kunnen wennen.’

Vol ongeloof staar ik haar aan. ‘Maar dit is het onderzoek waar Eurogentech al tientallen jaren mee bezig is?’

‘Nee schat, Eurogentech heeft al jaren geleden de stekker uit dit project getrokken.’

‘Maar Katia Dubois?’ Terwijl ik het uitspreek vormt het antwoord zich in mijn gedachten. Zij is de eigenaar van Eurogentech en de enige die ik nog niet heb gezien. Matthias zou voor haar werken, maar hij is hier en luistert naar Sophie. ‘Katia weet hier niets vanaf?’

Ze glimlacht. ‘Nog niet, maar na dit weekend wel.’

‘En Joseph?’

‘Joseph is een schat. Hij wil je oprecht helpen. Tegelijkertijd weet ik dat hij al jarenlang met wrok rondloopt. Ik wist waarvan hij droomde en ik wist ook dat Eurogentech die ballon had lekgeprikt. Hij is er, in tegenstelling tot mijn opa, financieel redelijk uitgekomen. Een paar miljoen. Zij hebben het bedrijf laten vliegen en daarna werden ze afgedankt.

Toen ik hem vertelde dat ik ontslagen was nadat Gentree zo’n succes was geworden en er een DNA-match met jou was gevonden, zei hij meteen dat wij jou eerst moesten vinden. Hij was zo blij als een kind toen ik hem belde.’

Het draait dus om geld. Geld en wraak.

Ze vertelt me alles. Haar motivatie en haar plan om de schuld op Eurogentech af te schuiven. Als de politie ooit bij Eurogentech binnenvalt, staat mijn DNA-match in die computer, in Gentree.

Joseph is bespeeld, dus hij zal ook hun kant op wijzen. Christiaan heeft Matthias gezien. Lotte heeft Sophie gezien. Ik kan tegen beiden getuigen, maar we zitten gevangen.

Hoever zou Sophie gaan met het uitwissen van sporen die naar haar kunnen wijzen als ze het geld eenmaal heeft? Van Matthias durf ik zo te stellen dat hij inderdaad over lijken gaat. De blik in zijn ogen, ik zou zweren dat hij ervan genoot om me pijn te doen. En het moment dat hij wegliep naar Lotte?

Mijn maag draait om en mijn benen worden slap. Ik probeer het te verbergen, in te slikken. Dat moet ik doen voor Lotte en Christiaan. Hoe pak ik in hemelsnaam de regie?

‘Ik ga je helpen, Sophie.’

Ze knijpt haar ogen tot kleine spleetjes. ‘En hoe ga je dat doen?’

‘Jij gaat me geven wat ik nodig heb. Ik ben nu te zwak. Als ik iets voor je moet doen, moet ik op krachten komen. Het broodje van vanmiddag heb ik uitgekotst. Ik ben leeg en ik barst van de koppijn. Geef me iets te eten, een strip paracetamol, wodka en een paar minuten met Lotte en Christiaan. En koffie, het liefst een dubbele espresso.’

‘En hoe ga je mij helpen?’

‘Dat merk je vanzelf.’

‘Nee, zo werkt het niet, Lara. Ik wil het nu weten.’

‘Dan flikker je maar op.’

‘Vergeet niet dat Matthias bij Lotte is. Weet je wat hij met haar doet?’

Nee, laat dit alsjeblieft stoppen. Het doet pijn. Ik knijp in mijn handen en bijt mijn kaken op elkaar. ‘Ben ik duidelijk geweest, Sophie? Ik help je onder één conditie. Wil jij dat geld hebben of niet? Je hebt anderhalve dag, toch? Dus of je gaat die shit voor me regelen of het stopt hier en nu. En, wat ga je dan doen? Ons vermoorden en daarna in een hoekje zitten huilen omdat je wraakplan is mislukt?

Lekker belangrijk, ik heb al zo vaak nagedacht over zelfmoord. Vermoord me maar. En vermoord Lotte en Christiaan dan ook maar. Als ik dood ben, kan ik er toch niet meer om janken. Dan ben jij de grote verliezer. Dus flikker op en ga mijn shit regelen.’ Ik wil overtuigend overkomen, sterk en vastberaden, maar tegelijkertijd wil mijn lichaam het opgeven. Ik knijp mijn handen samen en dwing mezelf rechtop te blijven staan.

Inwendig vloek ik. De kracht moet uit mijn tenen komen en ik adem diep in en uit.

Opnieuw een inwendige grom. Het bouwt op. Ik focus, centreer, alles of niets, pijn en wilskracht. Alles komt samen: het doel, Lotte, Christiaan, ontsnappen, een plan, mijn plan, zuurstof, de piramide, het rondraaien en Lilith, de oergodin.

Alles wat ik nooit was, maar wel wilde zijn en ineens… die vonk.

Alsof mijn stekker het onzichtbare stopcontact heeft gevonden. Ik laad op en ik hoor en proef haar aanwezigheid.

Jade is terug.

Ik voel haar nog zwak en op afstand, maar het is alsof ik de knop heb gevonden waarmee ik haar terug kan krijgen, kan oproepen, kan opladen.

De woorden van Joseph galmen door mijn hoofd. Had die oude seniele man gelijk of begin ik gek te worden?

Uit alle macht dam ik mijn euforie in en kijk Sophie vragend en dwingend aan. Een staalharde blik.

‘Ik ga het overleggen,’ zegt Sophie.

‘Met wie?’

‘Dat gaat je niets aan.’

‘Ga dan maar snel. Anderhalve dag.’

Haar blik is vernietigend. Ze draait zich om en loopt de ruimte uit. De deur klikt in het slot.

Zonder haar aandacht te geven, loop ik naar de douche. Ik draai de kraan open, maar niet omdat ik behoefte heb aan de druppels en niet omdat ik de piramide wil opzoeken. Het is de enige plek waar geen camera’s hangen.

Met mijn handen glij ik langs de tegels en diep vanuit mijn keel grom ik een vervloeking. Het moet weer uit mijn tenen komen, diep, zielsdiep. Terwijl het glazuur van de tegels onder mijn handpalm kraakt, komt Jade opnieuw tot leven.

Ze fluistert ‘vampier’ en ik knik.

Joseph had gelijk en opnieuw denk ik aan dat laatste moment bij Lucas.

Mijn vader riep weleens dat je eerst moest sterven voordat je herboren kan worden. Weer zo’n nutteloze uitspraak, maar misschien is dat wat dit is. Als mijn leven balanceert op de rand van ontevredenheid en zelfdestructie, leef ik niet, maar sterf ik ook niet.

Nu alles op het spel staat, niet alleen Lotte, maar meer mijn hele bestaan en dat wat ik toevoeg aan dit universum, lukt het me om die energie aan te boren. Net zoals bij Lucas, ik ging dood, maar toch niet.

De energie is een noodgreep, een overlevingsmechanisme, maar het proeft alsof het meer kan zijn. Een knop die je kan indrukken zodra je weet dat hij bestaat. Een ontknoping, een ontdekking. Het is misschien zoiets als herboren worden, voor het eerst reïncarneren.

Hiervoor was ik onwetend, maar ik dacht het allemaal te weten. Terwijl ik de druppels volg die hun weg langs de voegen naar het doucheputje zoeken, probeer ik alles op me in te laten werken.

Langzaam kleed ik me uit. De stoom omarmt mijn naakte lichaam en de wereld draait langzamer om zijn as. Mijn perceptie is hoger, de energie blijft naar binnen stromen en ik adem. Langzaam en diep.

Het plan begint te komen. Alles valt op zijn plek. Zweven. Ik zoek Christiaan op en zonder dat ik er moeite voor doe, stopt zijn wond met bloeden. Rust trekt over zijn gezicht. Opluchting.

En dan Lotte. Ik hoef niet meer naar haar toe te zweven. Ik ben hier en daar tegelijk. De zwakke slagen van haar hart en de wanhoop in haar keel.

Zodra ik haar omarm, komt die warmte, de blik in haar ogen, herkenning en gemoedsrust. Ze voelt me en lacht naar me.

Het is bijna onmogelijk om de situatie te beschrijven, het is alsof ik de aarde ontstijg en er geen pijn meer is, geen onzekerheid, geen twijfel en geen wanhoop. Ik onttrek energie uit mijn omgeving en uit het diepste in mezelf. Tegelijkertijd ervaar ik geen enkele onzekerheid over de volgende stappen, al zie ik ze nog niet.

Het pad hoeft niet uitgestippeld te worden, want het pad is er en het vormt zichzelf, zonder dat ik er moeite voor doe. Tentakels die tijd en ruimte overbruggen, Andrea die mijn kamer inloopt, Tom die een connectie legt, mijn adoptieouders die hun plek in het geheel zien en zelfs Manon die vanuit de sterren haar rol speelt in het grotere geheel.

De puzzel was er altijd al, maar ik zag de stukjes niet. Ik wist niet dat ík de puzzel was en dacht dat ik meer therapie nodig had. Vasthangen in zelfmedelijden. Mezelf verzuipen met flessen Stolichnaya en elke avond peuken wegpieken, die als stervende vuurvliegjes een betekenis aan mijn bestaan probeerden te geven.

Maar zij was het. Jade was de puzzel. Ik had naar binnen moeten kijken.

De hele ruimte hangt vol stoom. Voorzichtig veeg ik het gruis van mijn handen en ik kijk naar de afdruk die ze op de gebarsten tegels hebben achtergelaten. Volledig opgeladen.

Nog nooit heb ik mezelf zo goed gevoeld. Ik zie het universum, de wereld, de stad en de locatie waar ik zit. Muren houden me niet tegen.

Sophie praat een paar kamers verderop met een bewaker. Matthias staat een of twee verdiepingen boven me. Hij rookt een sigaret en de walm trekt via een openstaand raam naar buiten. Met één been leunt hij op de vensterbank.

Door het raam zie ik grote gebouwen, silo’s en kraanwagens. Grote schepen varen door de haven. Ik voel de vibratie van het water. Atomen die draaien en botsen. De submoleculaire ruimte. Alles ademt in en uit. Het pulseert. Beweegt. Ritmisch. Kleuren zijn geen kleuren meer, maar een intergalactische symfonie.

Zonder het te herkennen, weet ik waar ik ben, het westelijk havengebied. Het pand is omringd met grote hekken en voor de deur staat een grote container van Evergreen.

Christiaan zit met opgetrokken benen tegen een muur. In een andere ruimte dan hiervoor. Iemand heeft een flesje water bij hem neergezet.

Ik zweef verder en zie Lotte. Nog steeds zit ze vast. Ze slaapt. Gelukkig voor haar.

‘Jade?’

Haar aanwezigheid kronkelt door mijn lichaam. ‘Ben je er klaar voor?’

Ze humt.

‘Ik ben er ook klaar voor.’

De stroom trekt weg, het lijkt of er ramen tegenover elkaar zijn opengezet. Ik glij in mijn kleding, wrijf over de ketting van Manon en loop naar de deur.

Terwijl ik over de lege gang uitkijk, duw ik kilometers verderop Andrea de juiste kant op. Ze loopt de trap op, zuchtend en ongerust, maar tegelijkertijd gedreven en vastberaden. De deur van mijn kamer gaat open en ze ziet het knipperende lampje. Dat is genoeg, hoop ik.

Mijn ademhaling gaat snel en ik merk dat het veel energie kost om zo ver weg te zijn. Half opgeladen. Kom op, Lara.

Snel leg ik mijn handen op de glazen wand, daarna op het metaal naast de deur en vervolgens op de muur. Nu niet onzeker worden, dit moet lukken.

In gedachten veranker ik mijn voeten in de grond, het beton. Ik stel me voor dat ik mijn vingers in de muur zet.

Opnieuw adem ik in en uit. Diep. En daar komt het weer, het opladen.

Het heeft te maken met mijn omgeving. Ik moet de grenzen van mijn eigen lichaam overstijgen en mezelf vastgrijpen.

Ik spring nog een keer naar Andrea en zie dat ze met een telefoon in haar hand zit. Uit alle macht probeer ik in te zoomen op de beweging van haar mond, haar stem.

Op de achtergrond hoor ik voetstappen. Sophie komt dichterbij.

Ik heb nog even nodig, heel even.

Op het moment dat de deur opengaat, hoor ik het Andrea uitspreken.

23

Verrassing

‘En heeft het gesmaakt?’ Ze wijst naar het dienblad waarmee ze een paar minuten geleden een wit pistoletje met kaas, een dubbele espresso, drie paracetamolletjes en een flink glas wodka bracht. Twee keer inhaleren en alles was weg.

‘Het kon ermee door.’

‘Ben je helemaal opgeladen?’

Ze heeft geen idee hoe dicht ze bij de waarheid zit. ‘Het gaat iets beter.’ Met moeite onderdruk ik een glimlach.

Ik volg haar door de gang en door meerdere deuren en uiteindelijk lopen we een ruimte in waar Matthias met zijn irritante rotkop staat te wachten.

Er zijn weinig mensen bij wie mijn lichaam afkeerverschijnselen vertoont. Alles aan hem is verkeerd. Hij probeert nonchalant over te komen, maar zijn duistere ego vult de ruimte. Voor hem ben ik een object, geen mens.

Zelfs bij Lucas voelde ik meer menselijkheid. Diep vanbinnen wist Lucas dat hij verkeerd bezig was. Tijdens de therapiesessies met Christiaan liet Jade me de signalen zien. Het waren zijn ogen, op die laatste avond. Een tweestrijd. Ik zei dat ik alleen door het park naar huis moest lopen en direct was er die kortsluiting. Hij hinkte tussen twee gedachten: Jij bent mijn volgende slachtoffer, maar ik wil dit niet meer, ik kan dit niet meer. Ik hou mezelf voor dat ook hij op zoek was naar een uitweg. Iemand die hem zou tegenhouden. De ultieme bevrijding, stilte en daarna niets.

Bij Matthias is er geen tweestrijd. Geen excuus en geen hapering. Er kruipt een diepzwarte wens omhoog. Hij moet dood. Het is niet erg als hij sterft, dat maakt de wereld tot een mooiere plek. Niet als wraak omdat hij me sloeg, onderuitschopte en vernederde. Ook niet omdat hij Lotte betastte, een gedachte die ik het liefst zo snel mogelijk wegstop. Hij moet dood om wie hij is. Niets meer en niets minder.

‘Wil ze eindelijk meewerken?’

De vibratie in zijn stem. Het kost zoveel moeite om me in te houden. ‘Ik wil dat jullie nú Lotte en Christaan vrijlaten.’

Hij lacht en Sophie snuift bedenkelijk.

Ik negeer hem en kijk Sophie aan. Zo strak mogelijk. Tegelijkertijd probeer ik me voor te stellen dat Tom Grainger onderweg is, maar ik dwing mezelf om rekening te houden met het meest negatieve scenario. Er bestaat een kans dat Andrea de printer helemaal niet heeft gevonden en dat ik me verbeeldde dat ze Tom heeft gebeld.

‘Als dit goed gaat, beloof ik dat we ze vrijlaten.’ Ze spreekt langzaam en berekenend.

Het is een loze belofte, dat proef ik aan alles. Ze speelt met me, ze heeft alleen niet door wie aan zet is.

‘Sophie!’ Ik dwing haar aandacht af door mijn stem te verheffen.

‘Wat?’

Ik recht mijn schouders en kijk haar indringend aan. ‘Ik wil het je horen zeggen.’

Matthias beweegt naar voren, maar ze legt haar hand op zijn schouder en trekt hem terug. ‘Wat wil je me horen zeggen?’

‘Waar dit over gaat. Is dit jouw manier om op te komen voor je opa? Geloof je oprecht dat ik een speciale kracht heb? Is het wraak jegens Eurogentech, omdat ze je verkeerd behandeld hebben? Leg het me uit, waar gaat dit over? Ik probeer het oprecht te begrijpen.’

‘Ze is tijd aan het rekken.’ Matthias ijsbeert als een roofdier. Zijn neusvleugels bewegen heen en weer. Klaar voor de aanval.

Sophie steekt haar hand vermanend in de lucht. ‘Ik wil hier wel antwoord op geven.’ Haar blik verschuift van hem naar mij. ‘Wat ik wil en wat jij zo zou moeten doen, is dat je een overtuigende show opzet. Mijn opa was een briljante man, maar hij liet zich meesleuren. Doodzonde, hij had zoveel meer kunnen doen. Ik neem het hem niet kwalijk, want Joseph, je hebt hem zelf ontmoet, kan vol passie en overgave praten over zijn onderzoek.

Geloof ik ook maar iets van dat onderzoek? Nee, natuurlijk niet… het is een sprookje. Komt jouw DNA overeen met oude opgravingen? Ja, en dat maakt je op een bepaalde manier speciaal. Speciaal en kostbaar. Dat is ook wat Eurogentech in jou zag, Lara. Ze zagen geld.

Het bedrijf stond in de kinderschoenen toen Francis en Joseph bij hen aanklopten. Joseph kwam met investeerders aanzetten. Mijn opa werd onderdeel van hun marketingstrategie, de bekendste onderzoeker, of beter gezegd, dé ontdekker van het DNA, had zich bij hen aangesloten. Dat trok nog meer geldschieters.

Eurogentech zou zonder hen niets anders zijn geweest dan een stel pubers die met reageerbuisjes speelden. Het begon goed, ze behaalden mooie resultaten, vonden heel plausibele verklaringen, maar toen kwam Katia.’

‘Katia Dubois?’

‘Ja. Ze veranderde alles. Door haar werd het project om zeep geholpen.’

‘Dus dit draait om wraak? Op de een of andere fucked-up manier voel je de noodzaak om iets dat, wat is het, dertig jaar geleden heeft plaatsgevonden…’

‘Nee,’ onderbreekt ze luid en fel. ‘Dat is het niet.’

Matthias stapt mijn kant op en automatisch schuif ik naar achteren. Sophie blijft op haar plek staan, duidelijk geïrriteerd.

‘Wat is het dan? Erkenning? Francis en Joseph maakten hen groot. Jij was het brein achter Gentree, toch? Is dat het? Moet iedereen je zielig vinden, Sophie? Had je er meer van verwacht? Probeerde je iets uit het verleden recht te zetten en ben je nu boos?’

‘Je begrijpt het niet.’

‘Volgens mij begrijp ik het heel goed, maar wat het ook was, het gaf dus aanleiding om niet alleen mij, maar ook Lotte en Christaan te ontvoeren. Wat jou of je opa ook is overkomen, het geeft je het recht niet.’ Terwijl ik het uitspreek, borrelt woede omhoog. Naar haar en naar Matthias, haar pion.

‘We hebben genoeg gekletst, Lara.’ Met een subtiele beweging tikt ze op de rug van Matthias.

Zijn bevroren glimlach ontdooit en intimiderend gaat hij vlak voor me staan.

Onze gezichten zijn misschien maar vijf centimeter van elkaar verwijderd. Ik ruik en proef zijn gore adem. Ik vertrek geen spier, al kost dat veel moeite.

Voorzichtig bal ik mijn vuisten. Focus Lara. Oerkracht.

‘Het is tijd.’ Hij spreekt rustig en gecalculeerd.

Op de wand rechts van ons klikt een scherm aan en ik zie Lotte zitten. Naast haar staat de bewaker die ik eerder zag. De kleinste klootzak van het stel. In zijn handen heeft hij een zwart doosje.

Mijn hartslag schiet omhoog en ik word overladen met emoties. Meisje, toch. Ze is wakker en huilt.

‘Ik had niet verwacht dat je mee zou werken,’ zegt Matthias. ‘Dus let goed op, hopelijk inspireert dit je.’

Met een schokkende beweging komt Lotte omhoog uit haar stoel. Ik hoor haar niet, maar haar pijnkreet dringt door tot in mijn botten. Jezus, wordt ze serieus onder stroom gezet? De bewaker naast haar lacht triomfantelijk. Lottes ogen schieten alle kanten op.

Sophie lijkt ook te schrikken, herpakt zich en kijkt me aan. ‘Je zei dat je wilde meewerken, Lara. Laat dit een goede motivatie zijn. Ik laat haar vrij, als je nu helpt.’

Ik knik, maar mijn lichaam doet pijn en schreeuwt om wraak. Met vochtige ogen knijp ik in mijn handen.

‘Alles wordt opgenomen. Het is tijd voor de show en je hebt lang genoeg gehad om na te denken. Dus, wat ga je laten zien?’

Behalve een diepgewortelde haat en de drang om ze beiden pijn te doen, heb ik geen idee. Uit mijn lichaam treden? Iets met energie? Dat laatste is beter, gok ik. Ik kan hem wel wurgen en haal diep adem en pers het uit mijn tenen omhoog. ‘Dat ga ik je nu laten zien.’ Met enige twijfel steek ik mijn handen in de lucht en beweeg ze naar het hoofd van Matthias.

Zijn ogen worden kleiner en achter hem duikt het nieuwsgierige gezicht van Sophie op.

‘Je had Lotte hierbuiten moeten laten.’ Ik speel opnieuw af dat ze een schok kreeg. Dat Matthias me schopte en dat hij zijn vunzigheid naar haar insinueerde door met zijn hand over zijn kruis te wrijven. De oneerlijkheid van dit alles. En waarom? Om geld? Om macht? Uit wraak? Zijn we daarom ontvoerd, zit Lotte voor de camera en is Christiaan daarom in zijn schouder geschoten?

Al die gedachten voeden mijn razernij. Ze spinnen steeds sneller door mijn hoofd en ik voel de haat vanuit mijn binnenste toenemen, totdat ik zo furieus ben dat ik de drang weer voel.

Matthias. Moet. Dood.

Kokend van woede leg ik mijn handen op zijn hoofd. ‘Voor Lotte en voor Christaan.’

Hij springt geschrokken achteruit. Handen op zijn gezicht. Sophie volgt zijn reactie. Haar ogen worden groot.

‘Wat gebeurde er?’ reageert ze.

Een paar seconden is het stil en ik vraag me af waarom hij niet neervalt. Hij had door zijn knieën moeten zakken. Naar zijn borstkas moeten grijpen. Net als Lucas toen deed.

Er verschijnt een grijns op zijn gezicht. ‘Ik kreeg een statische schok.’ Hij begint hardop te lachen en zijn vuist komt uit het niets. ‘Gore slet, ik wist dat je niets voorstelde.’

Mijn handen vliegen naar mijn buik en mijn lichaam trekt samen. Hij trekt me aan mijn haar overeind en draait hardhandig mijn hoofd naar het beeldscherm.

Lotte krijgt opnieuw een schok en schreeuwt het uit. Nee! ‘Matthias, rustig aan. We hebben haar nodig.’

‘Ze is tijd aan het rekken.’

Sophie schuift het haar uit mijn gezicht en haar afkeurende ogen spreken boekdelen. ‘Je moet iets doen, Lara. We hebben niet de hele avond.’

Het idee dat Lotte nog een schok krijgt als ik niet doe wat er van me wordt verwacht, beangstigd me. Wat ging er verkeerd? Waar ging het verkeerd?

Terwijl ik nog steeds voorover hang, probeer ik mezelf bij elkaar te rapen.

Is dit wie ik ben? Lara die iedereen in de steek laat. Lara die iedereen pijn doet. Lara die iedereen verliest. Waarom wil nooit iets lukken? Waarom gaat alles kapot wat ik aanraak?

Ik knijp in mijn handen en klem mijn kaken op elkaar.

Nee. Nee. Dit is niet wie ik ben. Dit is niet wie ik wil zijn.

Uit boosheid vorm ik een innerlijke grom. Diep vanuit mijn keel.

Ik laat de piramide terugkomen. Opladen. Ademhalen. Ik kan dit. Kom op, Lara.

Diep vanbinnen roep ik Jade en ik denk aan het derde en vierde hokje. Ze wilden bewijs, toch?

‘Je moet iets in gedachten hebben gehad.’ Sophie kijkt op haar horloge, bijt op haar lip en knikt naar Matthias.

Hij lacht bevestigend.

Ik merk dat hij zichzelf opnieuw voorbereidt om een stomp te geven, maar ik ruk me los en hou mijn hand omhoog.

De wind giert door me heen. Jade is meer aanwezig dan ooit. ‘Stop, nu!’ Mijn stem schuurt door mijn keel en vanuit mijn ooghoek zie ik Lotte zitten.

Er druipt een klodder slijm van mijn kin. Langzaam kom ik overeind. Ik veeg met de mouw van mijn shirt langs mijn mond.

Met tweehonderd procent focus neem ik hem in me op. Ik visualiseer dat ik in zijn hoofd en door zijn gedachten kruip, gevoed door de vernietigende drang om hem kapot te maken. De ruimte vervaagt, bewegingen vertragen en het geluid om mij heen druppelt binnen. Ik weet wat ik doe, al weet ik niet precies hoe.

De reactie op zijn gezicht is het bewijs. Hij merkt wat ik doe. Dat ik binnendring. Hij weet het.

Ik kruip door zijn gedachten, kom bij zijn jeugd en achterhaal zijn motivatie. In flarden schieten beelden voorbij. Het moment dat hij nog een kind was. Zijn vader een alcoholist. Een licht gehandicapte moeder die, onder de walm van braaksel en aangevreten stukken pizza, probeerde het gezin bij elkaar te houden. Het was altijd chaos.

Toen zijn jongere broer in het ziekenhuis terechtkwam, letterlijk wegteerde en krijste van de pijn… trok ze het niet meer. Ze zat erdoorheen. Geen kracht meer. Alles was op. Het was te zwaar, overleven in een nieuwe cultuur, weinig sociale contacten en een man die altijd dronken was en met zijn losse handen elke drang naar positieve gedachten er letterlijk uitsloeg. Het straalde naar hem uit. Naar Matthias. En hij deed het enige wat hij kon. Hij incasseerde. Schoof zijn emoties aan de kant. Geen pijn toelaten. Onderdrukken. Een slachtoffer. Een spons.

Ineens is alles zo helder. Hij is geen slecht mens. Hij heeft nooit geleerd wat het is om lief te hebben. De pijn van onmacht en de oplossing in geweld overstemde zijn jeugd.

Ik had het bij het verkeerde eind en vergeleek hem met Lucas. Nee, ik kan en mag hem niet vermoorden, ongeacht wat hij heeft gedaan en wat hij ongetwijfeld gaat doen als ik hem niet tegenhoud.

Met een ruk kom ik overeind. Kijkend naar Sophie en Matthias probeer ik me voor te stellen wat mijn volgende actie is. Op zijn gezicht zit nog altijd een meedogenloze grijns en Sophie kijkt afwachtend.

Ze wil gaan voor het uiteindelijke resultaat, investeerders die overtuigd worden, boetedoening, erkenning en geld.

Matthias steekt zijn hand op, het teken om Lotte weer een shock te geven.

Ik grijp diep in de wortels van mijn bestaan en trek Jade naar me toe. Terwijl ik dat doe realiseer ik me dat Christiaan gelijk had. Samensmelten. Het was volgens hem het ultieme eindstadium, de enige manier waarop ik genezen kon worden verklaard.

Er is geen hokje drie of vier. Er is maar één hokje, het hokje waarin ik nu zit, waarin ik haar toelaat en waarin ik mezelf accepteer. Het antwoord op een vraag die veel te lang onbeantwoord is gebleven. Ik ben niet Lara. Ik ben niet Jade. Ik ben de combinatie en alleen maar Lara Jade.

De bewaker drukt op de knop en ik absorbeer de vonk die over de elektriciteitskabels naar Lotte zou moeten schieten.

Het doet geen pijn. Een lichte prikkeling en een nieuwe bron van energie.

Ik kan het omzetten naar een explosie waarmee ik de ruimte kleur met de overblijfselen van Matthias, maar ik vorm het om naar een antwoord. Het antwoord op de vraag waar hij zijn hele leven al mee worstelt. Met al mijn passie duw ik het naar binnen, net als bij Lucas, een gekartelde emotie, niet om hem te vermoorden, maar om hem te bevrijden.

Hij verlamt en krimpt ineen.

Sophie schrikt. Ze heeft door dat er iets met hem gebeurt.

Ik negeer haar.

Het begint in zijn ogen. Angst en daarna spijt. Ik prik in op zijn ziel en tap zijn emoties af. Hij was hier om te winnen en tegelijk om te overleven. Dat was belangrijk voor hem. Succesvol zijn. Goedmaken wat er in het verleden verkeerd is gegaan.

Ik buig het om en ik lees in zijn ogen dat het werkt.

Hij grijpt met zijn handen naar zijn hoofd en doet een stap naar achteren. Uit alle macht onttrek ik energie uit de vloer, mijn omgeving en het knipperende licht dat als een wispelturige vuurvlieg om ons heen fladdert.

Ik raak hem. Diep. Hij zet nog een stap naar achteren en schudt zijn hoofd. Vlak voordat ik hem kan vastpakken, verdwijnt hij uit mijn aura.

Ongecontroleerd zakt hij door zijn knieën en kruipt hij van mij weg. Zijn gezicht vertrekt. Wanhoop.

Schichtig beweegt zijn blik van mij naar Sophie en naar de hoek van de kamer, waar hij angstvallig naartoe schuift. Terwijl hij in de zwarte sporttas graait, weet ik wat hij van plan is.

Nee godverdomme, dit is niet wat ik wil. Dit is niet wat ik wilde bereiken.

Een doffe knal vult de ruimte.

Vol ongeloof springt Sophie opzij.

De kruitlucht vult de ruimte. De echo van de doffe knal weerkaatst.

Alles in slow motion. Spetters bloed glijden achter Matthias ongeduldig van de muur. De bewaker die naast Lotte stond is weg. Geen idee waar hij is gebleven. Sophie die als een bevroren konijn hapert, terwijl Matthias in elkaar zakt.

Ze is verrast. Totaal verrast. Ik ook.

Was dit waar iedereen naar op zoek was? Vast niet. De camera’s draaien door, het bewijsmateriaal is er. Wint ze nu? Wint Sophie, terwijl ze ook verliest?

Ik kijk even naar het ineengezakte lichaam en merk dat ze zich omdraait.

Nee. Ik moet opstaan. Opkrabbelen. Uit alle macht dwing ik mezelf omhoog en ik vang nog net een glimp op van hoe Sophie de ruimte uitrent.

Jade? Waar gaat ze heen?

Met pijnscheuten in mijn hele lichaam strompel ik door de ruimte, de deur uit, door gangen en langs verlaten onderzoeksruimtes. Bij elke pas neemt mijn vermoeidheid en het besef dat ik Matthias niet van zichzelf heb kunnen redden toe. Geen idee waar ik naartoe loop, ik volg mijn instinct en merk dat ik dichterbij kom. Haar ademhaling. Ze is in de buurt.

Terwijl ik me door de laatste gang worstel, zie ik Sophie staan. Een alles-of-niets-blik in haar ogen. In haar rechterhand heeft ze het pistool waarmee Matthias zich van het leven beroofde. Het koele licht van de tl-balken reflecteert op het pasje dat ze met haar andere hand langs de deurpost schuift. Een metalen klik.

‘Nee, Sophie. Het is klaar.’ Ik spreek het dwingend uit. Ze kijkt me emotieloos aan.

Ik voel dat Lotte achter die deur zit en probeer in te schatten hoever Sophie zal gaan. Is dit een laatste pressiemiddel? Mijn aandacht kruipt via de vloer en de vlakke tegelmuur naar haar toe. De kilte van een kantoorgebouw dat al jaren leegstaat hangt als een zwarte nevel om haar heen.

Haar vingers zoeken grip en haar gezicht vertrekt. Een verandering in haar ogen.

‘Eerst Katia en nu jij.’

Voorzichtig til ik mijn handen op. ‘Laten we praten. We kunnen hier…’

‘Nee! Daarvoor is het te laat.’

Geschrokken beweeg ik naar achteren. Haar initiële drijfveer was wraak. Ze wilde de droom van Francis en Joseph alsnog verkopen en de schuld afschuiven op Eurogentech. Op Katia. Nu dat is mislukt, projecteert ze haar woede op mij. Een persoonlijk vendetta en haar ultieme manier om me te pakken, is om door die deur te gaan.

‘Sophie, alsjeblieft.’

Ze doet een stap opzij. Haar voet duwt de deur open.

Ik wil naar voren rennen, maar ze tilt het pistool omhoog en mijn benen verstijven.

We staan een paar seconden stil.

Haar mondhoeken plooien. Godverdomme, ze lacht!

Snel laat ik me tegen de muur vallen. Het glazuur onder mijn handen versplintert.

Ze beweegt.

Ik zucht en grom uit het diepste van mijn ziel een bal van energie omhoog. Alles kraakt en flikkert. Het universum trekt samen en ik focus zo hard als ik kan op het pistool en Sophie. Vlak voor ik op onze interne knop druk en Jade op haar afvuur, vliegt de deur achter in de gang open en kijk ik recht in het gezicht dat ik niet meer had verwacht.

Tom Grainger? Hier?

Sophie draait zich om. Verschillende politieagenten rennen op haar af. Geschreeuw.

Ik zak door mijn knieën. Totale uitputting. Door mijn tranen heen wordt Sophie tegen de muur aangedrukt.

Is het over? Het is over.

Met mijn laatste beetje energie kruip ik naar de deur. Een agent probeert me omhoog te helpen. Zijn woorden komen niet aan en ik ruk mezelf los.

Alles draait.

Vlak voordat ik wegstroom uit de realiteit, valt door de openstaande deur een zachte gloed op haar ingevallen gezicht.

24

Bijkomen

Fel licht wringt langzaam tussen mijn wimpers door. Aan het witte plafond kleven herinneringen van de afgelopen dagen. Even dacht ik dat ik vrij was. Ik droomde dat Matthias zich van het leven had beroofd en dat Sophie door de politie was opgepakt.

Diep zuchtend staar ik in de leegte. Mijn keel is droog en ik smak en rol met mijn tong om mijn gehemelte te bevochtigen. Het kost moeite. Voorzichtig kom ik overeind. Een pijnlijke steek trekt door mijn buik en mijn kaken verkrampen. Terwijl ik me verwonder dat ik via een raam naar blauwe wolken kan kijken, hoor ik een stem.

‘Je bent wakker?’

In een reflex probeer ik weg te kruipen, in de dekens en het kussen achter mij. Geschrokken neem ik haar in me op. Een brunette met een witte doktersjas. Er staat een metalen standaard naast mijn bed waar een doorzichtige plastic zak aan hangt.

‘Rustig maar. Je bent veilig.’

Het naamplaatje op haar jas laat Amber Dijkstra zien. Ik graaf in mijn geheugen, maar niemand had eerder een naamplaatje. Ook haar gezicht is nieuw.

Haar vinger wijst naar het infuus en ze lacht geruststellend. ‘Je was uitgedroogd en we hebben je een kalmeringsmiddel gegeven. Toen je gisteravond binnenkwam, was je erg overstuur.’

Godver, een kalmeringsmiddel. Drugs dus. Ik ruk de naald uit mijn arm en zoek naar iets scherps of zwaars dat ik kan gebruiken om een weg naar buiten te forceren.

Toen ik gisteren binnenkwam? Waar heeft ze het over? Is dit weer een nieuwe truc?

Ze komt dichterbij en probeert me met haar hand te sussen. ‘Je hebt een traumatische ervaring achter de rug, Lara. Ik ken de details niet, maar weet genoeg om te begrijpen dat je bang moet zijn. Zoals ik al zei, je bent hier veilig, je bent in het ziekenhuis.’ Haar stem is rustig en zacht.

‘Wat doen jullie met me? Waar is Lotte? Waar is Christiaan?’ Terwijl ik praat, zie ik Matthias voor me. Hoe hij in elkaar zakte en de grond om hem heen felrood kleurde. Heb ik dat gedroomd?

Snel neem ik de rest van de ruimte in me op. Achter me hangt een prikbord. Bij de wastafel zijn metalen steunen aan de muur bevestigd. Ernaast staat een witte kast met aan de zijkant een doosje met handschoenen. Aan de muur hangt een kapstok en voor het raam staat een vierkante tafel met drie opklapstoelen. Dit is niet dezelfde ruimte.

Ben ik? Ja, ik ben in een ziekenhuis. Het dringt tot me door en mijn lichaam schokt. Ik bijt op mijn lip en draai mezelf naar Amber toe.

Ze voelt mijn angst naadloos aan. ‘Lotte Kers en Christiaan Westerpark zijn ook binnengebracht. Tegelijk met jou.’ Haar mondhoek krult vol medeleven. ‘Niets ernstigs, hoor.’

Een diepe emotie vloeit door mijn lichaam als ik uitadem en ik durf het bijna niet te vragen: ‘Is Lotte oké?’ Mijn stem trilt.

Ze knikt. Gelukkig, ze knikt.

‘Vlak voor ik naar je toekwam, sliep ze, maar het gaat goed met haar.’

‘En Christiaan? Hij is in zijn schouder geraakt. Hij moet behandeld worden. Ik zag hoe ze hem neerschoten. En Lotte, ze hebben haar onder stroom gezet. Is ze echt in orde?’

‘Ze krijgen allebei onze volledige aandacht en zorg. Het komt goed.’

Het was dus geen droom. We zijn echt ontsnapt. Matthias is dood en Sophie is opgepakt. Zou het echt over zijn? Zijn we vrij? Ik kan Amber wel doodknuffelen. Wat een opluchting. Ik haal mijn neus op en heel voorzichtig wurm ik de woorden over mijn lippen: ‘Kan ik naar haar toe? Ik wil haar graag zien, kan dat?’

Ze trekt mijn laken recht en schuift een stoel iets opzij. Daarna loopt ze naar het raam. Bedenkelijk tikt ze met haar vinger tegen haar lippen. ‘Jullie hebben iets heel heftigs meegemaakt. Ik heb instructies gekregen jullie onafhankelijk van elkaar bij te laten komen. Later vandaag komt de politie jullie verklaringen opnemen. Het is beter als jullie eerst op krachten komen. Daarna is er genoeg tijd voor persoonlijk contact.’

Gezien de situatie klinkt haar antwoord logisch, maar het is zo oneerlijk. Zou het helpen als ik verklaar waarom ik haar wil bezoeken? Als ik zeg dat wat er is gebeurd mijn schuld is en dat Lotte nooit in deze situatie verzeild was geraakt als ik geen kamer bij haar had gehuurd? Ik kan niet zeggen dat ik dit heb zien aankomen, maar ik heb haar wel aan haar lot overgelaten.

Het is niet bij me opgekomen haar iets te vertellen over Sophie, over Joseph en waarom ik dacht dat Eurogentech achter me aanzat. Misschien wilde ik dat ze veilig was in Parijs, met haar zus, maar juist omdat ik alles alleen wilde oplossen, ligt zij nu in het ziekenhuis.

‘Amber?’ Ik spreek haar naam zachtjes uit en wrijf een traan van mijn gezicht.

Haar gemoedelijke ogen zijn aandoenlijk.

‘Kan ik haar echt niet even zien? Desnoods op afstand.’ Ik bijt opnieuw op mijn lip en zoek naar de juiste woorden. ‘Ze is… ik denk dat ik…’ Terwijl ik de woorden probeer vorm te geven, klinkt wat ik wil zeggen zo logisch in mijn oren. ‘Ze is niet alleen mijn huisgenote.’ Ik had liever vriendin gezegd of dat ze mijn alles is, maar ben ik er al klaar voor om dat toe te geven?

Hoe reageert Lotte als ze me ziet? Neemt ze het me kwalijk of kijk ik weer in die pretoogjes waar ik de laatste weken over droomde als ik op weg was naar huis?

Amber lijkt te begrijpen wat ik veel te onduidelijk mijn strot uit liet komen en knikt voorzichtig. ‘Dat moet wel kunnen.’

Ze trekt een kastdeur open en helpt me in mijn spijkerbroek. Het vaalblauwe ziekenhuisshirt hangt er losjes overheen en op blote voeten loop ik achter haar aan, mijn kamer uit en door de gang, tot we een paar klapdeuren verder stil blijven staan.

Door het raam zie ik haar liggen. Anne zit voorovergebogen naast het bed. Op twee andere stoelen zitten de mensen die ik herken van Lottes foto’s. Met moeite slik ik een brok in mijn keel weg. Ze zien eruit alsof ze klaar zijn om naar een feest te gaan. Haar vader draagt een antraciet pak en haar moeder heeft, net als Anne, een prachtige designer jurk aan.

Het voelt alsof ik naar een familie kijk waarin voor mij geen plek is. Ze zijn veel te decadent.

‘Lotte heeft een slaapmiddel gekregen. Ze was er iets minder goed aan toe dan jij. Misschien vind je het leuk om te weten dat ze een uur geleden naar je vroeg? Ze was even wakker.’

Die woorden raken mij. Diep. Ze vroeg naar mij. ‘Wat zei ze?’

‘Hetzelfde als wat jij als eerste deed,’ reageert Amber. ‘Je hebt een lieve vriendin. Ze gebruikte exact dezelfde woorden en wilde weten of jij oké was. Jullie zijn echt schattig.’

Ik schiet vol. Vriendin. Ze noemde Lotte mijn vriendin.

Op het moment dat ik me omdraai, lees ik herkenning op het gezicht van Anne. Ze springt van haar stoel, loopt naar de deur en voor ik het doorheb, slaat ze haar armen om me heen.

Haar omhelzing drukt mijn gekneusde ribben naar elkaar. Ik krimp ineen van de pijn en probeer niet te gillen. Snel laat ze me los.

‘O, sorry. Gaat het?’

Voor ik iets kan zeggen, trekt ze me de kamer in. ‘Dit is dus Lara.’

Haar ouders staan op en wisselen onderling een korte blik uit.

Jezus, dit is ongemakkelijk.

De vader van Lotte doet als eerste een stap naar voren en steekt zakelijk zijn hand naar me uit. ‘Herman.’ Hij spreekt zijn naam uit op een manier die precies bij hem past.

Schuin achter hem staat zijn vrouw. Als ik het goed heb onthouden, heet zij iets van Margareta of Margareth, maar Lotte noemde haar altijd Mar.

Qua kleding is ze een kopie van Anne, maar nu ik haar in me opneem, zie ik wat Lotte bedoelde. Soms zie je dat in een oogopslag. Iemand kan de duurste merkkleding dragen en toch geforceerd overkomen. Anderen kunnen in een aftandse outfit voor je staan en een rijke uitstraling hebben. Je kan niet alles kopen, zeker niet je aura.

‘Wat fijn dat je er bent.’ Net als Anne slaat ook Mar haar armen om me heen.

Ik sta klaar om achteruit te springen, maar ze doet het voorzichtig. Het voelt onwennig, maar het is zoveel meer dan waar ik op had durven hopen. Ze meent het.

‘Ik ben Lara.’ Ik brabbel maar wat en heb geen idee wat voor houding ik moet aannemen. Naast me staat Amber, de verpleegkundige. Ze werpt een kleine glimlach mijn kant op.

‘Onze advocaat komt zo.’ Anne doorbreekt de stilte.

Ik knik, heb geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen en draai naar Lotte. Voorzichtig loop ik naar haar toe. De metalen rand van het bed duwt tegen mijn been. Ze slaapt zo rustig. Haar gezicht is bleek.

Naast haar bliept een apparaat in een rustgevend ritme. Voorzichtig veeg ik met mijn vingertoppen een pluk haar uit haar gezicht. Iedereen kijkt naar me, maar het maakt me niets uit. Ik buig voorover en druk mijn lippen op haar voorhoofd. Een traan loopt via mijn neus op haar gezicht. ‘Het spijt me.’ Meteen daarna twijfel ik over de volgende woorden, maar ik spreek ze toch uit, zachtjes en in haar oor. ‘Ik hou van jou.’

Een kort moment hang ik dicht boven haar, tot de hand van Amber me uit het intieme moment trekt. ‘We zouden alleen op afstand kijken, weet je nog? Lotte heeft haar rust nodig en jij ook.’

Anne zit weer schaapachtig te lachen. Precies op de manier zoals ze bij Andrea op de zolderkamer deed. Mar en Herman zeggen niets, maar ik zie dat ze naar zijn hand grijpt, voor mij een teken dat het liefdevolle ouders zijn.

Ze zijn met elkaar verbonden. Met Lotte en nu ook een heel klein beetje met mij. Haar vader spreekt zijn dank uit naar de verpleegkundige en Amber legt haar hand op mijn schouder.

Ja, het is tijd. Langzaam laat ik mijn vingers over Lottes arm glijden.

‘Tot snel, lieve Lotte.’ Zachtjes knijp ik in haar arm.

Daarna knik ik medelevend naar Lottes familie en draai me bij de deur nog een keer om. Haar ouders zijn gaan zitten en Anne geeft me op het laatste moment een knipoog. De schat.

Snel daarna val ik in slaap. Ik droom over een rustig kabbelend beekje in een heuvelachtige omgeving. Via een ruw pad loop ik omhoog. De wind zingt door de bladeren en ik geniet van de prachtige herfstkleuren. Bij elke stap word ik lichter. Ik trek mijn rugzak op zijn plek en ruik de geur van het mos dat op de grond en tegen de boomschors plakt. Een opkomende zon en warmte op mijn huid. Volledig sereen.

Na een paar uur duw ik mezelf omhoog en neem een slok van het drinken dat naast mijn bed op een verrijdbare kar staat. Als ik het glas neerzet hoor ik een bekende stem naast me.

‘Heb je een beetje geslapen?’

‘Jezus. Hoe doe je dat?’ vraag ik aan Amber. ‘Je bent echt zo’n fucking ziekenhuisninja die uit het niets tevoorschijn springt.’

Ze lacht en loopt om mijn bed heen. ‘Een ziekenhuisninja, dat heb ik nog niet eerder gehoord.’

‘Je loopt echt geruisloos. Misschien moet je zo’n belletje om je nek hangen. Het zou niet in je voordeel zijn als je patiënten overlijden aan een hartaanval.’

Het is een flauwe grap, maar ik moet er zelf een beetje om lachen. In eerste instantie over de flauwheid, maar meteen daarna over dat het zo fijn is om weer om de nutteloze dingen in het leven te kunnen lachen. Lotte had in een deuk gelegen, dat weet ik zeker. Ja, dat is wat ik heb gemist. Onze suffe momenten samen op de bank. Lachen om de meest stomme dingen en voornamelijk om elkaar.

‘Er is bezoek voor je.’

De eerste aan wie ik denk, is Christiaan. Ik ben gaan slapen en heb niet meer naar hem gevraagd. Zou hij het zijn? Met een arm in een mitella? Of zou het Andrea zijn? Of nee, Lotte. Ik ga rechtop zitten. Zou ze wakker zijn en komt ze me bezoeken?

‘Als je je er goed genoeg voor voelt, neem ik je graag mee naar de kamer hiernaast. Er zijn twee agenten die graag jouw verklaring willen afnemen. Ze zijn ruim een uur geleden gearriveerd.’ Amber loopt naar de kast en pakt mijn spijkerbroek en een tas met Vanessa Bruno erop uit de kast. ‘Een cadeau van je schoonzus, moest ik zeggen.’ Ze lacht plagerig en zet de tas naast me op bed.

Op het kaartje staat dat het gebreid is van baby-alpacawol. Een neutraalbeige slobbertrui met V-hals. Niet iets wat ik zelf zou kopen, maar beter dan het katoenen ziekenhuisshirt.

Amber schuift het gordijn opzij en ik laat de zachte stof over me heen vallen. Daarna probeer ik zelfstandig in mijn spijkerbroek te komen. Nog steeds doet het pijn als ik buk of me uitstrek. Bij de deur staan dure pantoffels. Wit en zacht. Amber knikt, wat lijkt te bevestigen dat de familie van Lotte me niet graag op blote voeten door het ziekenhuis ziet lopen. In tegenstelling tot eerder, hoef ik inderdaad maar een kamer verder te lopen. Vanuit de deuropening zie ik Tom

Grainger zitten, samen met een vrouwelijke collega.

Ik slof naar binnen en ze staan op uit hun stoel. Na een rustige en voorzichtige introductie, schieten ze beiden een spervuur aan vragen op me af. Ik probeer alles zo goed en duidelijk mogelijk te beantwoorden, maar haper bij de vraag waarom ik hem niets verteld heb.

‘Dus wat je eigenlijk zegt, is dat je hier nog niets van wist toen je bij me kwam op het politiebureau?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik zag Sophie voor het eerst toen ik na ons gesprek bij Christiaan wegging.’

‘En daarna werd er bij je ingebroken?’

‘Dat klopt.’

‘En in plaats van contact op te nemen met de politie besloot je een soort van kat-en-muis-spel op te zetten om erachter te komen wie er achter je aanzat?’

Zoals hij het uitspreekt, klinkt het inderdaad belachelijk.

Voorzichtig knik ik.

Hij zucht en zijn collega maakt een aantekening.

‘Sophie kwam overtuigend over toen ik bij haar was.’ Daarna vertel ik over de foto die ik van Lotte kreeg en dat ik gehaast en via onder andere een Uber naar dat havengebouw werd gebracht. Het Lilith-deel laat ik achterwege en ik zwijg ook over Joseph.

Hoe ga ik dit in hemelsnaam tot een logisch verhaal breien zonder in detail te treden. Ik kan de waarheid niet vertellen. Onmogelijk. Tegelijkertijd gaat dit zonder de volledige waarheid absoluut ongeloofwaardig klinken. Een onbekende vrouw ontvoert me zonder enige reden en probeert me te gebruiken om fraude te plegen met investeerders van een bedrijf waar ze vroeger heeft gewerkt. Het slaat nergens op.

De vragen blijven maar doorgaan en elke keer probeer ik zo goed mogelijk een plausibel antwoord te geven, dat zij vervolgens noteren in hun notitieboekjes.

‘Was er sprake van misbruik?’ Het is de vrouwelijke collega van Tom die het vraagt. Tom staat op en geeft aan even een bakje koffie te gaan halen. Hij loopt de ruimte uit en laat me met haar alleen.

Ik moet slikken bij die vraag.

‘We hoeven nu geen details te bespreken, als je dat niet wil.’ Ze legt haar notitieblok op tafel. Medeleven in haar ogen. ‘Het komt geregeld voor. Jonge vrouwen die verleid worden om iets te doen voor een camera. Ze beloven je roem en bekendheid, maar het loopt altijd uit op een drama. Is dat waar dit over gaat?’

‘Nee,’ antwoord ik resoluut. ‘Het is niets van dat alles.’

Ze bekijkt mijn gezicht onderzoekend. ‘Het zou niets zijn om je voor te schamen, mocht het wel zo zijn. Als ik eerlijk ben, zitten er wat losse eindjes aan je verhaal. Je durft niet alles te vertellen of je wilt het niet. Dat begrijp ik heel goed, zeker als er zoiets zou hebben plaatsgevonden, zit je vol met schaamte. Dan is het begrijpelijk dat je er niets over los wil laten.’

Ze hebben geen idee. Maar dat is logisch. Het is ook een kutverhaal met een boel open eindjes. ‘Ik snap wat je bedoelt, maar dit is niet waarin wij beland zijn. Ik ben niet misbruikt en Lotte,’ opeens zie ik Matthias voor me terwijl hij naar zijn kruis grijpt en zegt dat hij even naar haar toe gaat. ‘Ik denk… ik hoop…’ En op dat moment stopt mijn mond met bewegen. Mijn gedachten lopen vast. Het idee dat hij inderdaad iets met haar heeft gedaan, maakt me zo verschrikkelijk kwaad. Maar ik weet het niet zeker en kan er alleen maar naar raden.

Elk beeld dat bovenkomt duw ik weg, net zolang tot Tom weer binnenkomt met een kop koffie in zijn handen.

Hij kijkt kort zijn collega aan en ik weet dat hij zichzelf nu afvraagt of hij niet te vroeg terug is gekomen. Ze wuift hem verder en ik volg hoe hij gaat zitten.

‘Lara?’ Toms collega probeert mijn aandacht te krijgen. ‘Mag ik het zo formuleren dat er jou qua misbruik niets is overkomen, maar dat je je twijfels hebt over Lotte Kers?’

Tom gaat zitten en zet zijn koffiebeker op tafel. Het is akelig stil. Ze wisselen blikken uit en houden me in de gaten. Ik zie in gedachten hoe Lotte er net bij lag. Zo vredig en diep in slaap. Op hetzelfde moment schieten er flitsen voorbij. Dat ze onder stroom werd gezet door die klootzak. Zijn vunzige blik.

Ik wilde niets liever dan dat hij dood zou gaan en uiteindelijk ging hij ook dood en de vraag van de collega van Tom blijft rondzingen in mijn gedachte. Heeft hij iets anders met haar gedaan dan het martelen om me in actie te laten komen?

Ik weet het niet en misschien kom ik het nooit te weten. Met een hard piepgeluid schuift mijn stoel naar achteren als ik opsta. ‘Sorry, ik ben klaar hier. Ik kan het nu niet.’

Tom schrikt op als ik gehaast wegloop en zijn collega volgt me tot in mijn eigen kamer, waar ik demonstratief het gordijn voor haar gezicht dichtschuif en mezelf diep in mijn dekens begraaf.

25

Losse eindjes

Tien minuten nadat ik ben weggerend, heb ik al spijt. Het stemmetje in mijn hoofd, en daarmee bedoel ik niet Jade, maar meer mijn geweten of mijn verstand – voor zover ik ooit verstandig ben geweest – zegt dat ik weer vluchtgedrag vertoon. En hoe hard ik hem ook probeer weg te denken of net doe alsof die stem er niet is, ik kan en ik wil niet langer vluchten voor mijn emoties.

Soms is het goed om de realiteit onder ogen te komen. Hoe hard die ook is. Dat betekent tegelijkertijd dat ik al die emoties in mijn hoofd een keer vrij spel moet geven. Ze toelaten. Accepteren dat ze er zijn.

Het is een interne tweestrijd, want aangeleerd gedrag is lastig af te leren. Dat aangeleerde gedrag is ook mijn vluchtgedrag. Of andersom, ik heb mezelf vluchtgedrag aangeleerd. Op jonge leeftijd vluchtte ik voor mijn ouders, later voor wie ik was, daarna voor schaamte en schuld en nu voor de consequenties waar ik deels wel, maar grotendeels geen invloed op heb kunnen uitoefenen.

Het is precies wat Christiaan zei tijdens onze sessies: “Je accepteert niet wie je in essentie bent en je denkt te veel na over wat anderen van je vinden. Probeer niet meer te dragen dan je aankan”.

Dat was een bijna hilarische conclusie, want ik dacht juist dat ik overal schijt aan had en dat ik geen fuck gaf om wat anderen van me dachten. Maar nu lig ik hier, ineengekrompen op mijn bed. De assistente van Tom, hoe ze ook mag heten, heb ik uitgescholden en weggejaagd toen ze het gordijn, waarachter ik me probeerde te verstoppen, opzij trok.

Het scheelde niet veel of ik was haar aangevlogen, terwijl ze op haar manier hetzelfde wil bereiken als waar ik naar streef. We willen het hoofdstuk afsluiten. De schade in kaart brengen. Zorgen dat iedereen uiteindelijk goed terechtkomt. Voor mij betekent het dat ik opener en transparanter moet zijn, mezelf kwetsbaar moet opstellen en vooral moet praten. Durven te praten over mijn gevoelens, over wat er is gebeurd, ook al is het moeilijk.

Ik moet dat doen voor Lotte. Wat er ook buiten mijn gezichtsveld heeft plaatsgevonden en wat mijn mening daarover ook is, het moet bespreekbaar worden gemaakt. Dat is een cruciaal onderdeel van het verwerken van een traumatische gebeurtenis en dat verdient ze, anders zit ze straks ook in de praktijk van Christiaan.

Terwijl ik dat probeer vorm te geven in mijn hoofd – gedachten een plek probeer te geven en er een oplossing voor probeer te bedenken, die in het belang is van iedereen en niet alleen van mezelf – realiseer ik me dat ik hem nodig heb. Ik moet naar Christiaan. Ook hij ligt hier ergens in een kamer, nadat ze die kogel uit zijn schouder hebben gepulkt. Hij was daar door mij, net als Lotte.

Ik zou naar hem toe moeten gaan vanuit medeleven en omdat het sociaal van me verwacht wordt, maar primair wil ik naar hem toe omdat ik een klankbord nodig heb voor alle gedachten die rondgaan in mijn hoofd. Tijdens de chaos die ontstaan is in de afgelopen jaren, was hij altijd die reddingsboei waar ik naartoe kon zwemmen en me aan vast kon houden.

Ik moet lachen als ik terugdenk aan weer zo’n stomme uitspraak van mijn vader: “een stuk drijfhout voegt weinig toe aan je leven, totdat je een keer ver op zee en met kramp in je voet ronddobbert”. Hoe kwam hij erop.

Ik wurm me onder de dekens vandaan en slinger mijn benen over de rand van het bed. Met een grove beweging ruk ik het witte gordijn opzij. De kamer is leeg en de deur is dicht. Bij de wastafel neem ik een slok uit de kraan en laat het koude water over mijn polsen stromen. In de spiegel staat een andere versie van mezelf. Er zitten wallen onder mijn ogen en mijn huid is bleek. De kleding die Anne voor me had meegenomen, maakt een hoop goed, al is het mijn stijl niet, maar de littekens van de afgelopen dagen hebben hun sporen achtergelaten. Alsof ik in die korte tijd tien jaar ouder ben geworden.

Ik heb zo vaak gehoord dat als ik met een rugtas en zonder make-up op het schoolplein ga staan, ik voor een tiener door kan gaan, maar dat is verleden tijd.

Voorzichtig til ik de Alpacawollen trui omhoog en ik schrik van de blauwpaarse afdrukken op mijn buik, de plek waar Matthias me schopte en waarvan ik later dacht genezen te zijn.

Het was wilskracht 2.0. Overleven, toegeven of misschien sterven.

Diep inademen doet zeer. Elke beweging doet pijn en eigenlijk alles wat ik doe, voelt ongemakkelijk. Misschien ervaar ik de deceptie nog het meest, want even geloofde ik Joseph, maar nu ik hier ineengedoken en haperend naar mijn weerspiegeling kijk, realiseer ik me dat alles een fantasie moet zijn geweest.

Misschien is dat wel waarom ik ben uitgekozen door Sophie. Een makkelijk slachtoffer. Het meisje dat altijd normaal wilde zijn en nu de kans had om speciaal te worden.

Mijn ogen worden vochtig als ik die gedachte laat passeren, want vanaf het allereerste moment nam zij de regie en was ik het domme wicht dat ervan uitging dat ze een stap voor liep. Met open ogen liep ik in de val die zij, met enige improvisatie, had opgezet.

Toen ik met die pizza bij haar naar binnen stormde, wat was ik trots op mezelf. En vanaf het moment dat ze een ongeloofwaardig verhaal ophing waarin ik speciaal zou zijn, smolt ik. Ik geloofde het niet, maar ik wilde het zo graag.

Mijn interne kompas liet me in de steek. Jade liet me in de steek. We hadden het haar niet makkelijker kunnen maken.

Op de gang luister ik naar de echo van mijn voetstappen. Ik filter het andere geluid weg en focus me op de ontmoeting met Christiaan. Amber wilde zijn kamernummer niet noemen, maar de receptie op de begane grond stelde geen enkele vraag toen ik zei dat ik mijn broer op kwam zoeken. Het is geen eigenschap waar ik trots op ben, maar ik heb leren liegen als de beste.

Op het moment dat ik zijn deur open en schoorvoetend binnenloop, zie ik dat hij net een lepel in zijn mond stopt. Het avondeten. Hij steekt zijn hand op en er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. Met enige schaamte loop ik naar zijn bed. ‘Hey Christiaan. Hoe gaat het?’ Ik probeer het losjes te brengen.

Hij zet zijn bord naast hem op tafel. ‘Je bent net op tijd, misschien mag ik zo naar huis.’

Dat was ook wat Amber over mij had gezegd, maar bij het woord huis wist ik niet zo goed waar ik aan moest denken. Terug naar de zolderkamer of de plek die ik bij Lotte huurde. Beide locaties kan ik onmogelijk thuis noemen, tenzij ik de klok een week terug kan draaien.

‘Je ziet er moe uit. Heb je al wat geslapen?’

‘Een beetje. Geen idee precies hoeveel.’

Hij steekt zijn armen in de lucht en wenkt me. Zijn gezicht lijkt vrij van pijn.

Zo voorzichtig mogelijk omarm ik hem. ‘Doet het veel pijn?’ vraag ik, terwijl ik naar zijn schouder wijs.

‘Dus toch. Jij hebt het ook gezien? Dat ze me neerschoten?’

Ik wil zo graag bevestigend antwoorden, maar het lukt me niet. Niet meer.

‘Voor ik binnen werd gebracht, zou ik gezworen hebben dat ik was neergeschoten, maar ze konden niets anders vinden dan een kleine schaafwond op mijn schouder. Ik dacht dat ik gek was geworden.’ Hij knoopt zijn ziekenhuisshirt los en laat zijn schouder zien. Zijn huid is rood, misschien zelfs iets ontstoken, maar niets duidt op een schotwond.

Ik zou willen dat ik in zijn praktijk zat en niet aan de rand van een ziekenhuisbed. Ook zou ik willen dat onze verstandhouding nog net zo was als vroeger, dan had ik hem alles verteld: Dat Sophie me voor de gek had gehouden en dat ik Joseph uiteindelijk was gaan geloven. De verhalen over Lilith en hoe ik uit mijn lichaam kon treden. Dat ik die kogel wegdacht of misschien meer de impact daarvan. Mijn gedachten over het metaal dat versmolt en dat ik de energie die daarbij vrijkwam, gebruikte om zijn wond te helen.

Ik weet nu dat alles een fantasie is geweest en dat ze mij waarschijnlijk een hallucinerend middel hebben gegeven. Tegelijkertijd druist het in tegen elke vorm van realiteit. Ik zag wat er gebeurde. Christiaan voelde het en praat er nu over.

‘Nadat ik dacht dat ik was neergeschoten, leek het alsof je even bij me was.’

‘Dat is belachelijk. Ik zat opgesloten, net als jij.’ Ik wijs naar zijn schouder. ‘En niets lijkt erop dat je bent neergeschoten.’

‘Ja, dat weet ik, maar zo voelde het. Er kwam een gloed in de kamer en de pijn in mijn schouder trok weg. Ik heb altijd geweten dat je speciaal bent, Lara.’

‘Nee, ik wil het niet horen. We moeten onder de verdovende middelen hebben gezeten.’

‘Als jij het zegt.’

‘Ja, ik zeg het.’

‘Oké.’

Hij knikt instemmend, maar ik ken hem. Hij meent het niet. ‘Ik ben blij dat het goed met je gaat. En sorry dat je door mij in deze situatie terecht bent gekomen.’

Zijn glimlach laat het overkomen alsof dat het allemaal waard was.

‘Ik ga kijken of Lotte wakker is. Een paar uur geleden was ik bij haar, maar toen sliep ze nog.’

‘Je huisgenote of je nieuwe vriendin?’

Het is een vraag die ik al vele malen heb ontweken, voornamelijk in mijn gedachten. Bang voor het mogelijke antwoord en wat dat antwoord met me zal doen. ‘We zien het wel,’ reageer ik nonchalant.

Ik baal ervan dat hij altijd zo gemakkelijk overal doorheen prikt. Aarzelend loop ik naar de deur van zijn kamer.

Vlak bij de opening draai ik me om en herinner wat ik eerder met mezelf heb afgesproken. ‘Ik hoop mijn nieuwe vriendin.’ Het komt er zacht uit, fluisterend, maar hij reageert met een knipoog en ik weet dat hij het me gunt om gelukkig te zijn.

Ik wil naar Lotte lopen, maar in plaats daarvan slenter ik diep in gedachten de andere kant op. Bij de liften pak ik de trap een verdieping naar beneden. Ik gluur door de glazen klapdeuren en loop verder tot aan de begane grond, waardoor ik uitkom bij het restaurant.

De geur van versgebakken croissants en overheerlijke saucijzenbroodjes herinneren me eraan dat ik hier zonder portemonnee rondloop. Mijn maag knort en het water loopt me in de mond.

Bij een tafel, vlak bij het raam, zie ik Tom en zijn collega zitten.

Tweestrijd. Loop ik door of ga ik mijn excuses aanbieden? Zonder hen had ik waarschijnlijk nog opgesloten gezeten. Heel even twijfel ik, maar uiteindelijk slof ik toch hun kant op.

Terwijl ik zigzaggend tussen de tafels door loop, zie ik het hoofd van Tom mijn kant op bewegen. Hij tikt zijn collega aan, die me vervolgens meteen hun kant op wenkt.

‘Wil je ook iets eten of drinken?’

Tof, nu voel ik me nog schuldiger. Ik vloek haar uit mijn kamer en zij speelt de barmhartige Samaritaan. Voorzichtig knik ik en wijs naar de, hoe kan het ook anders, geurige saucijzenbroodjes en de glazen jus d’orange die ze voor zich hebben staan. ‘Dat zou ik heel aardig vinden, ja. Tijdens die shitontvoering ben ik mijn tas kwijtgeraakt en daar zat alles in, mijn sleutels, mijn portemonnee en…’

Ik hoef de zin niet af te maken, ze staat op en duwt een stoel in mijn richting. ‘Ga zitten, ik ben zo terug.’

‘Sorry voor wat ik eerder zei,’ reageer ik net iets te laat en net iets te zacht.

Medeleven is zichtbaar op Toms gezicht. ‘Je hoeft geen sorry te zeggen, Lara. We waren direct in onze vraagstelling en we hadden het wat subtieler moeten aanpakken. Soms werkt die directe aanpak goed, maar nu raakten we schijnbaar een gevoelige snaar zonder dat het onze bedoeling was. Je was net wakker en hebt veel meegemaakt.’

Ik was bang dat hij feller zou reageren. Dankbaar knik ik.

‘Over je tas, we hebben flink wat spullen meegenomen uit dat gebouw. Als je tas daar nog was, moet hij bij ons in de opslag liggen, tussen het andere bewijsmateriaal.’

In gedachten zie ik verschillende politieagenten met kratten in hun handen uit het pand lopen. Wat zouden ze gevonden hebben? Misschien lag er wel een dossier over mij, met verwijzingen naar Lilith.

Zweet breekt me uit. Ik wil helemaal niet dat anderen daarover lezen, dat maakt de kans op teruggaan naar hoe het eerder was alleen maar lastiger. ‘Hoe wordt er met dat bewijsmateriaal omgegaan?’

‘Vanwaar die vraag?’

‘Nou, ik verwacht dat er ook persoonlijke informatie over mij tussen zit. Ik ben bij Christiaan onder behandeling geweest en zij hebben zijn dossier gestolen. Dat staat vol informatie uit vertrouwelijke gesprekken.’

Ik twijfel of ik verder moet gaan, maar ik moet het toch een keer onder ogen komen, dus mezelf verstoppen, het onderzoek vertragen of een poging doen om de waarheid te ontkennen, gaat weinig toevoegen. ‘Ze zaten gericht achter me aan. Ze wilden iets van mij.’

Hij tikt een paar keer tegen zijn dienblad. Het lijkt op wat hij deed toen ik hem voor het eerst op het politiebureau zag. Christiaan heeft zo’n zelfde trekje, hij draait altijd cirkels met zijn vinger. Zijn subtiele hint om verder te praten. ‘Wil je daar nu iets over zeggen of liever later deze week als je een beetje bent bijgekomen? Ik zou graag een officiële verklaring afnemen, want zonder die verklaring van jou, Lotte en Christaan wordt het erg lastig om Sophie in hechtenis te houden.’

Voor ik kan reageren, schuift zijn collega een dienblad onder mijn neus. Ik had haar niet aan zien komen. Ik neem een iets te grote hap en veeg de kruimels van mijn lippen. ‘Dank je wel. Dit is erg lekker.’

‘Lara sprak net haar angst uit over eventuele vertrouwelijke gegevens die in bezit zijn gekomen van Sophie. Onder andere het dossier dat Christaan Westerpark heeft opgebouwd toen zij bij hem in behandeling was. Er was nog meer en ik heb Lara gevraagd of ze daar nu iets over wil vertellen of dat ze dat liever later doet, bijvoorbeeld als ze een officiële verklaring komt afleggen op het politiebureau.’

‘Dat zou heel fijn zijn,’ reageert zijn collega. Ze lacht om hoe ik het saucijzenbroodje bijna inhaleer. ‘Alles wat je nu al kan of wil delen is handig voor ons onderzoek.’

Mijn blik dwaalt af naar de ruimte om ons heen. Direct naast ons zijn de tafels leeg. Verderop hoor ik gelach, zie ik grote handgebaren of juist troostende blikken die vol medeleven kijken naar ingevallen gezichten, rode ogen of naar de lege stoel waar iemand had moeten zitten. Als ik me weer tot Tom en zijn collega richt, zie ik de vraagtekens op hun gezichten. Ik knik en Toms collega trekt een notitieblok uit haar tas. ‘Ik ben bereid het allemaal te vertellen, maar ik wil niet dat alles in mijn dossier terechtkomt. Is dat mogelijk?’

Tom schuift zijn stoel naar voren. ‘De officiële verklaring volgt later, op het bureau. Ik moet je er wel op wijzen dat we twee getuigen zijn. Als je met belastend materiaal komt, moeten we het serieus nemen.’

Ik begrijp de mogelijke impact, maar op de een of andere manier voel ik me vrij genoeg om alles te vertellen, terwijl ik me bij Christiaan wilde inhouden en het niet erg vond om te liegen of om bepaalde feiten heen te draaien.

Bij sommige delen zie ik dat ze elkaar kort aankijken, wat volledig begrijpelijk is als ik ze vertel over Lilith en haar erfenis, die volgens Joseph in mijn DNA zit. Dat ik het idee heb uit mijn lichaam te zijn getreden, maar dat het waarschijnlijk vergif was en dat ik de douche heb ondergekotst.

Zonder enige schaamte til ik mijn shirt op en laat de plekken op mijn buik zien, waarbij ik vertel hoe Matthias op me in schopte en me sloeg. Dat ik de energie uit de muur kon trekken, dat ik niet meer per se die piramide nodig heb en dat Matthias het pistool tegen zijn hoofd zette, nadat ik in zijn gedachten kroop. Bij die laatste woorden besef ik dat de collega van Tom al een tijdje gestopt is met aantekeningen maken.

In hun ogen zie ik een blik die ik vaker heb gezien. Het is een combinatie van medeleven en concluderen dat ik gestoord ben. Fuck me. Ze weten dat ik onder behandeling was bij Christiaan, waar zwaar gebroken personen werken aan hun herstel, waarna ze hopelijk hun plekje kunnen terugvinden in de maatschappij.

‘Ik geloof zelf ook niets van al die bullshit hoor,’ reageer ik verdedigend. ‘Jullie wilden het hele verhaal en dat is wat dit is. Sophie en Joseph konden het met veel overtuiging vertellen. Ze liet zelfs bewijs zien dat mijn DNA overeenkwam met dat van die mummies. En Joseph, jullie zouden eens met hem moeten gaan praten, hij is met dit alles begonnen, samen met de opa van Sophie, Francis Crick.’

Tom is de eerste die reageert, na een paar pijnlijk stille seconden. ‘Dank je wel, Lara. Fijn dat je dit met ons hebt willen delen. Het is zeer waardevol voor ons onderzoek.’

Meteen heb ik spijt. Zijn reactie klinkt oprecht, maar ik weet waar ze onderweg naar huis over zullen lachen. Het is een herhaling van wat ik eerder heb meegemaakt. Toen ik nog thuis woonde dacht ik dat ik veilig was om aan mijn ouders te vertellen dat Jade echt bestond, om vervolgens voor een geestesziek, of nog erger, een bezeten kind te worden uitgescholden.

‘Zou je misschien morgen langs kunnen komen op het bureau? Dan zorgen wij dat we dit op een overzichtelijke manier hebben uitgeschreven en dat geeft jou de tijd om te bedenken of er details ontbreken. Na een eventuele aanvulling en je goedkeuring wordt dat jouw officiële verklaring.’

‘Dat is goed.’

‘Heb jij iets toe te voegen, Kim?’

Ze schudt haar hoofd nadat ik voor de eerste keer haar naam hoor. Ik bedank ze voor het saucijzenbroodje, de jus d’orange en voor het feit dat ze me niet hebben uitgelachen.

Met een dubbel gevoel schuif ik mijn stoel naar achteren en loop tussen de tafels door het restaurant weer uit.

Met een zachte gong openen de liftdeuren en ik stap uit op de derde verdieping. Toen ik een paar uur geleden voor het eerst naar Lotte mocht, hoopte ik dat ze wakker zou zijn. Nadat ik met Christiaan, Tom en zijn collega Kim heb gesproken, zou ik bijna wensen dat ze nog slaapt.

Het idee dat ik dit belachelijke verhaal nog een keer moet vertellen, maakt me misselijk. Het laatste wat ik wil, is dat ook Lotte me aankijkt alsof ik gek ben. Tegelijkertijd ben ik erg benieuwd naar wat zij precies heeft meegekregen en wat Matthias of misschien Sophie tegen haar heeft gezegd. Met dat in gedachten loop ik naar de deur van haar kamer, waar net een schoonmaakster met beddengoed in haar handen naar buiten komt lopen.

‘Is ze verplaatst?’

‘Nee, ze zijn net naar huis. Een paar minuten geleden vertrokken. Het was hier niet goed genoeg, haar moeder was aan het klagen over stof op de grond en dat ze thuis een veel betere douchekop hadden.’

Kutzooi. Snel kijk ik om me heen in de hoop dat ik haar nog zie voordat ze een hoek voorbijloopt. Daarna sprint ik naar het trappenhuis, geef een flinke zet tegen de deur en sla meerdere treden over als ik naar beneden vlieg. Ook op de begane grond is het leeg, maar ik zie bordjes die de richting van de garage aanwijzen en ren er zo hard als ik kan naartoe.

Een paar seconden later sta ik op het asfalt en tussen de uitlaatgassen. Ik volg de grote witte pijlen en zie een dure Audi naar de uitgang rijden. Net als ik opnieuw wil gaan rennen, hoor ik haar stem achter me. Met een ruk draai ik me om.

Lotte. Mijn god. Lotte.

Haar zus fluistert iets tegen haar ouders, die knikken en in de auto stappen. Daarna geeft ze Lotte een zet mijn kant op en steekt achter haar rug een duim omhoog.

Ik lach om haar reactie en kijk Lotte aan. Haar onderzoekende ogen. Verdrietige ogen of is het medeleven? Wat is dit moeilijk. Waarom voelt mijn keel ineens zo droog?

Gelukkig doet ze een stap naar voren en ik volg haar beweging. ‘Ik had niet verwacht dat je al weg mocht.’

‘Iedereen dacht dat jij was weggegaan en mijn ouders begonnen te drammen dat ik met hen mee moest komen. Ik wilde niet weg.’

‘Ik ook niet.’

Ze wrijft met haar vingers over mijn gezicht. ‘Je ziet bleekjes.’

‘Jij ook.’

‘Gaat het een beetje?’

‘Nu jij hier voor me staat? Ja.’

Haar mondhoek krult omhoog, maar haar ogen lachen niet mee. Is dit het moment dat ze zegt dat het leuk is geweest, maar dat het hier stopt? Of dat het al gestopt was voor haar, maar dat ze niet in de gelegenheid is geweest om het te zeggen? Dat ik haar alleen maar ongeluk heb gebracht en nog meer van die shit?

‘Volgens mij hebben we veel om over bij te praten.’ Ze spreekt het veel te neutraal uit.

Net op het moment dat ik weg wil rennen van angst voor wat ze nog meer gaat zeggen, slaat ze haar armen om me heen.

Tranen schieten in mijn ogen en ik grijp haar met beide armen vast. ‘Ik was doodsbang.’ Ik fluister het in haar oor en begraaf mijn hoofd in haar nek.

‘Waarvoor?’ Ze is aandoenlijk. Kwetsbaar.

Voordat ik antwoord, geef ik haar een voorzichtige zoen. Daarna blijf ik vlak voor haar gezicht hangen. Onze wimpers raken elkaar. Haar warme ademhaling strijkt over mijn gezicht. ‘Het idee dat ze je iets aan zouden doen. Ik was bang dat je het me kwalijk zou nemen. Dat je me niet meer zou willen zien. Dat je weg zou gaan om nooit meer terug te komen.’

Haar vingers strelen over mijn rug en door mijn haar. Vochtige ogen. Zo lief. ‘We hebben veel om over te praten, maar niet vandaag. Ik heb een waslijst aan vragen, maar ik ben heel moe. Ik wil alles verwerken en het een plekje geven. Me thuis laten vertroetelen met een dekentje op de bank en veel warme thee.’

Ik knik begrijpend. Natuurlijk heeft ze dat nodig.

‘Maar,’ ze pakt mijn handen beet en glimlacht met de glimlach waar ik vanaf de allereerste dag verliefd op ben. ‘Er is niets om je zorgen over te maken en ik zou het heel fijn vinden als je morgen naar ons huis wil komen.’

Ons huis? Bij die woorden moet ik opnieuw huilen. Wat ben ik toch een emotioneel wrak. Ik veeg mijn tranen weg en trek haar tegen me aan. ‘Dat zou ik heel fijn vinden. Ons huis.’ We wiegen even met onze handen in elkaar geklemd, leunen allebei naar voren en geven elkaar een laatste kus. Zacht, maar teder en zo fijn.

De shit van de afgelopen dagen is in één klap weg. Een vage herinnering, nietszeggend. Lilith is er niet meer. Sophie, Joseph en die fucking Matthias. Ze zijn allemaal weg. Ik proef alleen nog Lotte en weet dat alles goed komt.

Daarna laat ik haar los. Morgen zien we elkaar weer.

Ze draait zich om naar de auto waar drie gezichten aandachtig naar buiten zitten te kijken. Het gezicht van Anne spreekt opnieuw boekdelen. Ik kan haar niet horen, maar weet dat ze weer schaapachtig zit te lachen.

26

Afronden

Twee uur nadat ik Lotte heb uitgezwaaid, loop ik de straat van Andrea in. Het voelt goed en op een bepaalde manier heb ik zin om haar te knuffelen. In eerste instantie wilde ik naar het huis van Lotte gaan, ons huis, maar mijn sleutels zitten in de tas die hopelijk ergens op een politiedepot in een archiefkast ligt te wachten om opgehaald en onderzocht te worden.

Ik bons hard op de deur en klepper met de brievenbus. Na een minuut hoor ik haar sloffen en de tussendeur gaat open. Haar gezicht is als dat van een oma die haar kleinkind jaren niet heeft gezien. Ze plet me tegen zich aan. Het doet zeer, maar ik laat het toe en slik de pijn weg.

‘Och, kindje toch. Ik heb me zoveel zorgen gemaakt om je. Hoe gaat het met je?’ Ze veegt hardhandig over mijn hoofd en geeft een plakkerige zoen op mijn voorhoofd.

‘Onkruid vergaat niet.’

‘Er kwam politie langs. Ze vroegen naar je en naar dat meisje met wie je hier van de week was. Haar zus had mijn adres doorgegeven en ze wilden je kamer zien, dus ik heb ze binnengelaten. Heb ik je daarmee in problemen gebracht?’

‘Nee, absoluut niet.’ In gedachten voel ik hoe ik haar naar mijn kamer en de printer duwde. Het moment dat ik uit mijn lichaam trad. ‘Heb jij ze op de printer gewezen?’ Terwijl ik het vraag, weet ik al wat het antwoord is.

‘Printer? Wat was er met mijn printer? Nee meisje, die man en zijn assistente kwamen heel overtuigend binnen. Ik durfde geen vragen te stellen. Ze liepen bijna in een rechte lijn naar de zolderkamer en vroegen of ik beneden wilde blijven.’

Zie je wel. Mijn plan B is uiteindelijk geheel toevallig gevonden. De brief, met daarop de verwijzing naar mijn laptop en mijn wachtwoord, dat Lotte was ontvoerd en dat ik mezelf in een hopeloze reddingsactie zou storten, tikte ik niet voor niets.

Op mijn laptop stond het Find my device scherm van Apple open. Tom of zijn collega moet het knipperende lampje hebben gezien, waarna ze de printer hebben voorzien van papier.

Diep vanbinnen moet ik lachen. Wat heb ik mezelf allemaal in mijn hoofd gehaald. Uiteindelijk was het de Airtag die in het doucheputje zat. Dat juist die laatste hopeloze houvast mijn redding is geworden.

Ik loop samen met Andrea door de hal mee naar binnen. Op de bank van haar woonkamer, waar ik normaal gesproken niet zo graag kom, laat ik me achterover zakken. ‘Ik ben zo blij dat ik hier weer ben. Je hebt werkelijk geen idee, Andrea.’

‘Zo voel ik dat ook kind. Wil je wat te drinken?’

Voor ik kan reageren, schuifelt ze naar de keuken. Ik hoor kastdeurtjes rammelen en even later komt ze terug met appelsap. Het zit in een gekleurd glas met een bloemetjesmotief.

Terwijl ik dankbaar een slok neem, realiseer ik me dat ik boven nog wodka heb staan. Voor later.

‘Wat is er aan de hand? Zit je in de problemen?’

‘Niet meer.’

‘Gelukkig maar. Je verdient het om gelukkig te zijn.’

Ik koester dit soort momenten. Ze vraagt nooit door en laat het aan mij over om verder te praten.

Na een paar seconden sta ik op en loop haar kant op. Ze was al gaan zitten, maar komt kreunend omhoog uit haar stoel. We slaan onze armen om elkaar heen en wiegen zacht heen en weer. Ze komt het meest dichtbij wat wie ik familie zou noemen.

‘Ik heb een paar kutdagen gehad.’

‘Ik zie het aan je,’ antwoordt ze. ‘Je ziet bleek, meisje. Als ik jou was, zou ik straks lekker en lang gaan slapen.’

‘En morgenochtend mijn spullen inpakken.’

Haar mondhoeken trekken omlaag, maar daarna komt er een rust over haar heen. ‘Is ze klaar voor je?’

Geen idee wat ze precies denkt bij die uitspraak, maar ze zit dichter bij de waarheid dan ze ooit zal weten. Ze heeft de politie binnengelaten, wist dat er serieuze shit aan de hand was, heeft me van niets beschuldigd en zelfs geen vragen gesteld. Het enige waar ze in lijkt te geloven, is de liefde. De allesoverwinnende liefde. Wat is het toch een mooi mens.

‘Ik zie haar morgen weer.’ Daarna zoek ik naar de juiste woorden en denk aan het gesprek dat ik met Lotte in de parkeergarage had. ‘Het lijkt goed te komen.’

‘Weet je, ik had echt met je te doen na Manon. Je leek zo gelukkig, maar daarna viel je in een diep gat. Ik gunde je het hele universum, maar het was iets waar je zelf uit moest komen. Dat je nu, na jaren, weer een lichtpuntje hebt gevonden, maakt me zo gelukkig. Zoals ik al eerder zei, je bent een mooi kind, Lara, en ik gun het je. Van harte.’

Bij die woorden schiet ik weer vol en trek haar stevig tegen me aan.

Ik haal mijn neus op en zoek de juiste woorden, maar zie aan haar gezicht dat het niet nodig is. Met mijn ogen bedank ik haar en slof de trap op, loop naar mijn kamer en schenk een flink glas wodka in. Bij het openstaande raam rook ik mijn eerste sigaret van die dag.

Ik denk terug aan alle herinneringen. De duisternis, waar kleine lichtpuntjes diepe groeven hebben achtergelaten. Door haar laatste woorden moet ik weer denken aan Manon en hoe ze hier bij me op de kamer lag, op mijn bed.

Het is alsof ik aan het eind van dat hoofdstuk zit. Tijd om de bladzijde om te slaan. Pijnlijke herinneringen die mooi worden, zodat je niet meer moet huilen, maar met een glimlach terug kan kijken.

Opnieuw schenk ik het glas vol, het laatste van deze avond beloof ik mezelf. Tijdens mijn tweede sigaret probeer ik voornamelijk naar de toekomst te kijken. Morgen mijn spullen inpakken, langs het politiebureau en naar het huis van Lotte. Ons huis.

Ik neem de laatste slok, piek de half opgebrande sigaret naar de buren, trek het raam naar beneden en kruip zonder mezelf uit te kleden onder een hoopje deken.

De volgende ochtend word ik uitgerust wakker. Voor een lange tijd kijk ik naar de dromenvanger, de donkere punaisegaatjes in het plafond en naar schaduwen die langzaam opschuiven.

Na een half uur realiseer ik me dat mijn fiets bij Lotte staat en dat de sleutels daarvan in de tas zitten die ik moet ophalen bij het politiebureau, als ze hem überhaupt gevonden hebben. In diezelfde tas zit mijn portemonnee met daarin mijn ov-chipkaart en mijn bankpasje. Mijn telefoon ligt waarschijnlijk ergens in een greppel, dus ik heb geen geld, geen vervoer en geen iPhone om de weg te vinden. Ik ben terug in de middeleeuwen.

Onder de douche besluit ik om me er niet al te druk over te maken. Ik kan het water over me heen laten lopen zonder dat ik daarna een ruimte vol camera’s in hoef te lopen.

Er is geen Sophie meer en Matthias is dood. Het klinkt hard en wrang als ik dat in mijn gedachten voorbij laat komen, maar uiteindelijk was hij het mes dat Sophie bij me naar binnen stak. Zij was het bericht en hij de boodschapper. Ze wist met wie ze samenwerkte en had hem waarschijnlijk met die reden uitgekozen. Op een bepaalde manier was ook hij haar slachtoffer.

Hoewel ik twijfel over de herinnering dat ik in zijn hoofd kroop en daar bepaalde gedachten aan elkaar knoopte, verbindingen die hij zelf nooit had kunnen leggen en waarmee ik hem het antwoord gaf op de vraag die hij zichzelf al tientallen jaren stelde, voelt het als een afgerond einde.

27

De brief

Twee dagen nadat ik op het politiebureau was om mijn verklaring af te geven, stap ik opnieuw binnen. Er zit een andere dame achter de balie, maar als ik zeg met wie ik een afspraak heb, krijg ik meteen een VIP-behandeling en mag ik doorlopen naar de meest gezellige kamer die ze hebben.

Na een paar seconden kijk ik in het gezicht van mijn reddende engel. Ik hang mijn jas aan de kapstok en voel me vrij genoeg om de waterkoker bij te vullen en aan te klikken. Alsof ik thuis ben. Hilarisch.

Hij glimlacht, pakt twee grote mokken en een doosje pickwick uit de wandkast. Het apparaat ruist en ik kijk om me heen. Op de vierkante tafel ligt opnieuw een dossiermap. Er is geen Engelse drop, maar er zitten nu in plastic verpakte zuurtjes in de glazen pot. Even denk ik terug aan iets meer dan een week geleden, toen hij het hangertje van Manon tevoorschijn toverde. De setting is hetzelfde, maar de toon is anders. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet omschrijven.

‘Hoe gaat het met je?’

‘Tja.’ Er is zo veel wat ik wil en kan vertellen. Hij gaat zitten en de waterkoker geeft een klik.

‘Als jij en je collega’s niet waren gekomen...’ Ik merk dat het niet nodig is om de rest van de zin uit te spreken. Een voor een schenk ik de mokken vol en hang de zakjes erin. ‘Ik vind dat ik blij moet zijn, maar ik zit klem tussen verschillende emoties. Dat begrijp je wel, neem ik aan?’

‘Ik begrijp het helemaal.’

‘Lotte en Christiaan zijn gemarteld en ik heb iemands hersens van de muur af zien druipen. Verder ben ik spullen kwijt, mijn tas, portemonnee en telefoon. Dus hoe het gaat? Ik heb echt geen idee. Misschien moet ik daar de komende dagen maar eens over nadenken.’ De belachelijkheid van dit gesprek heeft onverwachts een grote impact. Het is ook te bizar voor woorden. Dit verzin je niet.

Hij knikt medelevend.

Ik knik mee en kijk naar de map op de tafel. Eergisteren zat ik hier ook, maar toen was het voornamelijk een feitelijke verklaring die ik moest afgeven.

Christiaan stuurde me later op de dag een WhatsApp dat ook hij was langs geweest. Hij benadrukte dat hij in zijn verklaring niets had gezegd over een kogel in zijn schouder.

Dat had erbij moeten komen. Ik zou niet weten wat ik daarover had moeten zeggen. Als ik zwijg, neemt iedereen aan dat ik wat achterhou. Als ik open en eerlijk ben, gaan de blikken al snel naar medeleven. Arm meisje, ze is volledig verknipt door wat ze heeft meegemaakt. Daar kan geen therapie tegenop.

‘Hoe gaat het met Lotte?’

‘Ja, wel goed.’ Met een grijns denk ik terug aan ons fijne en lange gesprek gisteravond, waarna ze me meesleepte om naast haar in slaap te vallen. Het was niet comfortabel met zijn tweeën in een eenpersoonsbed en soms werd ik wakker door een lief, klein snurkje in mijn oor, maar het was verrukkelijk om zo dicht bij haar te zijn. Zo intiem en veilig.

Tom kijkt geamuseerd.

Gaat tegenwoordig iedereen zitten grinniken als ik iets over Lotte zeg?

‘Ik heb een aantal onderwerpen die ik met je wil bespreken,’ reageert hij iets zakelijker. ‘Het eerste heeft te maken met ons onderzoek.’ Hij pauzeert en tikt met zijn pen op tafel. ‘Ik heb goed nieuws. Er is voldoende bewijsmateriaal gevonden om Sophie voorlopig vast te houden.’

Ik ben meteen wakker. Nerveus haal ik het zakje uit mijn thee, neem te snel een slok en verbrand mijn lip.

‘Er zijn concrete aanwijzingen dat ze Matthias de opdracht gaf om bij je in te breken en later ook jou, Lotte en Christaan liet ontvoeren.’

Ik schuif naar het puntje van mijn stoel. ‘Echt waar? Dat is goed nieuws.’

‘Ja, inderdaad. Ik kan er verder niets over delen, omdat het onderzoek nog loopt, maar gezien wat ik van je heb gehoord, dacht ik dat je hier wel blij mee zou zijn.’

Er is zoveel wat ik wil zeggen, maar de woorden komen niet.

‘En dan het tweede. We hebben je tas gevonden. Je sleutels en portemonnee zitten erin, naast wat andere spullen. Helaas geen telefoon, maar we hebben nog niet alles in kaart gebracht. Misschien vinden we die nog.’

‘Ik herinner me dat we onderweg ergens stopten.’ In gedachten ga ik terug naar die rare bocht en de deur van de auto die openging. Het metalen geluid op een stenen ondergrond, waarna de deur weer dichtschoof. ‘Volgens mij hebben ze die uit de auto gegooid.’

‘Dat gaf je eergisteren ook al aan, maar wie weet.’

‘Ik koop wel een nieuwe.’ Ik probeer me voor de geest te halen hoeveel geld er op mijn bankrekening staat. Niet zoveel. En meteen daarna denk ik aan de masterthesis die ik nog moet controleren.

‘En als laatste heb ik een heel speciaal nieuwtje.’

Ik vergeet spontaan die scriptie en analyseer zijn blik, maar kan niet aflezen wat er gaat komen.

‘Katia Dubois.’

Hij spreekt haar naam langzaam uit, met een mooie Franse intonatie. Het doet me denken aan hoe Sophie haar naam uitsprak en er komt een wervelstorm van emoties boven. Ik schrik ervan. De ijzeren tante. Het meedogenloze monster.

Waarschijnlijk impressies die Sophie op een subtiele manier implanteerde. Ze deed haar voorkomen als het meesterlijke brein. Haar opa werkte voor Katia, net als Joseph. Uiteindelijk knutselde Sophie aan dat Gentree programma, wederom voor Katia. Katia zou ook Matthias hebben aangestuurd, maar het was niet Katia die dat alles deed, het was Sophie.

Alles in me schreeuwde steeds dat Katia slecht was, maar ik weet het niet zeker meer. Ik weet niet meer wat ik moet denken.

‘Ze is vanochtend langs geweest en eerlijk gezegd is zij de reden dat ik je vandaag heb laten komen. De rest had kunnen wachten.’

De enige reden. Ik probeer me voor te stellen waar hij het over heeft. Er komt niets boven. ‘Oké Tom, ik trek dit niet meer. Is het goed? Of slecht? Of wat?’ Ik pulk aan een los velletje bij mijn nagel. De stoel zit niet lekker en ik schuif heen en weer. Hij kijkt niet zorgelijk, eerder blij en tevreden, als een goochelaar die een konijn uit zijn hoed gaat toveren. Hij leunt achterover. ‘Ik neem aan dat het goed is. Om te beginnen mocht ik met haar toestemming vertellen dat Katia een week geleden door Sophie is benaderd. Sophie wilde een deal, vertelde dat ze je had gevonden en vroeg om een groot geldbedrag.

Dit gedeelte valt onder het bewijsmateriaal, want Katia was zo slim om dit gesprek op te nemen. Het staat dus zwart-op-wit. Belastbaar. Maar het belangrijkste moet nog komen.’

Opnieuw ben ik sprakeloos.

‘Katia ging ervan uit dat het bluf was. Ze nam Sophie niet serieus. Toen we uiteindelijk contact kregen en ze hoorde wat er met jullie was gebeurd, voelde ze zich schuldig. Ze is van mening dat ze had kunnen voorkomen wat jou, Lotte en Christiaan is overkomen. Daarom moest ik je dit geven.’ Hij trekt een witte envelop uit de bruine map.

Aarzelend pak ik hem aan. Ik kijk naar Tom, naar de envelop en opnieuw naar hem. Geen idee wat ik moet verwachten. Op de voorkant staat mijn voornaam. De achterkant is blanco. Tegen het licht in zie ik een handgeschreven krul. ‘Heeft ze dit hier geschreven?’

‘Ja, na ons gesprek. Ze vroeg om je contactgegevens, maar die mogen en gaan we natuurlijk niet geven.’

Mijn nieuwsgierigheid groeit. Mijn angst ook. ‘Maak maar open.’

Ja, ik moet hem gaan lezen. Ik wurm mijn vinger tussen het papier en scheur de envelop open. Met ingehouden adem trek ik de brief eruit.

Beste Lara,

Ik ben zo geschrokken. Het is verschrikkelijk wat jou en je vrienden is overkomen. Ik heb met Sophie samengewerkt en ontvang al jaren dreigbrieven. Toen ze eerder deze week wilde onderhandelen, nam ik haar niet serieus. Dat had ik wel moeten doen. Daar heb ik spijt van. Veel spijt.

Vanuit Eurogentech voel ik me verantwoordelijk. Ons DNA-onderzoek leidde naar jou en dat is nooit de bedoeling geweest. Dat had ik moeten voorkomen. Zou ik je een financiële compensatie mogen aanbieden? Ik heb met Tom besproken dat ons gehele onderzoek onder bedrijfsgeheim valt. Ik kan niet uitwissen wat Sophie heeft gedaan, maar hopelijk wel voorkomen dat er verdere schade ontstaat.

Verder heb ik mogelijk fijn nieuws voor je. Nadat wij de werkrelatie met Sophie hadden verbroken, vonden we een tweede match, waarin dezelfde DNA-afwijking werd vastgesteld. Ik wil natuurlijk geen inbreuk maken op je privacy, maar mocht je interesse hebben, dan kan ik je met haar in contact brengen. Jullie DNA heeft een overeenkomst van 49,7%, wat aangeeft dat zij je moeder is. Ik laat het volkomen aan jou over of je haar wil ontmoeten. Het is een bijzondere vrouw. Ik werk al geruime tijd met haar samen en ze zou je graag leren kennen.

Nogmaals excuses voor alles wat er is gebeurd. Zie het visitekaartje voor mijn contactgegevens.

Hartelijke groet,
Katia Dubois

Mijn mond valt open en de letters dansen voor mijn ogen. Is het ineens zo warm hier? Voorzichtig kijk ik naar Tom.

‘Gaat het?’ Hij trekt zijn wenkbrauwen op.

Ongecontroleerd ontsnapt er een hoge lach uit mijn keel.

Gaat het? Ik haal mijn schouders op en veeg een traan uit mijn ooghoek. Hoe dan?

‘Katia heeft me verteld wat ze heeft opgeschreven. Ik wil graag benadrukken dat je Katia en deze vrouw niets verplicht bent. Dat is iets waar je…’

‘Ik wil haar zien,’ onderbreek ik hem resoluut. Ik bijt op mijn lip en kijk vol ongeloof naar de tekst. Ze werkt samen met Katia? Hoe dan? Waaraan? Ze heeft dezelfde genetische afwijking. Werken ze daaraan? Het klinkt niet als een gedwongen samenwerking. Lijkt ze op mij? Ik verwonderde me er op jonge leeftijd altijd over dat ik geen uiterlijke kenmerken met mijn ouders deelde, maar toen wist ik nog niet dat het mijn pleegouders waren.

Tom praat verder en ik heb moeite hem te volgen. De vragen in mijn hoofd komen sneller binnen dan ik ze kan verwerken. Waarom zou mijn moeder me bij hen hebben achtergelaten? Was er iets met haar aan de hand? Of met mij? Heb ik ook een vader? Broertjes of zusjes? Wat zou mijn afkomst zijn?

Toen Joseph mij vertelde over die Egyptische opgravingen, heb ik bijna een uur voor de spiegel gestaan. Ik krijg al mijn hele leven de vraag waar ik vandaan kom. Er zit overduidelijk een buitenlands tintje in me, maar Egyptisch was nooit bij me opgekomen.

‘Lara?’

‘Sorry, wat?’

‘Gaat het?’ Hij steekt een doosje tissues mijn kant op.

‘Ja. Nee. Ik weet het niet.’ Ik pak het doosje aan en zet het op tafel.

Hij lacht voorzichtig. ‘Ben je hier blij mee? Of heb ik het verkeerd ingeschat? Die financiële compensatie klinkt in ieder geval interessant, maar ik neem aan dat je met name nadenkt over je moeder?’

Ik hoor zijn vraag en waardeer zijn betrokkenheid, maar jemig. Uit een impuls sta ik op en loop naar het raam. Dit verzin je niet. Een moeder. Heb ik echt een moeder?

Tom gaat ook staan, loopt mijn kant op en stopt vlak voor me. Hij lijkt een arm om me heen te willen slaan.

‘Dit had ik echt nooit verwacht.’ Daarna denk ik na over de financiële compensatie. ‘En ik zit niet echt te wachten op geld of zo, maar ik kan wel een nieuwe telefoon gebruiken.’

‘Neem je tijd, Lara. Dit is iets waar je op je gemak over moet nadenken.’

Zijn gezicht is een en al medeleven.

‘Ja, ik ga erover nadenken. Dat ga ik zeker doen.’

Hij loopt naar een hoek van de kamer. Uit een kast trekt hij mijn rugzak tevoorschijn.

Ik zou blij moeten zijn, maar ben het niet. Op automatische piloot grijp ik mijn tas en zet hem tussen mijn benen op de vloer. Ik krijg er net aan een bedankje uit.

Het is te veel. Er is te veel gebeurd. Zo veel dingen die ik nog niet heb verwerkt en dan komt dit er ook nog bij.

Na een paar minuten schud ik zijn hand en loop uit de kamer, door de gang, langs de receptie en naar buiten.

Op de stoep stop ik om naar de lucht te kijken. Hij is helemaal blauw. De laatste keer dat ik hier stond, moest ik huilen om Manon en de ketting die ik drie jaar kwijt was geweest. Nu voel ik een onderhuidse rilling, een leegte en ook weer veel emotie. Ik moet het Tom nageven, hij weet me elke keer te verrassen. Heb ik weer. Een moeder.

Mijn benen trillen en ik zak op de stoep. Een stuk verderop is een stel kinderen met krijt aan de gang. De straat kleurt vrolijk en ik hoor gelach. Ik tik een sigaret uit mijn pakje en druk op mijn aansteker. Na een diepe haal ontvlecht ik de touwtjes van mijn rugzak. Alles zit er inderdaad nog in. Alles behalve mijn telefoon. Voorzichtig steek ik de envelop erbij en het visitekaartje doe ik in mijn portemonnee.

Wat zou Lotte ervan vinden dat ik een moeder heb? Ze zou lief reageren. Blij voor me zijn.

Na een paar minuten raap ik mezelf bij elkaar en sta ik op. Ik merk dat mijn maag rammelt. De koelkast was vanochtend nog altijd leeg en ik leef op de smoothie die ik van bevroren fruit voor mezelf en Lotte maakte. Het was mijn beurt.

Op de hoek van de straat wacht ik tot de tram voorbij is gereden. In gedachten loop ik langs verschillende winkels en ik stop uiteindelijk voor een lunchroom. Een krijtbord in de etalage zegt dat ze bagels met roomkaas en zalm verkopen. Ik hoop op kappertjes.

Terwijl ik onderweg ben naar Christiaan besluit ik hem toch niet op te zoeken. Het idee dat zijn vrouw weer opendoet, beangstigt me. En wat valt er te bespreken? Genoeg over de afgelopen paar dagen, maar nee.

Ik zag het in zijn ogen en hij sprak het zelfs uit. Joseph had het over de volledigheid die zo aantrekkelijk was. Het dekseltje dat op elk potje paste. De volledigheid die elke onvolledigheid kon aanvullen. Was dat het bij hem? Is dit mijn vloek of mijn gave? Of was het slechts de onzin van een gepassioneerde wetenschapper?

Tom heeft het niet over Joseph gehad en ik moet denken aan de woorden van Sophie, dat ze ook hem heeft gebruikt. We zijn allemaal gebruikt, of erger: misbruikt.

En hoe? Ik liep er met open ogen in. Misschien net zoals Christiaan er bij mij inliep, want al vanaf de allereerste sessie waren de rollen omgedraaid. Ik zocht naar een oplossing en misschien wel meer naar een verklaring, maar hem echt toelaten? Nee, dat heb ik nooit gedaan.

Ik speelde het spel dat ik zelf had gecreëerd en ergens werd hij verliefd. Heb ik dat nooit gezien? Het zou me sieren als ik nee kon antwoorden op die vraag, maar ik was zo hard op zoek naar die bevestiging. Ik wilde erkend worden. Ik wilde dat iemand zou zeggen dat ik normaal was. Daar had ik alles voor over.

Ik slenter een zijstraat in. Een straat waar ik nog nooit ben geweest. De stoeptegels zijn ongelijk en door veelal vettige ramen kijk ik in verschillende keukens. Ik passeer een man die een emmer leeggiet in een put. Hij knikt vriendelijk. Vislucht vermengt zich met die van geroosterde pekingeend.

Het doet me denken aan de markt waar ik als kind kwam, toen we onszelf nog een gezin noemden. Aline die vanuit de kinderwagen schreeuwde om kibbeling, voordat ze überhaupt kon praten. De stroopwafelkraam waar ik soms een zak met kruimels kocht. Alle geuren door elkaar. Soms werd ik er misselijk van, maar toch koester ik die gedachte. Nostalgie.

Rondlopen is iets wat ik vaker doe als ik veel moet verwerken. Gewoon doelloos rondlopen. Verstand op nul. Opgaan in het niets.

Toch is het deze keer anders. De blokkade is weg. Ik onderdrukte haar sinds mijn jeugd en hoewel de afgelopen dagen soms voelden als een letterlijke hel, kan ik de uitkomst alleen maar als positief zien. Ik heb antwoorden. Nog niet allemaal, maar wel de meest belangrijke.

Jade mag een onderdeel zijn van mijn leven. Niet iets wat ik diep weg moet stoppen of met jarenlange therapie of flessen wodka moet onderdrukken. Samensmelten, dat is wat ik nu doe. Precies zoals Christiaan het voorspelde.

Best komisch na die eindeloze discussies waarin ik bij elk van zijn handelingen kon opnoemen uit welk theorieboek ze kwamen. Uiteindelijk had hij gelijk. Dat moet ik hem laten weten.

Daarnaast was de onzekerheid die ik had over Lotte volkomen onterecht. God, wat heb ik mezelf in bochten gewurmd, alleen maar omdat ze misschien boos zou zijn of me niet zou accepteren zoals ik ben.

En dan de situatie met Eurogentech, Sophie, Matthias, Joseph en Katia. Wat heeft dat me gebracht? Inzicht of kennis? Misschien wel beide? Sophie wist me op een compleet dwaalspoor te brengen. Door haar verhalen, en die van Joseph, geloofde ik dat ik speciaal was.

Hoewel ik alles met een flinke korrel zout neem, sta ik in ieder geval open voor een verkenningsreis. Een reis naar mezelf. Een reis naar binnen.

Als ik eerlijk ben, bevalt dat idee me wel. Het is iets dat ik nooit heb toegestaan, maar nu ik hier loop, mijn vingers strek en diep in- en uitadem, voel ik de tinteling door mijn lichaam schieten. Ik voel de energie. Lara is niet alleen en Jade is niet alleen. Vanaf nu is het Lara Jade. Misschien kan ik mezelf vanaf nu zo noemen?

Met een blik vooruit en een rechte rug kijk ik door de onbekende straat naar het universum. Tijd voor een nieuw begin.

28

De stilte na de storm

Meteen nadat Katia het gesprek beëindigt, klap ik mijn laptop dicht. Ik ben verbouwereerd. Lotte zit naast me en kijkt hoopvol. De schat.

Ze legt haar hand op mijn schouder en laat hem langzaam naar beneden glijden. Onze vingers verstrengelen. Ze drukt een zachte kus op mijn slaap.

Het was beter zo, via Zoom. Katia had voorgesteld om elkaar in het echt te ontmoeten. Bij Eurogentech op kantoor of ergens op een openbare plek. Hoewel ik nieuwsgierig was naar haar als persoon, voelde de afstand veilig en goed. Een oncomfortabel gesprek via een beeldscherm kan je met een klik beëindigen. En al klonk ze in haar brief verrassend aardig en vol medeleven, het voelde prettiger om het op deze manier te doen. Gelukkig begreep ze dat.

‘Wat voel je nu?’ Haar adem glijdt langs mijn gezicht. Warm en vertrouwd.

Zachtjes knijp ik in haar hand en kijk schuin omhoog. ‘Ik begin erin te geloven.’ Het komt er voorzichtig uit, langzaam en met een trilling in mijn stem. ‘Wat denk jij?’

Lottes ogen glinsteren in het licht dat via het raam naar binnenvalt. We zitten aan het verhoogde deel van de keuken en haar stoel kraakt als ze naar me toedraait. ‘Het is zo spannend. Ik wil haar wel ontmoeten, maar wil jij het? Dat is het meest belangrijke. Jij moet het willen.’

Ja, ik moet het willen. Ik moet mijn moeder willen ontmoeten. Openstaan voor elke uitkomst. Voorbereid zijn op teleurstellingen. De onzekerheid over wie ze is en wie ik ben. Het past bij mijn nieuwe voornemen, dat ik op reis ga. Een nieuwe reis, waarbij het verleden en de toekomst beide onbekend zijn, maar waarbij elke uitkomst duidelijkheid zal geven.

‘Waar denk je aan?’

‘Hoe ze eruitziet. Hoe ze reageert als ze me ziet. Hoe ik reageer.’ Ik slik een brok in mijn keel weg en haal mijn neus op. ‘Katia zei dat ze morgen thuis zou zijn. Ik moet wel gaan, maar jemig… ik vind het doodeng.’ Ik sta op en loop naar het raam, waar ik kaarsen symmetrisch positioneer op de vensterbank. Er ligt een punaise en ik vraag me af waarom. Ik prik hem in de middelste kaars, trek hem er weer uit en leg hem terug. ‘Wil je haar echt ontmoeten? Met me meegaan?’

Ze fronst en glimlacht. ‘Natuurlijk ga ik met je mee. Als het meevalt, wil ik de ontmoeting met je vieren. Als het tegenvalt ben ik er ook voor je. Gewoon. Je weet wel. Samen.’

Waar heb ik dit aan verdiend?

Daar zit ze dan, met haar slobbertrui en een pluk haar die nonchalant voor haar gezicht hangt. De piepkleine parels in haar oren, het enige cadeau van Anne dat ze trouw draagt en nooit uitdoet. Haar mooie, witte tanden. Die schattige kuiltjes in haar wangen. Haar wiebelige tenen op de barkruk, alsof ze continu pianospelen. Donzen haartjes op haar armen en in haar nek.

Ze kijkt me aan alsof ik haar alles ben. De manier waarop het soms lijkt dat ze op haar nagels bijt, maar nooit echt doorbijt. Alles aan haar is perfect. Zelfs haar schattige zenuwtrekjes.

Ik knik en sla mijn armen om haar heen. ‘Samen.’

Na de maaltijd die ik voor haar heb gekookt, een traditionele carbonara, zoals ik al eerder van plan was, ploffen we op de bank en zapt Lotte door wat series op Netflix. Ik hum elke keer als ze vraagt of het goed is wat ze aanzet en doe zo goed mogelijk of het me interesseert.

Het maakt me niet uit. Ze ligt tegen me aan en ik denk na. Is het raar dat de gebeurtenissen rondzingen in mijn hoofd? Het is bijna een week geleden. Ik blijf eraan terugdenken dat ik opgesloten zat. Nog steeds hoef ik maar mijn vingers te strekken en me goed te concentreren. Ik heb niet meer geprobeerd om uit mijn lichaam te treden, maar als dit lukt...

Dat vind ik misschien nog wel het lastigste aan de situatie. Het gooide me alle kanten op. Niet geloven. Wel geloven. Denken bewijs te hebben en alles wat dan weer ontkracht wordt.

De verhalen van Joseph die ik niet wegkrijg uit mijn hoofd en de manier waarop Christiaan ‘als jij het zegt’ zei. Zijn ondertoon was sarcastisch en hij was het niet met me eens toen ik zei dat ik geen gaven heb.

En als laatste natuurlijk de opmerking van Katia, dat mijn moeder een heel bijzondere vrouw is. Wat is er dan zo bijzonder aan haar?

Ik wurm mezelf onder Lotte vandaan, schuif iets op en ga in kleermakerszit op de bank zitten. Hoe ga ik dit brengen? Mijn vingers knakken en ik bijt zachtjes op mijn onderlip.

Ze draait zich naar me toe en kijkt me vragend aan. ‘Wat wil je zeggen?’

Voorzichtig haal ik mijn schouders op.

‘Ik zie dat je wat wil zeggen.’ Haar glimlach werkt aanstekelijk.

‘Klopt, maar ik weet nog niet precies wat.’

‘Gaat het over je moeder?’ Ze pakt mijn hand en geeft een lief, zacht kneepje.

Ik hum en knik. ‘Onder andere.’

‘Waar denk je aan? Ben je bang voor morgen? Wat je gaat meemaken en of het mee- of tegenvalt?’

‘Het is meer dan dat, als ik eerlijk ben, maar ik weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen. Of vragen.’ In gedachten ga ik terug naar het moment in het ziekenhuis, waar ik zo open en eerlijk mogelijk was tegen Tom en zijn collega. Ik wil niet dat Lotte op die manier naar me kijkt. Geen medelijden. Niet zo’n blik waaruit blijkt dat ze me gestoord vindt.

‘Hey, je kan alles zeggen of vragen.’

Haar gezicht en haar houding, ze is oprecht.

‘Vertrouw me. Oké.’ Ze kijkt me indringend aan en wrijft met haar vingers over de palm van mijn handen. ‘Echt waar. Vertrouw me.’

Ja, ik vertrouw haar. Ik bijt op mijn lip en verzamel al mijn moed. ‘Ik heb je nog niet alles verteld en please, ik vertrouw je, maar ga me hierna alsjeblieft niet anders behandelen.’ Mijn hartslag schiet omhoog en mijn handen worden klam. ‘Ik heb je toch verteld over die bizarre ontmoeting met Joseph Werner? De oude Egyptoloog?’

Ze knikt en kijkt vol spanning.

‘Hij had toen van die vage verhalen, over vampiers, energie onttrekken, dingen kunnen zien die je niet kan zien en nog veel meer.’

‘Lara.’

‘Ja?’

‘Ik denk dat ik weet wat je wil gaan zeggen.’

‘Nee, wacht even.’ Lotte wil verder praten, maar ik steek mijn hand op. ‘Ik geloofde natuurlijk niets van wat hij zei. Hij kon het mooi en geloofwaardig vertellen, maar het was niet meer dan een leuk sprookje van iemand met veel fantasie.’

Ze lacht lief.

‘Toen ik opgesloten zat. Hoe moet ik het zeggen. Er zijn dingen gebeurd. Dingen die ik niet kan verklaren.’ God, wat is dit lastig. ‘Ik dacht eerst dat ze iets in mijn water hadden gedaan. Een hallucinerend middel of zo, want het was echt te bizar voor woorden, maar ik was ervan overtuigd dat ik mezelf kon opladen door energie uit mijn omgeving te trekken.’

Ik sta op en ga voor de bank staan, tussen Lotte en de televisie. ‘Kijk, ik stond zo, met mijn handen tegen de muur en ik moest me enorm focussen, alsof ik door de muur greep en mijn voeten in het beton onder me begroef.

Op een ander moment, toen ik op mijn bed lag met mijn ogen dicht, dacht ik dat ik uit mijn lichaam kon zweven. Ik ging door gangen waar ik helemaal niet kon zijn omdat die deur dichtzat, toch? Het lukte me om naar Christiaan te gaan en later ook naar jou.’ Terwijl ik het vertel lijkt het alsof ik het opnieuw beleef. Het was zo mooi en speciaal.

‘Lara…’

Haar aandoenlijke blik zegt genoeg. Shit, ik had dit nooit moeten vertellen.

Ze wrijft over mijn been en haalt een pluk haar uit mijn gezicht.

‘Sorry, misschien had ik dit beter voor me kunnen houden. Wat ik al zei, ik denk dat er iets in mijn water zat. Dus ik, tja. Het is zo fucked-up. Ik had weinig geslapen en was gestrest. Nogmaals sorry. Je zal wel denken.’

‘Ik zag je daar.’ Ze kijkt wat moeilijk en zoekt duidelijk naar woorden. ‘Zelf heb ik ook niet alles verteld, want ik dacht dat ik gek aan het worden was, maar ik zag je, Lara. Ik voelde je.’

Een grotere brok in mijn keel heb ik nog nooit gevoeld. Ik probeer te slikken, maar het lukt niet. ‘Hoe bedoel je?’

‘Precies zoals ik het zeg. Toen ik in die ruimte zat, op die stoel, toen heb ik je gezien. Je was bij me. Ik wist dat het niet kon en ik wist zeker dat ik gek was, maar je was daar. Je raakte me aan, hier op mijn hand.’

‘En jij vertelde me over die blonde vrouw. Sophie.’

‘Ja, dat weet ik nog.’

‘Hoe kan dit?’

Ze schudt haar hoofd en haalt haar schouders op. ‘Ik dacht echt dat ik het had gedroomd.’

Ik sla mijn benen over die van Lotte en neem haar in mijn armen. ‘Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.’

‘Dan zeg je toch niets?’ Ik hoor aan de manier waarop ze de woorden uitspreekt dat ze glimlacht.

‘Vind je me niet raar? Ik wil niet dat je me raar vindt.’

‘Ik vind je niet raar.’

‘Maar?’

‘Geen maar.’

‘Wat vind je dan?’

Ze hangt iets naar achteren en kijkt me serieus aan. ‘Ik hou van je. Om wie je bent. Om wat je doet.’

Alles schokt. De emotie giert door mijn lichaam.

‘Als je me dit twee weken geleden had verteld, zou ik moeite hebben gehad om je te geloven, maar ik was erbij, Lara. Ik was daar. Ik zag het gebeuren. En het feit dat je tegenover me zit, bang als een klein kind om te vertellen wat je meegemaakt hebt, bang voor hoe ik zou reageren en angstig dat ik je voor gek zou uitmaken.’ Ze haalt haar neus op en wrijft een traan uit haar ooghoek. ‘Ja, dat doet wat met me. Ik begrijp voor het eerst wie je bent en wat je hebt meegemaakt. Je hebt zoveel verteld, maar de kern van de boodschap, de echte, diepe kern, die komt nu pas aan. Hé chick, je bent speciaal. Hoor je me? Jij bent speciaal en ik zie nu pas in hoe speciaal je bent.’

De tranen rollen over mijn gezicht. Ik knik. Er zijn geen woorden, alleen gedachten. Veel gedachten. Rollercoaster veel.

‘Gaan we dit samen ontdekken?’

Ik schraap mijn keel en kijk haar twijfelend aan. ‘Wil je dat?’

Ze laat zich tegen me aanvallen en samen glijden we van de bank.

Op de vloer onderzoek ik de lichtjes in haar ogen. ‘Natuurlijk wil ik dat.’

29

Moeder

Gisteravond kon ik niet wachten om naar mijn moeder te gaan en vanochtend stuiterde ik door het huis tot Lotte besloot mijn haar en make-up te doen. Terwijl ze borstelde en later rustig met de eyeliner aan de slag was, hadden we het over de mogelijke scenario’s.

De ontmoeting kon zowel positief als negatief uitpakken. Misschien was ze knap, slim en charismatisch of juist rustig en teruggetrokken. We lieten daarin ook de woorden van Katia meewegen, dat het een bijzondere vrouw is.

Wat ik precies moet met die uitspraak is voorlopig een raadsel. Mijn vader noemde vroeger de buurman aan het eind van de straat ook bijzonder, maar dat kwam omdat hij altijd met een pluchen hond in zijn armen liep. Hij sprak tegen die hond alsof hij daadwerkelijk een antwoord verwachtte. Een bijzondere man, dat was hij zeker. Bijzonder en gestoord.

Onderweg hebben we het over Christiaan. Ik deel mijn dilemma en de afweging om geen contact meer met hem op te nemen. Hij heeft alleen mijn telefoonnummer, wat het makkelijker maakt om afstand te nemen. Daarnaast wonen we op nog geen kwartier lopen van elkaar, dus elkaar onverwachts tegenkomen blijft altijd mogelijk.

‘Ik neem aan dat het voor hem beter is,’ reageert Lotte met opgetrokken schouders.

‘Of in ieder geval voor zijn vrouw en dochter.’

‘Dat is nog maar de vraag. Als hij helemaal happy is, zou hij niets voor jou voelen, toch? Of andersom geredeneerd, zijn ze erbij gebaat als hij blijft en ongelukkig is?’

Ik moet weer denken aan het gesprek met Joseph en wat hij uitgebreid heeft beschreven in The truth behind the Lullaby. Vrijwel geen enkel stel haalt honderd procent volledigheid, maar als je iemand tegenkomt die volledig is, dan vult die persoon alles aan wat jij niet hebt. Het dekseltje dat op elke pot past. Of je nu jong of oud bent, man of vrouw.

‘Ik weet het niet,’ antwoord ik, deels vanuit schaamte, maar meer uit angst. Het liefst geloof ik dat de gevoelens van Lotte oprecht zijn, niet afgedwongen door een anomalie in mijn DNA. Tegelijkertijd wil ik niets geloven van wat Joseph me heeft verteld, maar er zijn feiten die ik niet kan negeren en al helemaal niet kan verklaren. Nadat Lotte had opgebiecht dat ze me heeft gezien toen ze opgesloten zat, moest ik geregeld aan de schotwond van Christiaan denken.

Uiteindelijk kwam ik uit op een intens diepe emotie die ik toen voelde. Ik wilde het ongedaan maken. Ik voelde me schuldig. Het lag allemaal aan mij.

Een stuk verderop loop ik een winkel in om sigaretten te kopen. Het lege pakje gooi ik samengeknepen weg. In mijn jaszak speel ik met de aansteker tot we de laatste bocht nemen en mijn benen bevriezen nadat ik het straatnaambordje heb gelezen.

Rillingen over mijn rug, klamme handen en een droge keel.

Ik inhaleer diep.

‘Gaat het?’

Net was ik nog zo spraakzaam, maar dikke watten blokkeren mijn woorden. ‘Er is hier in de buurt vast een plek waar we even wat kunnen drinken, toch?’ Ik lach zo lief mogelijk en buig mijn hoofd opzij.

‘En net had je geen trek,’ reageert ze plagerig. ‘Ik sterf van de honger.’

‘Je moeder heeft vast wel wat lekkers.’

Moeder. Mijn wenkbrauw schiet omhoog en ik zuig een grote dosis nicotine naar binnen. Een term die gebruikt wordt voor mensen die hun kind grootbrengen. Ik knijp in mijn handen en vraag me af of ik die term in haar aanwezigheid ooit zal uitspreken. Moeder. Er komt een traan opzetten en ik draai me naar een winkelruit.

In de reflectie komt Lotte dichterbij. Ze slaat haar armen om me heen en maakt een sussend geluid. Verliefd kijk ik naar ons spiegelbeeld. ‘Ik wil hier een keer een foto van.’

Het is even stil. ‘Wat bedoel je?’

‘Zoals we nu staan.’

Ze tilt haar hoofd op, kijkt via de ruit in mijn ogen en geeft een kus in mijn nek. ‘Ja, dit is mooi.’

Ik hum.

‘Zullen we verder gaan?’

‘Is goed.’

Mijn vingers knakken en ik trek mijn jas recht. Langzaam lopen we verder. Bij elk huisnummer neemt de spanning toe en ik doe een beroep op Jade: hou me sterk, help me.

Sinds Sophie en Matthias is ze op een andere manier aanwezig. Minder als een aparte persoonlijkheid, meer als onderdeel van mezelf. Toch is het ineens alsof we hier met zijn drieën lopen. Lotte lief en zorgzaam. Ik als een verdoofd konijn en Jade volledig paraat. De wind waait zacht en het geluid verstomt.

Bij nummer 75 stoppen we.

‘Hier is het,’ zegt Lotte.

Het is een grote deur met een ronde deurknop. Geen naambordje, maar wel een sticker op de brievenbus. Ze is geen fan van reclame. Het is zover, het moment van de waarheid. Een gigantische ontknoping of een desillusie die me lang zal bijblijven. Ik kijk Lotte aan. ‘Nog heel even, oké?’

Ze knikt. ‘Wanneer jij er klaar voor bent.’

Ik moet even lachen. Als we daarop moeten wachten, staan we hier over een paar jaar nog. Hoe kan je ooit klaar zijn voor zoiets?

Maar ze heeft gelijk. Ik sta hier niet omdat het moet en zeker niet omdat ik het verplicht ben. De reden dat ik hier sta, is omdat ik het wil.

Ik sluit mijn ogen en probeer over die mentale drempel te komen. Mijn vingers tintelen en het lijkt alsof ik in de piramide stap, zonder dat ik de piramide visualiseer. Ik schud mezelf los en probeer Jade weg te drukken. Het gevoel blijft. Zelfs met mijn ogen open verankeren mijn voeten in de straat.

‘Er is iets vreemds aan de hand.’ Geschrokken kijk ik Lotte in de ogen. ‘Gisteravond vertelde ik toch hoe ik altijd mediteerde?’

Haar ogen onderzoeken mijn gezicht. ‘Ja. Wat is er dan?’

Het gevoel wordt sterker, alsof Jade begint te gloeien vanbinnen. ‘De energie. Ik voel mijn energie toenemen, maar ik doe helemaal niets.’

Opnieuw probeer ik het los te laten, maar de kleuren in mijn omgeving worden feller. De bewegingen om me heen gaan steeds langzamer. Alles giert door me heen en het is alsof er achter me een ovendeur opengaat.

Ik draai me om en kijk haar recht in het gezicht.

Ze is alles wat ik niet had verwacht, maar tegelijkertijd zoveel meer dan waar ik van had durven dromen. Begin dertig, ouder zou ik haar niet geven. Precies zo zou ik er over tien jaar uit willen zien. Een iets bredere kaaklijn en ogen die volwassenheid uitstralen. Haar huid is gaaf. Ze heeft een prachtige houding. Statig. Iemand die direct in je ziel kijkt.

Het is niet nodig dat ze het uitspreekt. Dit is mijn moeder,

dat zie je. Jade beaamt het en we zien tegelijkertijd wat Lotte onmogelijk kan zien.

Ik dacht altijd dat ik speciaal was. Dat ik de enige was met een stem in mijn hoofd, met een levend aura dat in en om mij heen hangt.

Nu ik haar zie, weet ik het onmiddellijk. Het is een bevestiging vol energie, verpakt in en rondom mijn moeder.

Ik ben niet meer uniek.

Persoonlijke noot

Iedereen die mijn autobiografie heeft gelezen, weet dat ik rond mijn dertigste door een diep dal ging. Ik verliet de religie van de Jehovah’s Getuigen en raakte daardoor familie, vrienden en een groot deel van mijzelf kwijt.

Die fase in mijn leven had ook een positieve kant. Zoals de adoptievader van Lara in deze thriller zei: “Als je alles loslaat, heb je twee handen vrij om je toekomst te bepalen”. Ik voelde me vrij en durfde te dromen. Op dat moment begon mijn ontdekkingsreis naar wie ik was, wie ik wilde zijn en wat ik allemaal in mijn leven wilde gaan doen.

In diezelfde periode verzon ik de basis voor deze thriller. Een fictief verhaal waarin ik veel persoonlijke emoties heb verwerkt. Gedachten die ik tijdens mijn jeugd niet mocht uitspreken, werden in dit boek de stem in het hoofd van Lara. Het wél luisteren naar die stem staat synoniem voor vrijheid, zelfacceptatie en ontplooiing.

Omdat ik afscheid had genomen van die religie en gestopt was met geloven, vond ik het hilarisch om een alternatief scheppingsverhaal in mijn boek te verwerken, al was het alleen maar om een dikke middelvinger op te steken. En hoewel ik altijd van mijn ouders gehouden heb, kan ik niet ontkennen dat ik met vlagen boos ben geweest over wat mij in mijn jeugd is ontnomen. Zij verkozen de religie boven mij, net zoals de ouders van Lara dat deden in dit boek.

Door op deze manier echte emoties te verweven in dit boek, is het voor mij meer geworden dan een fictief verhaal. In de filmwereld staat de term “method acting” voor het je zo realistisch mogelijk inleven in een personage, waardoor acteerwerk levensecht overkomt.

Tijdens mijn schrijfproces doe ik dat ook. Ik beleef elke scène voordat ik hem beschrijf en ik heb dan ook menige traan weggepinkt tijdens het schrijven van dit boek. Het schuldgevoel na de zelfmoord van Manon, de boosheid die Lara voelde omdat haar ouders haar echte zelf onderdrukten en die verschrikkelijke onzekerheid die ze voelde toen ze dacht dat ze het voorgoed had verpest bij Lotte. Al die emoties zijn echt omdat ik daar was. Ik zat in haar lichaam. Het zijn daardoor echte herinneringen geworden, die ik koester.

Ik heb enorm genoten van het bedenken van alle karaktereigenschappen van Lara. Ze is recalcitrant, ze vloekt, rookt, drinkt en komt over alsof ze overal schijt aan heeft. Tegelijkertijd is ze liefdevol naar de personen om haar heen, schattig onzeker en meestal zachtaardig. Aan de ene kant wil ze een zo normaal mogelijk leven leiden, maar ze is ook van de hoge pieken en de diepe dalen. Haar innerlijke conflicten maken haar een heerlijk complex personage en het was een genot om dit verhaal vanuit haar perspectief te beschrijven.

Het voelt bijna oneerlijk dat ik klaar ben met het schrijven van dit boek. Moet ik afscheid nemen van Lara of zal ik haar laten terugkomen in een vervolg? Dat vroeg ik me al af voor er een letter op papier stond, maar ik hoor ook graag jullie mening, dus laat van jezelf horen. Verras mij met creatieve uitingen op social media en vergeet me niet te taggen. Wie weet, duikt ze ineens weer ergens op. Dat zou echt iets voor haar zijn. Toch?

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Dennis Biesma

Dankwoord

Als eerste wil ik uiteraard mijn vrouw Sherida bedanken. Ze stond naast me tijdens elke eerdere poging om dit verhaal op papier te krijgen. Toen ik uiteindelijk besloot om een opleiding te volgen bij de Schrijversacademie en niet alleen mijn autobiografie, maar ook dit boek schreef, was zij degene die haar onfeilbare vertrouwen uitsprak en me motiveerde om door te gaan.

Ook wil ik mijn broer Liberty Biesma bedanken. Hij was mijn vaste meelezer en na elk hoofdstuk ontving ik kritische en zeer waardevolle feedback. Het voelde daardoor als een gezamenlijke reis. Ik koester nog steeds elk lang en diepgaand gesprek, waarin we de sfeer van het boek analyseerden, specifieke woordkeuzes en zinconstructies beargumenteerden en het personage van Lara nog meer diepgang gaven.

Jac Aarts, moleculair bioloog en onderzoeker aan de Universiteit van Leiden, wil ik bedanken voor het delen van zijn kennis over het menselijk DNA. Het was fijn en leerzaam om te sparren over hoe, in theorie, de verhoogde perceptie van Lara via mitochondriaal DNA geërfd kon worden.

Toen ik na veel schrijven en herschrijven de eerste ‘af-versie’ had van mijn manuscript, heeft Sabine Mourits geholpen met zowel de inhoudelijke als de technische redactie. We hadden al een fijne samenwerking bij mijn autobiografie, maar ook bij dit boek is ze van onschatbare waarde geweest. Bedankt Sabine, niet alleen omdat je mijn boek opnieuw naar een hoger niveau hebt gebracht, maar ook omdat je zo fijn betrokken bent tijdens mijn schrijfproces en daarna. Door jou leer ik beter schrijven!

Verder wil ik Suzanne van Bilderbeek bedanken voor de correctie, waarmee ze de laatste puntjes op de i zette. Ook Hannie van den Berg wil ik bedanken, zij verzorgde de vormgeving van het omslag en de opmaak van dit boek. Het is weer prachtig geworden. En Kim Linssen, bedankt voor je scherpe blik, vlak voordat het naar de drukker ging. Door jouw verbeteringen is het nog een stuk mooier geworden.

Proeflezers zijn essentieel om feedback te verzamelen en om de laatste fouten uit je manuscript te halen. Om die reden wil ik graag mijn waardering uitspreken naar Ilona & Ricardo van Turenhout, Marianne Nijnuis en Elke Heirbaut.

Als laatste wil ik jou als lezer graag bedanken. Na mijn debuut kreeg ik veel positieve, lieve en aanmoedigende reacties. Op Hebban en Goodreads regende het mooie recensies en in persoonlijke berichten kreeg ik te horen dat mijn autobiografie echt indruk had gemaakt, dat lezers het boek bijna niet konden wegleggen en dat er zelfs dagen na het uitlezen nog over nagedacht werd.

Dat is de ultieme droom van elke schrijver: mensen raken met je verhaal. Dat is waarom ik schrijf.

Met onderstaande brief won ik de eerste prijs bij een schrijfwedstrijd van de Schrijversacademie

Tot in de sterren

Lieve Manon,

Ik doe nu even alsof het precies zes jaar en een dag geleden is. De dag voordat jij zelfmoord pleegde. Wat ik je toen had moeten vertellen en wat ik je nu graag alsnog wil vertellen, is dat het oké is. We hoeven inderdaad geen haast te maken en ik kan ermee leven als we het nog even geheim houden. Richting je ouders zal ik een gewone vriendin zijn. Als we over straat lopen, zal ik je niet meer vragen om mijn hand vast te houden. We kunnen onze momentjes ook plannen. Bij mij op de zolderkamer of misschien als we samen een keer een weekend weg kunnen gaan. Je wilde toch graag naar Berlijn? God, ik zou er zoveel voor overhebben om zelfs alleen dat éne weekend nog met jou te kunnen doorbrengen.

Het was oneerlijk om mijn persoonlijke situatie op jou te projecteren en te verwachten dat je net als ik zulke drastische beslissingen zou nemen. Voor mij kostte het jaren. Waarom zou ik er in hemelsnaam vanuit mogen gaan dat ik jou zou kunnen dwingen om die stap te nemen? Nooit, maar dan ook echt nooit, had ik je moeten vragen om te kiezen tussen mij en je ouders. Ook al houden ze je al jaren krampachtig in de kast, ze blijven je ouders.

Je moeder is trouwens nog steeds enorm boos op mij. Ze verwijt het mij. Een jaar geleden had ik ook een brief op je graf achtergelaten. Toen ik wegliep, zag ik haar in de verte aan komen lopen, traditioneel in het zwart gekleed en volgens mij in precies dezelfde outfit als op de begrafenis. Ze verscheurde mijn brief meteen toen ze hem zag. Ik ben later teruggegaan om de stukjes papier bij elkaar te rapen en diezelfde avond heb ik ze in een wensballon naar de sterren gestuurd. Ik hoop dat je mijn zoetsappige gedicht nog enigszins mooi kon vinden.

Ik mis je en het lijkt ook niet minder te worden. Je komt nog steeds voor in mijn dromen. Vorige week lag je ineens weer naast mij met je pretoogjes. En ik zou zweren dat jij mij vanuit het universum achtervolgt. Het maakt echt niet uit waar ik tegenwoordig een bagel met zalm en roomkaas bestel, maar er zitten altijd kappertjes op. Jij had er een gruwelijke hekel aan, maar je vond het zo leuk om mij te zien genieten. Ben jij dat echt? Zit je stiekem daarboven naar mij te lachen? Het zou echt weer iets voor jou zijn. Niet gelovig zijn en dan toch vanuit een hiernamaals jezelf op deze manier aan mij laten zien.

Drie maanden geleden heb ik mijn studie afgerond. Jij zei altijd dat ik moest gaan studeren en ik heb het gedaan. Wees alsjeblieft trots op mij. Op de uitreiking droeg ik de ketting die je aan mij had gegeven. Zo kon je er toch nog een beetje bij zijn.

Ik hou van je. Tot in de sterren.

Laartje

Zou je een recensie willen achterlaten?
En ga je mij volgen?

Ik ben een Indie-auteur. Dat betekent dat ik zonder tussenkomst van een commerciële uitgever mijn eigen boeken uitgeef. Daar waar grote uitgevers gebaande wegen hebben in de media, moet ik het met name hebben van mond-tot-mondreclame.

Hoe kan jij helpen?

Je kan een rating en recensie achterlaten op www.hebban.nl en www.goodreads.com. Heb je het boek aangeschaft via Bol, Amazon of je lokale boekhandel, dan is het ook mogelijk om daar je waardering voor dit boek te uiten. Het meest waardevolle is een inhoudelijke reactie waaruit blijkt waarom andere lezers juist dít boek moeten gaan lezen.

Een andere mogelijkheid is iets over mijn boek delen op social media, bijvoorbeeld Facebook, Instagram of TikTok (BookTok).

En mocht je mij persoonlijk willen volgen:
www.instagram.com/dennis_biesma
www.facebook.com/dennis.biesma
Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief op www.dennisbiesma.nl

Lees ook de autobiografie van Dennis Biesma

Kijk in de webshop voor het ebook
"De regen kwam van binnen"

Een goed verhaal begint pas bij de laatste bladzijde
Lara Jade Cains