De spiegelgodin

Haar fantasiewereld volgde haar tot aan haar sterfbed. Een wereld waar efficiëntie het belangrijkste was, waar liefde je zwak maakte en waar het kwaad continue in je nek hijgde. Voor mijn moeder was het de reden geweest om mij in volledige isolatie op te voeden. Ons huis in het bos. Geen vrienden en geen familie. Een jeugd vol met overlevingstechnieken en lessen over magische spiegels. Ze wilde mij zo goed mogelijk voorbereiden op mijn doel, mijn missie. Jaren lang hoorde ik dezelfde boodschap: Zodra jij eenentwintig wordt, moet jij je eigen spiegel gieten. Zorg dat je alle spreuken kan dromen. Het is aan jou om de voortgang van ons bestaan te redden.

Ik was krap veertien toen de hikers mij vonden. Mijn moeder lag al drie dagen heftig zwetend op bed, ons water raakte op en onze kleding moest gewassen worden. Na een schichtige ontmoeting bij de rivier deed ik precies waar ik altijd voor gewaarschuwd was, ik liep in een rechte lijn naar huis. Een klein uur later stonden de hikers samen met twee boswachters voor onze deur. Nog een uur later landde er een helikopter en snel daarna namen vreemde mensen ons mee naar een wereld die ik nog nooit had gezien.

Dagenlang onderzoek werd opgevolgd met vier jaar lang jeugdzorg en een eindeloze hoeveelheid therapie. Gedurende die hele tijd lag mijn moeder in een gesloten inrichting. Ik leerde dat ze geestesziek was. Ze had mij psychisch mishandeld en de wereld, waar ze mij van alles over had geleerd, bestond alleen in haar zieke geest. Het begon met verwerping en ontkenning. Ik wilde en kon het niet geloven. Maar naarmate ik ouder werd, begon ook de acceptatie toe te nemen. Rond mijn twintigste was er van de magische wereld niets meer over, behalve als ik ’s avonds in bed lag. Op die momenten proefde ik de nostalgie. Ik miste mijn moeder, reciteerde de spreuken die zij mij had geleerd en herhaalde de oefeningen. En soms, heel soms, fantaseerde ik dat ik niet zo dom was geweest. Dan liep ik zigzaggend de tegenovergestelde kant op, liet ik valse sporen na en verstopte ik mijzelf om de paar honderd meter onder een struik. Daarna die trotste blik van mij moeder, een droomwereld die echt bestond en mijzelf als de allerlaatste spiegelgodin.

Vandaag ben ik eenentwintig geworden. Volgens mijn moeder dan, want een officiële geboorteakte heb ik niet. Met een smeulende oven achter mij en lege zakken siliciumzand, natriumcarbonaat en calciumoxide om mij heen, kijk ik naar het langzaam hardende glas. Het groene waas begint zich te vormen, precies zoals ze had voorspeld. Na tien minuten zet ik de spiegel rechtop. Ik spreek teksten uit in een onbekend dialect en beweeg mijn handen op de rituele manier die zij mij had geleerd. Kleuren schieten heen en weer. Mijn eigen spiegelbeeld omringt door een grote torenzaal. Honderden mensen in mooie klederdracht. Aan de muur een schilderij met het gezicht van mijn moeder, volledig omringt door kaarsen. Een kerkdienst of een gebed. Ik hoor niets, maar het lijkt alsof er wordt gezongen. Het beeld trekt mij steeds meer naar voren. Lieve mama, ik heb al die jaren aan je getwijfeld. Mijn vinger prikt door de pulserende spiegel en een traan rolt over mijn gezicht. Ik geloofde in haar, maar noemde haar uiteindelijk gek, net als alle anderen. Impulsief stap ik naar voren en onmiddellijk voel ik het koude marmer van de grond waar ik nu op zit. Stemmen om mij heen vervagen. Iedereen kijkt mij aan. Een vrouw in een lang gewaad loopt op mij af en knielt vlak naast mij. Haar ogen kijken mij onderzoekend aan. Het is doodstil. Ze stroopt haar mouw op en ik volg haar gebaar. We staren beide naar elkaars symbool, de halve maan op onze onderarm. Mijn moeder had die ook. Ze is zichtbaar ontdaan, steekt haar beide armen in de lucht, staat op en draait een volledige cirkel. Het geroezemoes neemt toe. Ik hou mijn adem in en sta op. Honderden ogen branden op mijn huid. Ook ik draai een cirkel en roep wat mijn moeder mij altijd had geleerd: Ik ben Diana, de dochter van Andrea. Zij had mij voorspeld, hier is waar ik ben. Geef mij zand, geef mij vuur en ik versla de vijand in zijn laatste uur.

Deze tekst is geschreven n.a.v. een schrijfuitdaging op de Facebook groep ‘Schrijvers die feedback willen‘. Schrijf een keer buiten je standaard genre. Ik heb mij hiervoor laten inspireren door de fantasieboeken van Stephen Donaldson. Als kind las ik zijn boeken heel graag.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *